Προχθές γεννήθηκε το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, την Τρίτη θα γεννηθεί το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και το ρεπορτάζ λέει πως πιθανόν στις 29 Μαΐου θα έρθει στον κόσμο και το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Δεν γνωρίζω αν επικοινωνιακά είναι σωστό ένα νέο κόμμα του πατριωτικού χώρου να ιδρύεται μια αποφράδα ημέρα για τον ελληνισμό, αλλά αυτό αφορά τον ιδρυτή του.
Συνεπώς η δημοκρατία μας γίνεται ακόμα πιο πλούσια με την έλευση των νέων κομμάτων, αλλά το πολιτικό σκηνικό λιγότερο σταθερό. Ο κατακερματισμός του, εκ πρώτης όψεως, θα οδηγήσει σε μια κατάσταση αβεβαιότητας, αλλά συν τω χρόνω θα γίνει το μεγάλο ξεκαθάρισμα. Σε κάθε ιδεολογικό χώρο, με τις εσωτερικές αποχρώσεις του, ένα κόμμα θα επικρατήσει και τα υπόλοιπα θα κινηθούν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Και οι ιδεολογικοί χώροι είναι σαφείς. Η Δεξιά, η Κεντροδεξιά, η Κεντροαριστερά και η Αριστερά. Οι κοινοί τόποι που θα διεκδικήσουν τα όμορα κόμματα θα καθορίσουν και τις εξελίξεις. Τι κομμάτι από την Κεντροδεξιά θα «κλέψει» η Δεξιά και πώς θα εξελιχθεί το ντέρμπι της Αριστεράς με την Κεντροαριστερά, καθώς εδώ ο χώρος που διεκδικείται είναι ευρύς και έχει αποδειχθεί πως προσφέρεται για εκατέρωθεν μετακινήσεις.
Ενδέχεται οι απώλειες που ίσως υποστεί η Κεντροδεξιά από την αποκαλούμενη πατριωτική Δεξιά, αν και οριακές, να αποδειχθούν καθοριστικές για την κυβερνησιμότητα της χώρας.
Από την άλλη μεριά ενδέχεται οι απώλειες που ίσως υποστεί η Κεντροδεξιά από την αποκαλούμενη πατριωτική Δεξιά, αν και οριακές, να αποδειχθούν καθοριστικές για την κυβερνησιμότητα της χώρας. Οπότε σε αυτήν την περίπτωση η διακύβευση είναι σαφώς σημαντικότερη, καθώς αφορά την εξουσία. Μέσα σε αυτό το πολυσύνθετο κλίμα –που είναι η χαρά του πολιτικού σχολιαστή– θα δούμε να συγγράφονται πολλά σενάρια, με δεδομένο πως η κατάσταση, τουλάχιστον δημοσκοπικά, δεν θα ξεκαθαρίσει μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου, εκτός εάν…
Είναι προφανές ότι αυτός ο κομματικός κατακερματισμός, όσο συγκυριακός και αν είναι, οφείλεται και στη φυσιολογική φθορά του κυβερνώντος κόμματος λόγω της επταετούς διακυβέρνησης. Αυτή η φθορά, με τη συνακόλουθη αποσυσπείρωση, δημιουργεί έναν κενό χώρο που προσδοκούν άλλα κόμματα να τον καλύψουν. Στο τέλος της ημέρας θα φανεί αν η Νέα Δημοκρατία μπορέσει να επιβάλει τα διλήμματά της και να επανασυσπειρώσει τον κόσμο της. Σίγουρα το 2027 διαφέρει σημαντικά από το 2023 όμως, στον βαθμό που θα αναβιώσει μια σύγκρουση με τους ίδιους πρωταγωνιστές, τότε η ανάκληση της μνήμης πιθανόν να αποβεί καθοριστική.
Το κόμμα του Αλ. Τσίπρα δεν κρύβει κανένα μυστήριο για έναν λόγο: διότι γνωρίζουμε το απώτατο όριό του. Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για το κόμμα της Μ. Καρυστιανού, πολύ δε περισσότερο για το κόμμα Σαμαρά, καθώς αυτά τα δύο κόμματα φιλοδοξούν να στοχεύσουν και στην ευρεία ζώνη των αναποφάσιστων και της αποχής, αν και έχουν συγκεκριμένα, σοβαρά μειονεκτήματα. Φυσικά σε αυτήν την περιοχή παίζουν μπάλα όλα τα κόμματα, οπότε «κοντός ψαλμός αλληλούια».
