Ο τρόπος που ο Ντόναλντ Τραμπ συσσωρεύει ολοένα μεγαλύτερη ελευθερία δράσεως ως πρόεδρος και ως άτομο, φέρνει στον νου τον Τιβέριο, τον δεύτερο Ρωμαίο αυτοκράτορα, όπως τον περιγράφει ο ιστορικός Σουητώνιος στη «Ζωή των Καισάρων». Οταν η Σύγκλητος πρότεινε να του προσδώσει τον τίτλο «Πατέρας της Πατρίδας» και να εγκρίνει εκ των προτέρων όλες τις πράξεις του, ο Τιβέριος (αντίθετα με τον θετό πατέρα του, Αύγουστο) αρνήθηκε τον τίτλο. Επίσης, απέρριψε την ελευθερία να πράξει όπως θέλει, λέγοντας: «Θα είμαι πάντα συνεπής και δεν θα αλλάξω τη συμπεριφορά μου όσο έχω τα μυαλά μου. Ομως, για να μην υπάρξει προηγούμενο, η Σύγκλητος δεν θα πρέπει να δεσμευθεί να υποστηρίξει τις πράξεις κάποιου ανδρός, επειδή μπορεί μέσω κάποιας ατυχίας αυτός να αλλάξει».
Ο ιστορικός, ο οποίος έζησε λίγα χρόνια μετά τον Τιβέριο, παρουσιάζει τη δήλωση αυτή ως πιθανή αυτογνωσία, ως (δικαιολογημένο) φόβο του αυτοκράτορα ότι η μετέπειτα πορεία του θα προκαλούσε απέχθεια και κακοφημία. Η εξέλιξη της σχέσης του με τη Σύγκλητο, πάντως, δείχνει περισσότερο υποκρισία παρά μετριοφροσύνη ή σωφροσύνη εκ μέρους του. Υπονοεί, όμως, μια αλήθεια: η αχαλίνωτη εξουσία μπορεί να τρελάνει αυτόν που την ασκεί.
Αντίθετα με τον Ρωμαίο αυτοκράτορα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν προσποιείται ότι σήμερα είναι διαφορετικός απ’ ό,τι ίσως να είναι αύριο.
Το 2024, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ παραχώρησε στον πρόεδρο απεριόριστες εξουσίες, κρίνοντας ότι δεν μπορεί να διωχθεί για πράξεις του κατά την προεδρική θητεία του. Ενώ η απόφαση εκδόθηκε πριν από την εκλογή Τραμπ για δεύτερη θητεία, ήταν η κατάληξη δίκης που αυτός είχε προκαλέσει, σχετικά με διώξεις που αφορούσαν την πρώτη θητεία του. Εάν αυτό δεν αρκεί, πριν από λίγες ημέρες, ο εκτελών χρέη υπουργού Δικαιοσύνης (και προσωπικός δικηγόρος του Τραμπ), Τοντ Μπλανς, υπέγραψε έγγραφο το οποίο θέτει τέλος σε όλους τους εκκρεμείς και μελλοντικούς φορολογικούς ελέγχους κατά του Τραμπ και της οικογένειάς του, «για πάντα».
Αναρωτιέται κανείς πότε η (Ρεπουμπλικανική) πλειοψηφία στο Κογκρέσο, αντί να συνεχίσει να παραδίδει δικές της εξουσίες στον πρόεδρο, θα λάβει σοβαρά τον φόβο του πρώτου προέδρου της χώρας, Τζορτζ Ουάσιγκτον, όταν μιλούσε για «εμπόδια στην εφαρμογή του νόμου». Αυτά, είπε, αποχαιρετώντας την εξουσία το 1796, μπορούν να συμβάλουν στο «πονηροί, φιλόδοξοι και χωρίς αρχές άνθρωποι να έχουν τη δυνατότητα να ανατρέψουν την εξουσία του λαού και να σφετεριστούν για τον εαυτό τους τα ηνία της κυβέρνησης, καταστρέφοντας στη συνέχεια τους ίδιους τους μηχανισμούς που τους ανύψωσαν σε αυτή την άδικη κυριαρχία».
Αντίθετα με τον Τιβέριο, ο Τραμπ δεν προσποιείται ότι σήμερα είναι διαφορετικός απ’ ό,τι ίσως να είναι αύριο· προτεραιότητά του πάντα ήταν το προσωπικό όφελος. Ο Τιβέριος μπορεί να ήταν υποκριτής, ο Τραμπ δεν είναι. Γνωρίζουμε την πορεία του Τιβέριου. Του Τραμπ –και των ΗΠΑ– εξελίσσεται.
