Με βάση τα υπάρχοντα δημοσκοπικά δεδομένα, φαίνεται απομακρυσμένο το ενδεχόμενο η Νέα Δημοκρατία να πάρει την αυτοδυναμία στις εκλογές. Μοιραία προβάλλει η προοπτική μιας δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης, που θα πιέσει την κατάσταση προς τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης. Αν αυτό το σενάριο επικρατήσει, κινδυνεύει να γίνει μπούμερανγκ για τον κυβερνητικό σχεδιασμό. Γιατί; Διότι σε αυτή την περίπτωση οι πολίτες τις πρώτες εκλογές, με τη βεβαιότητα των δεύτερων, θα τις αντιμετωπίσουν με μια χαλαρότητα που θα αρχίζει από την αποχή –η καλή εκδοχή για την κυβέρνηση– και θα καταλήγει στην ψήφο διαμαρτυρίας, στρεφόμενοι στα μικρότερα κόμματα.
Η διπλή εκλογική αναμέτρηση θα έχει νόημα μόνον αν η Νέα Δημοκρατία λάβει ένα τέτοιο ποσοστό στις πρώτες εκλογές που θα της δίνουν ελπίδες για το επιθυμητό αποτέλεσμα της αυτοδυναμίας στις δεύτερες. Π.χ., αν στις προσεχείς εκλογές κινηθεί κάπου μεταξύ 27%-29% –δεν γράφω για πιο λίγο– πολύ δύσκολα θα αποδώσει τα αναμενόμενα η εκ νέου προσφυγή στην κάλπη. Εξάλλου, θα αμφισβητηθεί και η σκοπιμότητά της. Απεναντίας, με ένα 32%-34% δύναται να πετύχει την αυτοδυναμία ή να απέχει οριακά από αυτήν. Παρενθετικά, στην πρώτη περίπτωση, για να σχηματιστεί κυβέρνηση, θα απαιτηθεί η συνεργασία ίσως και τριών κομμάτων.
Μόνον με έναν ξεκάθαρο στόχο, αυτοδυναμία μια κι έξω, θα μπορέσει η Ν.Δ. να φέρει το καλύτερο δυνατό εκλογικό αποτέλεσμα.
Ομως, αν η ψήφος στις επόμενες εκλογές έχει τα χαρακτηριστικά της ψήφου των ευρωεκλογών –χαλαρότητα, διαμαρτυρία, υψηλή αποχή– και το αποτέλεσμα θα είναι ανάλογο. Με αυτόν τον τρόπο ενδέχεται το κυβερνών κόμμα να παγιδευτεί εξαιτίας της δικής του στρατηγικής. Αρα, το χαρτί των δεύτερων εκλογών είναι η εφεδρική λύση, μια λύση ανάγκης για τη Νέα Δημοκρατία, με τη βασική και πρόδηλη να είναι η αυτοδυναμία μια κι έξω. Μόνον με έναν τέτοιο ξεκάθαρο στόχο θα μπορέσει να φέρει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, καθώς οι ψηφοφόροι των μεγάλων κομμάτων κινητοποιούνται όταν η διακύβευση αφορά την εξουσία.
Ενα σύμπτωμα της αναπόφευκτης φθοράς, μετά μια οκταετή διακυβέρνηση, είναι η κούραση και η έλλειψη ορμής και ζωντάνιας, παραλυτικά φαινόμενα που συνήθως αποτυπώνονται στις χαλαρές συσπειρώσεις. Μέχρι στιγμής, στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, θεραπεία για αυτή τη «νόσο» δεν βρέθηκε.
