Οσοι παρακολουθούν ποδόσφαιρο θα είδαν τι συνέβη με τον Γάλλο επιθετικό Αντουάν Γκριεζμάν πριν από μερικές ημέρες: αποχαιρετώντας τους οπαδούς της Ατλέτικο Μαδρίτης σε ειδική τελετή που ετοίμασε προς τιμήν του η διοίκηση της Ατλέτικο στο Μετροπολιτάνο, ο παίκτης ξέσπασε σε κλάματα.
Είχε προηγηθεί ο αγώνας Ατλέτικο – Τζιρόνα, στον οποίο η γηπεδούχος ομάδα κέρδισε με 1-0. Αυτή ήταν η 500ή εμφάνιση του Γκριεζμάν με τα χρώματα της Ατλέτικο.
Ωστόσο, υπήρξε και μια παρένθεση, μια παραφωνία μάλλον για τους οπαδούς της Ατλέτικο: το 2019 ο Γάλλος επιθετικός είχε αφήσει την Ατλέτικο και πήρε μεταγραφή για την Μπαρτσελόνα. Το χρήμα ουδείς εμίσησε…
Οταν ο Γκριεζμάν πήρε το μικρόφωνο, δακρυσμένος, ζήτησε συγγνώμη για εκείνη την πολυσυζητημένη μεταγραφή στην «Μπάρτσα». «Δεν είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε την αγάπη σας στο πρόσωπό μου», είπε χαρακτηριστικά.
Το συναίσθημα περισσεύει στο ποδόσφαιρο, ακόμη και από τους ακριβοπληρωμένους σύγχρονους ποδοσφαιριστές. Το ζητάει, το αξιώνει το ίδιο το άθλημα, ως αφήγημα που είναι με ανατροπές και δραματικές κορυφώσεις, με ένδοξες στιγμές, αλλά και φοβερές ταπεινώσεις.
«Πολλά τα λεφτά, Αρη», που έλεγε και ο Σπύρος Καλογήρου σε μια σκηνή ανθολογίας του παλιού ελληνικού σινεμά. Εδώ η ατάκα «πολλά τα λεφτά» αφορά βέβαια το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Ελα όμως που το ποδόσφαιρο είναι και φανέλα, έμβλημα, έδρα, οπαδοί. Δεν είναι μόνον ο οπαδός που γίνεται πάλι παιδί – είναι και ο παίκτης, ανάλογα και με τον χαρακτήρα του βέβαια.
Ας φανταστούμε τι συνέβαινε σε παλαιότερες, πιο ρομαντικές εποχές. Επ’ αυτού, ο Εδουάρδο Γκαλεάνο έχει μια συγκινητική (αλλά και σκληρή) ιστορία στο βιβλίο «Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως» – μτφρ. – επίμετρο: Κώστας Αθανασίου, εκδ. Μεταίχμιο).
Ο λόγος για τον Αμπδόν Πόρτε, ο οποίος έπαιξε με τη φανέλα της Νασιονάλ της Ουρουγουάης επί τέσσερα χρόνια, σε περισσότερους από διακόσιους αγώνες.
«Πάντοτε τον χειροκροτούσαν, πολλές φορές τον είχαν αποθεώσει, μέχρι που το τυχερό του αστέρι έδυσε».
Το έχουμε ξαναδεί αυτό στο ποδόσφαιρο: μια-δυο χρονιές, και περισσότερο, ένας παίκτης να «βγάζει μάτια» και μετά… η πτώση. Τότε είναι που αυτοί που σε αποθεώνουν είναι έτοιμοι να σε κατασπαράξουν.
Αποτέλεσμα; «Στο τέλος του καλοκαιριού του 1918 ο Αμπδόν Πόρτε αυτοκτόνησε μέσα στο γήπεδο της Νασιονάλ. Αυτοπυροβολήθηκε τα μεσάνυχτα, στο κέντρο του γηπέδου, εκεί όπου το κοινό τον είχε αγαπήσει. Ολα τα φώτα ήταν σβηστά. Κανείς δεν άκουσε τον πυροβολισμό.
»Τον βρήκαν το πρωί. Στο ένα χέρι κρατούσε το περίστροφο και στο άλλο ένα γράμμα».
Ας μη μας σοκάρει. Ναι μεν είναι επεισόδιο 110 χρόνια πριν, ωστόσο οι δημόσιες μαρτυρίες ποδοσφαιριστών με κρούσματα κατάθλιψης (και στην Ελλάδα) έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Αυτή είναι μια σκοτεινή πλευρά του ποδοσφαίρου, η οποία δεν συζητιέται συχνά…
