«Κάνε με για μια μέρα πρωθυπουργό και θα δεις πώς θα αλλάξω την Ελλάδα». Με το λαϊκό αυτό στερεότυπο μπορεί κανείς να περιγράψει την παρουσίαση του νέου κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Διαβάζοντας μια διακήρυξη θέσεων τετριμμένης κοινοτοπίας –«στόχος μας είναι η προστασία του πολύτιμου αγαθού της υγείας», «κάθε πράξη και απόφασή μας οφείλει να υπηρετεί και να προάγει το δημόσιο συμφέρον», «θέλουμε την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας με βάση το διεθνές δίκαιο»– η κ. Καρυστιανού έκανε το πολιτικό ντεμπούτο της στο «Ολύμπιον» μπροστά σε καμιά 500αριά αγανακτισμένους πολίτες ακαθόριστης πολιτικής τοποθέτησης.
Χαρακτηριστικά του νέου κόμματος: ο πόλεμος κατά των συμφερόντων, η αντιμνημονιακή λογική, ο φιλορωσικός προσανατολισμός, η αντιεμβολιαστική ρητορεία, ο αντισυστημισμός, το «Αγιος ο Θεός» και προπάντων ο λαϊκισμός και ο πολιτικός ψεκασμός. Κεντρικό πρόσωπο της εκδήλωσης, ηθοποιός, σε σύντομο χαιρετισμό της επανέλαβε τρεις φορές με χαρακτηριστική μαχητικότητα την ανάγκη «αποκατάστασης της Δημοκρατίας στη χώρα».
Η κ. Καρυστιανού, ως μητέρα ενός από τα 57 αδικοχαμένα θύματα των Τεμπών που ζητάει δίκαιη δίκη για να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι της τραγωδίας, είχε αμέριστη συμπαράσταση και συμπόνια από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που σκέφτονταν ότι το παιδί τους θα μπορούσε να είναι στη θέση της 19χρονης Μάρθης. Ωστόσο, στον νέο της ρόλο, της πολιτικής αρχηγού που θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, δεν φαίνεται να πείθει ούτε καν τους υπόλοιπους συγγενείς των θυμάτων.
Η διακυβέρνηση της Ελλάδας χρειάζεται βαθιά γνώση των μεγάλων προβλημάτων της χώρας, σοβαρή οικονομική συγκρότηση, άριστη επικοινωνία, μακρά πολιτική εμπειρία και δυνατότητα αντίληψης του διεθνούς περιγύρου. Οσοι ανέλαβαν ανέτοιμοι το τιμόνι, έριξαν το καράβι στα βράχια. Ο Κώστας Καραμανλής με τις δημοσιονομικές απογραφές, τους Μπαϊρακτάρηδες, τη «θωρακισμένη οικονομία» και τους εκατοντάδες χιλιάδες διορισμούς έφερε τη χρεοκοπία με έλλειμμα-ρεκόρ όλων των εποχών -15,4% του ΑΕΠ το 2009. Ο Αλέξης Τσίπρας, που βάραγε τα νταούλια για να χορεύουν οι αγορές, έσκιζε τα μνημόνια και καταργούσε το ελληνικό χρέος, λίγο έλειψε να πάει τη χώρα στη δραχμή και τελικά πρόσθεσε στη «λυπητερή» επιπλέον 100 δισ. ευρώ.
Ο κόσμος περνάει δύσκολα, ζορίζεται και θέλει να δει καλύτερες μέρες. Εχει μάθει όμως πως τα λεφτόδεντρα πέθαναν και οι ψεύτικες ελπίδες οδηγούν στην άβυσσο.
