Οι δικηγόροι που ασχολούνται με αξιοποίηση ακινήτων γνωρίζουν ότι το όνειρο κάθε σοβαρού εκμισθωτή είναι να συνάψει σύμβαση μίσθωσης με το Δημόσιο. Οχι μόνον επειδή είναι διασφαλισμένη η καταβολή του ενοικίου, αλλά επίσης επειδή συνήθως πρόκειται για μακροχρόνιες συμβάσεις που περιλαμβάνουν και ανακαίνιση του κτιρίου για την εξυπηρέτηση των αναγκών της υπηρεσίας, κάτι που εκ των πραγμάτων αποβαίνει σε όφελος του ιδιοκτήτη.
Ομως, είναι σπάνια τέτοια τύχη σαν αυτή που είχαν η οικογένεια του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη στο Ηράκλειο Κρήτης με τη μίσθωση του ακινήτου τους στο Κτηματολόγιο και η αδελφή του υφυπουργού Εσωτερικών Βασίλη Σπανάκη με τα ΕΛΤΑ Μοσχάτου, που επέλεξαν το ισόγειο που ανήκει κατά ψιλή κυριότητα στον πολιτικό με την επικαρπία στη δεύτερου βαθμού συγγενή του.
Προφανώς, όταν πρόκειται για μισθώσεις από το Δημόσιο, γίνονται διαγωνισμοί και κατατίθενται προσφορές, αλλά η διαδικασία αξιολόγησης εμπεριέχει πάντα ένα βαθμό υποκειμενικότητας, όπως γνωρίζουν όσοι έχουν βρεθεί κοντά σε τέτοιες διαδικασίες.
Βασικός λόγος για τον οποίο πολλοί ενδιαφερόμενοι για τα κοινά διστάζουν να κάνουν το βήμα στην ενεργό πολιτική είναι ότι δεν αντέχουν τα φώτα πάνω στην ιδιωτική ζωή τους.
Εύλογος είναι, συνεπώς, ο σχολιασμός για τις οικονομικές ευκαιρίες που έχουν οικογένειες πολιτικών σε μια συγκυρία βαθιάς κοινωνικής καχυποψίας απέναντι στα κόμματα και στους θεσμούς.
Δεν τίθεται ζήτημα νομιμότητας σε καμία από τις δύο περιπτώσεις, ενώ η ηθικολογία από πολιτικούς αντιπάλους ελέγχεται για τα κίνητρά της. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στοχοποιείται από τη Ν.Δ. ως πλούσιος και δεινός «νταραβερτζής» με το Δημόσιο και αυτό δεν είναι πολιτική κριτική αλλά προσπάθεια αμφισβήτησης συνολικά της αξιοπιστίας του. Ο υφυπουργός εγκαλείται από την αξιωματική αντιπολίτευση όχι για το κυβερνητικό έργο του αλλά για τα οικονομικά της οικογένειάς του, προς συμψηφισμό των εντυπώσεων από τις επιθέσεις εις βάρος του Ν. Ανδρουλάκη.
Οταν η πολιτική αντιπαράθεση κινείται γύρω από άπλυτα ή σαν λεκιασμένα που βγαίνουν στη φόρα, το αποτέλεσμα είναι ανθυγιεινό για τη δημόσια ζωή, με την έννοια ότι τροφοδοτείται η συλλογική ασέβεια ή και απέχθεια για το πολιτικό σύστημα, διεγείρονται ανακλαστικά τοξικής περιέργειας και φθόνου, ενισχύονται η παραπολιτική και η αντιπολιτική, αποθαρρύνεται η διάθεση συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία.
Βασικός λόγος για τον οποίο πολλοί ενδιαφερόμενοι για τα κοινά διστάζουν να κάνουν το βήμα στην ενεργό πολιτική είναι ότι δεν αντέχουν τα φώτα πάνω στην ιδιωτική ζωή τους, στην οικονομική τους δραστηριότητα, στις προσωπικές επιλογές τους. Οταν κάποιος διεκδικεί την πρωθυπουργία ή μετέχει στη Βουλή και στην κυβέρνηση, σημαίνει ότι έχει αποδεχθεί αυτό το κόστος. Οχι γιατί τους κάλεσε η Ιστορία, αλλά γιατί το ήθελαν πολύ και γι’ αυτό το αντέχουν, ακόμη και όταν «οι κάτω» δεν αντέχουν άλλο να μαθαίνουν για οικογενειακές οικονομικές επιτυχίες «των πάνω».
