Αν απλώς κατέγραφα μερικά σχόλια για την ευτράπελη ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, θα χρειαζόμουν πάνω από 2.000 λέξεις. Οπότε πάω παρακάτω σε ένα θέμα που έχει πολύ πιο σημαντική πολιτική ουσία, καθώς αφορά την άσκηση κριτικής επί των ελληνοτουρκικών σχέσεων, οι οποίες περνούν σε άλλη φάση, αυτήν της όξυνσης. Το έδειξαν και οι πρόσφατες παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου.
Ο Κώστας Καραμανλής εξέφρασε και αυτός τις ανησυχίες του για την πολιτική των ήρεμων υδάτων. Σύμφωνα με τους αντιπολιτευόμενους σχολιαστές του «πατριωτικού» χώρου, έστειλε ηχηρό μήνυμα προς την κυβέρνηση και έριξε τους κεραυνούς του. Υπάρχει μια σχετική διαβάθμιση ως προς την οξύτητα της κριτικής του πρώην πρωθυπουργού, καθώς άλλη ένταση παράγει το ηχηρό μήνυμα και άλλη ο κεραυνός. Πάντως, δεν γνωρίζω αν ο Κ. Καραμανλής έχει τέτοιες προθέσεις, διότι αν όντως είχε, δεν θα περίμενε να τον καλούν σε παρουσιάσεις βιβλίων για να καταθέτει τις ανησυχίες του. Παρεμπίπτουσα πολιτική παρέμβαση, και μάλιστα επί εθνικού θέματος, δεν νοείται.
Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, λόγω της πολυετούς σιωπής του, κρύβει ενέργεια μέσα του, την οποία θέλει να εξωτερικεύσει. Φυσικά η κριτική αποτελεί απαραίτητο στοιχείο της δημοκρατίας, αλλά και οι κρίνοντες κρίνονται.
Επί της ουσίας, έχω γράψει πως η Διακήρυξη των Αθηνών ωφέλησε πολλαπλώς την πατρίδα μας, πλην όμως εξαρχής ήταν σαφές ότι είχε ημερομηνία λήξεως, η οποία και έφτασε. Καθ’ όλη αυτή την τριετία η Ελλάδα βελτίωσε τη διεθνή θέση της, επειδή η κυβέρνηση έκανε σωστές επιλογές. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο Ταγίπ Ερντογάν έκρινε πως η πολιτική των ήρεμων υδάτων δεν είναι συμφέρουσα για τη χώρα του και αποφάσισε τον τερματισμό της και την επιστροφή στο καθεστώς των εντάσεων. Ο ισχυρισμός του Κ. Καραμανλή πως η Διακήρυξη των Αθηνών εξελήφθη από τις τουρκικές ελίτ, ισλαμικές και κεμαλικές, ως ένδειξη ελληνικής υποχωρητικότητας και αδυναμίας δεν προκύπτει από τα γεγονότα. Πολιτικοί και σχολιαστές στην Τουρκία θεωρούν πως η πατρίδα μας, όλο αυτό το διάστημα, και εξοπλίστηκε, και συνήψε στενές συνεργασίες, και απέκλεισε τη χώρα τους από το ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό πρόγραμμα SAFE για την άμυνα. Ολα αυτά τα λένε οι Τούρκοι και δεν μπορεί, κάτι θα άκουσε και ο Κ. Καραμανλής. Οταν τα γεγονότα αντιστρατεύονται προκαταλήψεις και ενδεχόμενες σκοπιμότητες, επικρατούν τα γεγονότα.
Πηγαίνω ακριβώς είκοσι χρόνια πίσω, στις 23 Μαΐου 2006, όταν ο σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης έχανε τη ζωή του σε αερομαχία με τουρκικό μαχητικό. Ουδείς ζήτησε από τον τότε πρωθυπουργό να διαλύσει την κουμπαριά του με τον Ερντογάν και ουδείς κατέθεσε τις ανησυχίες του για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Σκέφτομαι τι θα άκουγε ο Μητσοτάκης αν συνέβαινε σήμερα ένα ανάλογο περιστατικό.
Κατανοώ πως ο πρώην πρωθυπουργός, λόγω της πολυετούς σιωπής του, κρύβει ενέργεια μέσα του, την οποία θέλει να εξωτερικεύσει και έτσι εξηγείται όλη αυτή η υπερκινητικότητά του. Φυσικά η κριτική αποτελεί το απαραίτητο στοιχείο της δημοκρατίας, αλλά είναι γνωστό ότι και οι κρίνοντες κρίνονται.
