Κάποιος σαν να τον ψήλωσε, άλλος σαν να τον κόντυνε λιγάκι. Ενας τρίτος τον πολλαπλασίασε, ψηφιακά πάντα, δείχνοντας ότι η περιοχή θα θυμίζει Ντουμπάι, ενώ δεν έλειψαν και οι ευφάνταστες αντικαταστάσεις: σε μία από αυτές, ο Riviera Tower, ο ύψους 200 μέτρων ουρανοξύστης που χτίζεται στο Ελληνικό, είχε τη μορφή του Σκοτεινού Πύργου με το Μάτι του Σάουρον – το απόλυτο σύμβολο του κακού στον «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών». Σε μια άλλη, τη θέση του είχε απλώς καταλάβει ο Λευκός Πύργος.
Γιατί όμως τέτοιος ντόρος, εσχάτως, έστω στα social media, έστω με χιούμορ, για ένα θέμα γνωστό εδώ και καιρό; Δεν διαφωνήσαμε αρκετά για την ανάπλαση του Ελληνικού; Ειδικά ο ουρανοξύστης, που σχεδιάστηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο Foster + Partners –και θα είναι ο υψηλότερος της χώρας– θα διαθέτει 173 διαμερίσματα, που έχουν γίνει κιόλας sold out (και μάλλον όχι από μέσους Ελληνες). Το κτίριο κοντεύει να ολοκληρωθεί· οι γύρω κάτοικοι ξέρουν πόσο κουρνιαχτό έχει σηκώσει το όλο έργο.
Επιστρατεύθηκε επίσης, όπως ήταν αναμενόμενο –ή ζητούμενο– η Ακρόπολη. Αν και πιο μακρινός, ο Riviera Tower εμφανίστηκε να της ρίχνει σε μπόι και ορισμένοι αναρωτήθηκαν τι ακριβώς ισχύει με εκείνη τη ρύθμιση που δεν επιτρέπει στα αθηναϊκά κτίρια να ξεπερνούν τον Παρθενώνα. Ενα άλλο ερώτημα, αρκετά προβοκατόρικο, είναι γιατί οι νέες γενιές να αποτρέπονται από το να ξεπεράσουν τις αρχαιότερες. Ισως βέβαια η πρόοδος να μη μετριέται πάντα σε ίντσες και πόδια.
Το όλο θέμα, πάντως, δεν φαίνεται λήξαν. Κάποια κτίρια προκαλούν διαφωνίες για δεκαετίες, συχνά δικαίως. Για την τελική εικόνα του Ελληνικού, η ενημέρωση από τους αρμοδίους ίσως δεν ήταν ακριβώς εξαντλητική ή δεν αναζητήθηκε από όλους τους ενδιαφερομένους. Και το επίσημο site του εγχειρήματος έχει, φυσικά, διαφημιστικό χαρακτήρα.
Εκτιμώ πως όταν όλα τελειώσουν, η αλήθεια θα είναι πιο σύνθετη. Ούτε την καταστροφή θα φέρουν στην Αττική οι ουρανοξύστες ούτε και θα αποτελούν βήμα προς τη βελτίωση του αστικού τοπίου. Ούτε οι θεοί θα τιμωρήσουν την ύβρι μας ούτε το λεκανοπέδιο θα αναβαθμιστεί, μιμούμενο παραδείγματα άλλων χωρών.
Ναι, έχει «ισαποστακισμό» αυτή η προσέγγιση. Για να κατανοηθούν όμως ζητήματα που αφορούν τις κοινωνίες συνολικά, δεν γνωρίζω άλλον τρόπο, πέρα από εκείνον που υπολογίζει όλα τα διαθέσιμα μέτρα και σταθμά. Ακόμη και αν μιλάμε για ένα πρότζεκτ, που μοιάζει να φιλοδοξεί, με τα δικά του μεγέθη, να ξεπεράσει τα υπόλοιπα.
