Ας πούμε ότι ένας νέος άνθρωπος είναι αναποφάσιστος και δεν ξέρει τι θα ψηφίσει στις επόμενες εκλογές. Η κυβέρνηση αποδεικνύει καθημερινά την καθεστωτική νοοτροπία της, εμπλεκόμενη σε σκάνδαλα και συγκαλύπτοντας εκ των υστέρων τον ρόλο της με κάθε τρόπο (καθυστέρηση στην υλοποίηση της σύμβασης 717, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ) μοιράζοντας απευθείας αναθέσεις σε ημετέρους, αδιαφορώντας για την καθημερινότητα των πολιτών (τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας στη «σεζόν», την ακρίβεια, το κόστος της στέγης, τις αστικές συγκοινωνίες, την έλλειψη στήριξης σε νέες οικογένειες).
Το ΠΑΣΟΚ, ενώ έχει κάποια νέα στελέχη που θα μπορούσαν να τον εμπνεύσουν, διαθέτει μια τόσο απαρχαιωμένη ηγετική ομάδα και υιοθετεί τόσο συντηρητικές και άτολμες θέσεις σε σχεδόν όλα τα ζητήματα –η αγαπημένη του ψήφος είναι το «παρών»– που δύσκολα μπορεί να πείσει ότι αποτελεί σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική.
Ο Αλέξης Τσίπρας, κατά την προχθεσινή παρουσίαση της ΕΛΑΣ, απέδειξε ότι θέλει να τα χωρέσει όλα στο νεοπαγές κόμμα του: και λίγο κεντρώο rebranding και ολίγη ριζοσπαστική Αριστερά και κλείσιμο του ματιού στους λάτρεις του Ανδρέα Παπανδρέου και ίσως τσιμπήσει και κανένας εθνικόφρων που απεχθάνεται τη ρωσοφιλία της Μαρίας Καρυστιανού. Η τελευταία διεκδικεί τον γνήσιο ευρωφοβικό αντισυστημισμό, αναθέτοντας την εκπροσώπησή της σε έναν απολογητή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Ετσι η Ελληνική Λύση, η Νίκη, η Πλεύση και όλα τα υπόλοιπα κόμματα μπορούν να παραμερίσουν για να ανοίξουν δρόμο στην «Ελπίδα», που απευθύνεται σε όλη την ελληνορθόδοξη κοινότητα, «από την Ουκρανία έως τη Συρία», όπως χαρακτηριστικά είπε η ηθοποιός Κατερίνα Μουτσάτσου, η οποία στηρίζει το εγχείρημα.
Μέσα σε μια πολιτική ατμόσφαιρα αποκαρδιωτική, σχεδόν μαφιόζικη, ο νέος ψηφοφόρος έχει να επιλέξει μεταξύ ενός κόμματος που έχει ταυτιστεί πλήρως με το κράτος μετά από πολυετή παραμονή στην εξουσία και τριών κομμάτων που διαγκωνίζονται για τη δεύτερη θέση. Τα δύο εξ αυτών είναι, υποτίθεται, νέα, έχουν ηλικία λίγων ημερών, καινούργιο όνομα και προγραμματικές θέσεις. Και τότε γιατί ο Αλέξης Τσίπρας μιλάει για «νέα μεταπολίτευση», ενώ η φωνή του μοιάζει πάλι(!) με του Ανδρέα Παπανδρέου, όπως και τα επικοινωνιακά του τεχνάσματα; Γιατί η Μαρία Καρυστιανού κοπιάρει το αίτημα της «κάθαρσης», ένα σύνθημα τόσο παλιό όσο και η Μεταπολίτευση; Μισόν αιώνα μετά, τα νέα κόμματα είναι σαν να βγήκαν φρέσκα φρέσκα από τα «Σπιτάκια ανακύκλωσης».
