Σημειώστε παρακαλώ πως όλη αυτή η φασαρία δεν γίνεται για το τίποτε. Δεν βλέπουμε κάθε μέρα δύο κόμματα να γεννιούνται μέσα σε μερικές μόνον ημέρες. Κι όποιος πει ότι η Ελλάδα είναι μια γερασμένη χώρα, μια κουρασμένη κοινωνία που δεν μπορεί να βγάλει τίποτε καινούργιο, είναι αχάριστος ή εν πάση περιπτώσει αφόρητα σνομπ. Διότι τα κόμματα αυτά δεν δημιουργούνται, όπως λένε ορισμένοι κακεντρεχείς, για να δώσουν στέγη σε συμπολίτες μας οι οποίοι μετέρχονται το επιτήδευμα του πολιτικού. Ή τουλάχιστον δεν γεννιούνται μόνον γι’ αυτό. Κάθε νέο κόμμα που γεννιέται εκφράζει ένα κομμάτι της ψυχής του λαού. Και προφανώς κάθε νέος ηγέτης που λέει το μεγάλο ναι στον πειρασμό της σωτηρίας και της έκφρασης αυτού του λαού, όχι μόνον έχει μια συγκεκριμένη άποψη γι’ αυτό που είναι και αυτό που θέλει ο ελληνικός λαός, αλλά κρίνει ότι έχει και τις δυνατότητες να την υλοποιήσει. Πώς τις απέκτησε αυτές είναι άλλο θέμα. Τους έπεισε η οικογένεια, οι φίλοι, ο αγαπημένος ή η αγαπημένη που τους ψιθύριζε ότι είναι γεννημένοι ηγέτες; Τους έπεισε η παρέα στην οποία πρωταγωνιστούσαν; Μη γελάτε ειρωνικά παρακαλώ. Το ρητό ότι πίσω από κάθε μεγάλο άντρα κρύβεται μια μεγάλη γυναίκα, δεν έγινε τυχαία. Κρίνοντας από τη Θάτσερ και τη Μέρκελ δεν είμαι σίγουρος για το αντίθετο. Και έτσι, φυσικώ τω τρόπω, μέσω Θάτσερ και Μέρκελ εμφανίζεται στον ορίζοντα του νου μου το συμπαθές και χαρούμενο πρόσωπο της κ. Καρυστιανού. Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά εδώ και μήνες έχει εγκαταλείψει την έκφραση του πένθους. Ισως γιατί βρήκε αυτό που πάντα έψαχνε. Το πρόσωπο του ελληνικού λαού.
Και έτσι φτάνω στο κρίσιμο σημείο. Πώς βλέπουν όλοι αυτοί το πρόσωπο του ελληνικού λαού το οποίο προσπαθούν να εκφράσουν; Για την κ. Κωνσταντοπούλου δεν χρειάζεται πολλή σκέψη. Είναι ένα πρόσωπο θυμωμένο, απ’ αυτά που τους αρέσει να τσακώνονται για τη θέση στην ουρά. Ο κ. Βαρουφάκης το πολύ να τσακωθεί με τον καθρέφτη του στον οποίο βλέπει το πρόσωπο του λαού. Η κ. Καρυστιανού όμως; Προς το παρόν είναι μάλλον σαφές ότι αντικρίζει απέναντί της ένα πρόσωπο πονεμένο, κατατρεγμένο, κυνηγημένο, αδικημένο, που όμως δεν έχει χάσει την πίστη του. Ο κόσμος γύρω του αλλάζει, όμως το πρόσωπο αυτό, χαρακωμένο από τον ήλιο και με τη γεύση της αρμύρας στο στόμα, παλεύει για τη δικαιοσύνη που του έχουν στερήσει. «Αϊ αμ Χελλίν» έλεγε το βίντεο της κ. Μουτσάτσου τον καιρό της κρίσης. Τότε που όσοι το έβλεπαν σκέφτονταν πως είναι φυσικό αυτοί οι ταλαίπωροι να κατάντησαν όπως κατάντησαν. Ο ελληνικός λαός έχει ταυτότητα, χαρακτηριστικά που τον κάνουν διαφορετικό. Η ποιότητά της φαίνεται ακόμη και στην ευκολία με την οποία διάφοροι την επικαλούνται, φτιάχνοντας κόμματα τα οποία τη διεκδικούν χωρίς να μπορούν να την περιγράψουν καν. Κτίσματα αυθαίρετα χωρίς χαρακτήρα.
