Σε αντίθεση με τη Δεξιά, η ελληνική Αριστερά έχει ταραγμένη ιστορία. Διασπάσεις, συγκολλήσεις, διαγραφές, αποκαταστάσεις, αποχωρήσεις κ.λπ. Το ΚΚΕ, για παράδειγμα, αποκαθήλωσε και αποκατέστησε τον Νίκο Πλουμπίδη, τον Νίκο Ζαχαριάδη κ.ά. Τα τελευταία χρόνια επανέφερε στο «Πάνθεον του Σοσιαλισμού» μέχρι και τον Στάλιν…
Ολα αυτά τα σκαμπανεβάσματα, όμως, εμπεριείχαν –κάποιες φορές έστω ως πρόσχημα– ιδεολογικά προτάγματα. Μέσα από διεργασίες, που δεν μπορεί να κατανοήσει ο απαίδευτος στο «αριστερό προτσές» νους, εμφανίζονταν διαφορές οι οποίες συν τω χρόνω (και με τα γινάτια που νομοτελειακώς αναπτύσσονται από ιδεολογικώς φορτισμένους ανθρώπους μέσα σε κλειστά συστήματα) γίνονταν αγεφύρωτες. Ηταν όμως ιδεολογικές.
Αυτή η παράδοση τελείωσε το 2023. Για πρώτη φορά ένα αριστερό κόμμα εξέλεξε ως αρχηγό κάποιον όχι εκπρόσωπο ιδεολογικού ρεύματος –από τα πολλά του χώρου–, αλλά επειδή τον πίστεψαν όταν είπε: «Μιλάω καλύτερα αγγλικά από τον Μητσοτάκη». Από τις άπειρες ιδεολογικές ζυμώσεις και συγκρούσεις, ο μεγαλύτερος (πληθυσμιακώς) χώρος της Αριστεράς πέρασε στο ιδεολογικό μηδέν του κ. Στέφανου Κασσελάκη.
Το κακό δεν σταμάτησε εκεί. Και ο κ. Αλέξης Τσίπρας με αυτό το κριτήριο προτάσσεται ως ηγέτης του πολυδιασπασμένου χώρου. Οχι γιατί «μιλάει καλύτερα αγγλικά», αλλά διότι, όπως είπε ο ίδιος, «δεν είναι στόχος να κάνουμε αντιπολίτευση, στόχος μας είναι να νικήσουμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη» (11.5.2026).
Δεν συγκρίνουμε, φυσικά, το πολιτικό βάρος του κ. Τσίπρα με εκείνο του κ. Κασσελάκη. Ο πρώτος κάτι έμαθε στο σχολείο της κινηματικής Αριστερά και από τη διακυβέρνηση του τόπου. Πρέπει όμως να προσέξουμε τους όρους με τους οποίους συγκροτείται πλέον η Αριστερά. Επαψε να είναι «της ήττας που νικάει την εξουσία», αλλά τη διεκδικεί, έστω με τους όρους που γίνεται η διεκδίκηση της εξουσίας στην Ελλάδα.
Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό. Πιθανώς να οφείλεται στο γεγονός ότι παγκοσμίως οι αριστερές ζυμώσεις να έφτασαν σε κάποιο αδιέξοδο και τώρα κινούνται στις ιδεολογικές ερήμους του «πολιτικώς ορθού» και των δικαιωμάτων.
Μην παρεξηγηθούμε: τα τελευταία είναι εξαιρετικώς σημαντικά ζητήματα, αλλά δεν επαρκούν για να συγκροτήσουν τον πυρήνα της ιδεολογικής ταυτότητας κάποιου κόμματος. Σε μια δημοκρατική κοινωνία έπρεπε να είναι απλώς αυτονόητα.
Υπάρχει όμως και η θετική πτυχή, ότι η Αριστερά βγαίνει από το κουτάκι όπου είχε αυτοπεριοριστεί και θέλει να κυβερνήσει. Το αρνητικό είναι ότι αντί η ιδεολογική ζύμωση που τη χαρακτήριζε να επεκταθεί προς τα δεξιά, η «κανονικότητα» του υπόλοιπου πολιτικού συστήματος μετακινήθηκε προς τα αριστερά.
