Κινδυνεύει η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη από αστειάκια, σαν αυτά του τίτλου; Ή μήπως οι ειρωνείες που πλημμύρισαν το Διαδίκτυο, οι εικόνες του καπετάν Τσίπρα με τα φισεκλίκια, τα συνθήματα «ΕΔΕΣ-ΕΛΑΣ, Αντώνης Σαμαράς», έχουν προϋπολογιστεί από το επικοινωνιακό επιτελείο του στη στήλη του ενεργητικού;
Μάλλον ισχύει το δεύτερο και γι’ αυτό απέφυγαν να ονοματίσουν το νέο κόμμα ΕΑΣ· δημόσια υπηρεσία είναι και αυτή. Πάντα ίσχυε ότι «ακόμη και η αρνητική διαφήμιση είναι διαφήμιση», αλλά τώρα στην εποχή του Διαδικτύου οι επικοινωνιολόγοι ψάχνουν να βρουν κάτι «αντισυμβατικό», κάτι που θα κάνει το προϊόν (εν προκειμένω το πολιτικό) viral, δηλαδή θα αναπαραχθεί μαζικώς στα κοινωνικά δίκτυα. Γι’ αυτό είδαμε μέχρι και τον πρωθυπουργό στο TikTok να ψεκάζει τον γιο του με λακ.
«Και τι σημαίνει τ’ όνομα;», αναρωτήθηκε ο Σαίξπηρ στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». «Τ’ άνθος που λέγουν ρόδον, με οποίαν λέξιν κι αν το ‘πουν, το ίδιον θα μυρίζη» (μτφ. Δημητρίου Βικέλα). Αυτό που μυρίζει η μάζωξη του Θησείου είναι η επικοινωνιακή χορογραφία, με σκηνικό τον Παρθενώνα, με μουσική του κ. Σταμάτη Κραουνάκη, με βίντεο που θύμιζε τα γνωστά προεκλογικά, με το κοριτσάκι ντυμένο στα λευκά να δίνει το χαρτί με το όνομα. Ηταν δε τόσο καλά σκηνοθετημένο, που ακόμη και ο πρωταγωνιστής είχε άγχος μην ξεφύγει κάποια λεπτομέρεια. Γι’ αυτό κοιτούσε συνέχεια προς το πάτωμα, εκεί όπου ήταν οι οθόνες με το κείμενο της ομιλίας.
Για τις ανάγκες αυτής της επικοινωνιακής χορογραφίας φτιάχτηκε το όνομα «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» (και ουχί «Συμμαχία», που θα θύμιζε την αποτυχημένη απόπειρα του 1977), ήτοι «ΕΛΑΣ». Επιχειρεί να συνδέσει το πατριωτικό στοιχείο της Ελλάδος με το αριστερό του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, που είχε ιδρύσει το ΕΑΜ.
Το πρόβλημα του νέου κόμματος δεν είναι το όνομα. Σάμπως το ΣΥΡΙΖΑ ήταν καλύτερο; Μήπως κατάφερε η ΟΝΝΕΔ το 2015 να ανακόψει το ρεύμα των νέων με εκείνη την έξυπνη αλλά αρνητική διαφήμιση, που έδειχνε έναν μακρυμάλλη να μπαίνει στο κουρείο και να λέει «κόφ’ τα σύριζα»; Θυμάται κανείς πόσα αστειάκια είχαν γίνει τη δεκαετία του ’70 με το σοκ του ΠΑΣΟΚ;
Το βασικό πρόβλημα του κ. Τσίπρα είναι η φαουστική διαπραγμάτευση του rebranding. Ο παλιός Τσίπρας είχε ψυχή. Πίστευε τις ανοησίες του στυλ «go back, κ. Μέρκελ» και οι περισσότερες επικοινωνιακές επιτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ είχαν δημιουργηθεί από τα κάτω. Ο νέος Τσίπρας αντάλλαξε την ψυχή με την επικοινωνία. Κοιτάει χαμηλά μην του ξεφύγει κανένας τόνος από την επικοινωνιακή χορογραφία. Εν πολλοίς τα κατάφερε, αλλά το «ίδιον όφελος» το έκανε «ιδίον όφελος».
