Εάν κανείς λάβει υπόψη ότι η πολιτική φυσιογνωμία του ανεξαρτήτου ελληνικού κράτους διαμορφώθηκε στη βάση μιας ρήξεως των Ελλήνων με το οθωμανικό τους παρελθόν, η τοποθέτηση του υπουργού Αμύνης Νίκου Δένδια πως δεν ανήκει σε αυτούς «που έχουν πιστεύσει το αφήγημα των ήρεμων νερών» απλώς επιβεβαιώνει ότι λίγο πριν κλείσουν δύο αιώνες από την ίδρυση του Βασιλείου της Ελλάδος, βρισκόμαστε ακόμη στην αφετηρία ενός αγώνα αέναης ελληνοτουρκικής αναμετρήσεως.
Ισως θεωρητικώς ο κ. Δένδιας να έχει δίκαιο. Μόνον που στην πράξη τα γεγονότα ακολουθούν διαφορετική πορεία. Ηδη με την άνοδο του Οθωνα στον θρόνο, ο εκ των προτεργατών της Επαναστάσεως του 1821 Κωνσταντίνος Ζωγράφος εστάλη το 1834 ως πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη με στόχο να εξασφαλίσει πραγματοποίηση συναντήσεως του Οθωνα με τον σουλτάνο Μαχμούτ Β΄.
Η αποστολή εκείνη απέτυχε. Στις αρχές του 1840 ο Ζωγράφος επέστρεψε ως υπουργός Εξωτερικών στην Πόλη και έπειτα από δύο μήνες υπέγραφε συμφωνία, με την οποία η Υψηλή Πύλη αναγνώριζε πρακτικώς την ανεξαρτησία της Ελλάδος.
Επανελθών στην Αθήνα, η οικία του Ζωγράφου λιθοβολήθηκε και εναντίον του κηρύχθηκε το ανάθεμα. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το 1855, νέα συνθήκη υπεγράφη, που δεν διέφερε ουσιαστικά από την προηγουμένη. Είχε μεσολαβήσει απλώς ο απαιτούμενος χρόνος ωριμάνσεως.
Tα τρία κόμματα που δημιουργήθηκαν μετά την ίδρυση του ανεξαρτήτου ελληνικού κράτους ήταν το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό. Το ουσιώδες παραμένει ότι τα τρία παλαιά κόμματα διαλύθηκαν.
Στα χρόνια της Μεταπολιτεύσεως, ελληνικές κυβερνήσεις στήριξαν την ενσωμάτωση της Τουρκίας στην Ε.Ε., προσβλέποντας σε δραστική αλλαγή της στάσεως της Αγκυρας. Η προσδοκία απεδείχθη εξωπραγματική, όπως συνέβη και στο παρελθόν. «Το αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων θέλει είσθαι ότι οι Τούρκοι, ενώ δεν θέλουσι γίνει ούτε Ευρωπαίοι ούτε Χριστιανοί, θέλουσι καταντήσει να μην είναι ούτε Τούρκοι», έγραφε ο Κωνσταντίνος Δόσιος το 1854 στο βιβλίο του «Ελληνισμός ή Ρωσσισμός».
Ισχυε τότε, όπως και σήμερα, η διαπίστωση του Δόσιου που υποστήριζε στη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου πως το συμφέρον της Ελλάδος ήταν η ήττα της Τσαρικής Ρωσίας.
Στην ασυναρτησία που κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή των ημερών μας εν όψει των βουλευτικών εκλογών –οψέποτε διεξαxθούν– κάποιοι διαπίστωσαν ενδείξεις ρωσικής επιρροής σε κόμμα νεοϊδρυθέν. Συνέβη και στο πρόσφατο παρελθόν κάτι ανάλογο.
Είναι αλήθεια ότι τα τρία κόμματα που δημιουργήθηκαν μετά την ίδρυση του ανεξαρτήτου ελληνικού κράτους ήταν το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό. Το ουσιώδες παραμένει ότι τα τρία παλαιά κόμματα διαλύθηκαν. Μία νέα γενιά θα προσπαθούσε να οικοδομήσει νέο σύστημα επί των ερειπίων της βασιλείας του Oθωνα.
Στις μέρες μας, τα κόμματα που άσκησαν την εξουσία στη διάρκεια της Μεταπολιτεύσεως αποδέχθηκαν πλέον –μέχρις ενός σημείου εξυπακούεται– ότι «η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν». Μόνον που ασχολούμενοι με αυτά και άλλα παρόμοια, εν τέλει διαπιστώνουμε ότι πολιτικά δεν πάμε πλέον ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Πάμε απλώς πίσω.
