Εντάξει! «Ο Ανδρουλάκης είναι λίγος, ο Τσίπρας παλιός, η Καρυστιανού ρωσόφιλη», για τους Σωκράτη Φάμελλο και Γαβριήλ Σακελλαρίδη δεν γεννάται λόγος. Τι απομένει, λοιπόν; Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης. «There is no alternative» (ΤΙΝΑ), που ‘λεγε και η Μάργκαρετ Θάτσερ.
Δεν λέει όλη την αλήθεια, ο ισχυρισμός ότι αυτές οι σχεδόν παγιωμένες αντιλήψεις οφείλονται στη θηριώδη επικοινωνιακή μηχανή της κυβέρνησης. Βεβαίως, αυτή έχει ξεπεράσει κατά πολύ την αντίστοιχη του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο τελευταίος βρισκόταν στις δόξες του. Αν και όσοι έχουν υποστεί και τις δύο βλέπουν πολλά κοινά, υπάρχουν δύο βασικές διαφορές.
Ο επικοινωνιακός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εν πολλοίς ερασιτεχνικός. Απαρτιζόταν από «επαναστάτες του πληκτρολογίου» που είχαν χαλαρή σχέση με το κόμμα· έτσι κι αλλιώς, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φημίζεται για την οργανωτική του δεινότητα. Ο αντίστοιχος της Ν.Δ. είναι κατά βάσιν επαγγελματικός και –όπως φαίνεται– με πολλά λεφτά. Η δεύτερη διαφορά είναι ότι ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ άνθησε στα χρόνια της αντιπολίτευσης. Συνεπώς, παρ’ όλη την επιθετικότητά του, ξεκίνησε ως αμυντικός στα αποκαλούμενα «συστημικά Μέσα»· αν και αυτά μπορεί να μην έλεγαν καλή κουβέντα για τον ΣΥΡΙΖΑ, προπαγάνδιζαν όμως όλο το αφήγημά του. Ας θυμηθούμε, μόνο, πώς χαρακτήριζαν το «γ…Μνημόνιο», τι έλεγαν για τις αποκρατικοποιήσεις, ότι δηλαδή «η τρόικα θέλει να πουλήσει και τα τασάκια από το Δημόσιο» κ.λπ.
Ο αντίστοιχος της Ν.Δ., ίσως επειδή φούντωσε στα χρόνια της διακυβέρνησης, είναι κυρίως επιθετικός. Ακολουθεί τη στρατηγική «κούρεμα του γρασιδιού», η οποία όπως την περιέγραψαν Ισραηλινοί αξιωματούχοι στο ντοκιμαντέρ «Ισραήλ vs Ιράν» είναι η εξής: «Από καιρού εις καιρόν είχαμε ένα γύρο αντιπαραθέσεων. Χτυπούσαμε σκληρά τη Χαμάς για να τη διατηρούμε σε χαμηλό επίπεδο δυνατοτήτων» (ΣΚΑΪ, 26.3.2026). Γι’ αυτό, στα καθ’ ημάς, οι στόχοι εναλλάσσονται, αναλόγως του ποιος παίρνει κεφάλι στην κούρσα. Τώρα –πάμε στοίχημα;– η προσοχή θα εστιαστεί στη νεοσύστατη Συμπαράταξη.
Βεβαίως, αν δεν έβρισκε χώρο αυτός ο μηχανισμός, δεν θα πετύχαινε πολλά. Το ηγετικό έλλειμμα του κ. Ανδρουλάκη είναι εμφανές ακόμη και μέσα στο κόμμα του. Γι’ αυτό αμφισβητήθηκε μετά τις ευρωεκλογές, αφού δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε τον Στέφανο Κασσελάκη. Ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από το να εμφανίσει τον παλιό εαυτό του με νέο επικοινωνιακό περιτύλιγμα. Δεν υπάρχουν μαγικά προγράμματα. Συνεπώς, αν αυτός ο μηχανισμός πρέπει να πιστωθεί κάτι, είναι ότι κατάφερε να πείσει πάρα πολλούς ότι όλες οι δυσκολίες που ζούμε, όλες οι θεσμικές αθλιότητες της κυβέρνησης είναι επίσης ΤΙΝΑ.
