Η ανάρρηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην εξουσία πριν από ακριβώς 24 χρόνια λειτούργησε αρχικά ως ένα είδος ελπίδας για όσους ασπάζονταν ασμένως τη δυτικοκεντρική αντίληψη του κόσμου, ότι δηλαδή αυτή η μεγάλη και κομβική χώρα θα μπορούσε σταδιακά να μετατραπεί σε ένα αμιγώς δημοκρατικό καθεστώς.
Η αντίληψη εκείνη ήταν, βεβαίως, ρηχή και αγνοούσε ότι δύο βασικοί πυλώνες του τουρκικού κράτους, η Δικαιοσύνη και οι Ενοπλες Δυνάμεις, ήταν στην πραγματικότητα τα θεσμικά αντίβαρα στην πολύ σοβαρή πιθανότητα διολίσθησης σε μια αμιγώς πολιτική, ισλαμιστική απολυταρχία. Από την άνοδό του στην εξουσία ο Ερντογάν και το κόμμα του, το ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης), προσπάθησαν συστηματικά να υπονομεύσουν αυτούς τους δύο πυλώνες και να τους υποτάξουν στη κομματική ατζέντα. Ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια, μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, το κόμμα του Ερντογάν ξήλωσε συστηματικά κάθε ίχνος της παλιάς ραχοκοκαλιάς του κεμαλικού κράτους, με σκοπό τι άλλο; Την αντικατάστασή του από ένα κράτος υπό τον πλήρη έλεγχο του ΑΚΡ και της οικογένειάς του.
Η προσπάθεια υποταγής και διάλυσης του CHΡ, του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, του σχηματισμού που αποτελεί τον πολιτικό φορέα της κεμαλικής κληρονομιάς, είναι η τελευταία ένδειξη της προσπάθειας του ΑΚΡ να μετατοπίσει ολοκληρωτικά το κέντρο βάρους του τουρκικού πολιτικού συστήματος προς το Λευκό Παλάτι στην Αγκυρα.
Η περιστολή της ελευθερίας λόγου και η «αστυνόμευση του πολιτεύματος» δεν είναι, προφανώς, κάτι καινοφανές για την Τουρκία. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί υπεραπλούστευση και η άποψη πως η Τουρκία ήταν πάντα απολυταρχία, οπότε τι μας νοιάζει; Στην πραγματικότητα, όλα όσα συμβαίνουν στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια, και πολύ περισσότερο τους τελευταίους μήνες, από την προσπάθεια διάλυσης των τελευταίων προπυργίων αντίστασης στο ΑΚΡ μέχρι τις ριψοκίνδυνες πρωτοβουλίες στο πεδίο της οικονομίας, πρέπει να ανησυχούν και την Αθήνα.
Η κυβέρνηση του ΑΚΡ, με τον τρόπο που κινείται, προδιαθέτει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η μετάβαση από την περίοδο Ερντογάν στη διάδοχη κατάσταση (όποια και αν είναι αυτή) δεν θα διεξαχθεί σε περιβάλλον ομαλότητας. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι αυτή η πόλωση, στην οποία έχει οδηγήσει την τουρκική κοινωνία η κυβέρνηση του ΑΚΡ, θα οδηγήσει στο τέλος της περιόδου Ερντογάν σε συνθήκες κανονικότητας. Και αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος που η Ελλάδα πρέπει να παρακολουθεί στενά και με αντικειμενικότητα τις εξελίξεις στην Αγκυρα. Διότι τα γεωπολιτικά δεδομένα μπορεί να είναι συγκεκριμένα, αλλά τις περισσότερες φορές το φιτίλι αρπάζει από μέσα…
