Μητέρα δύο υιοθετημένων παιδιών από χώρες της Αφρικής, σε προχθεσινή ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποκάλυψε περιστατικό ρατσιστικής αντιμετώπισης της κόρης της όταν η μικρούλα Βασιλική με λαχτάρα τής ζήτησε να κάνει μαθήματα χορού. Γράφει μεταξύ άλλων: «Βρήκα μια σχολή που θεωρείται από τις καλύτερες. Σε “καλή περιοχή”. Με παιδιά από “καλά σχολεία”. Ενα κοριτσάκι είπε ότι δεν θέλει να κάθεται δίπλα της λόγω του χρώματός της. Και άλλα δύο κοριτσάκια το ακολούθησαν. Η Βασιλική το κράτησε μέσα της όλη μέρα. Το βράδυ έβαλε τα κλάματα. Δεν θυμώνω με τα παιδιά. Τα παιδιά δεν γεννιούνται έτσι. Κάπου το ακούν. Κάπου το μαθαίνουν. Το πρόβλημα είναι οι μεγάλοι», αναφέρει μεταξύ άλλων και προσθέτει: «Το 2026 ακόμα δεν είμαστε έτοιμοι. Οχι για τη “διαφορετικότητα”. Για τον άνθρωπο δεν είμαστε έτοιμοι».
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η «διαφορετικότητα» είχε να κάνει με το χρώμα του δέρματος. Δυστυχώς, η ελληνική κοινωνία ακόμη και σήμερα έχει να επιδείξει πολλά κρούσματα δυσανεξίας στην όποια «διαφορετικότητα» και κατ’ επέκταση στην υιοθέτηση σεβασμού όχι μόνο στον άνθρωπο, αλλά και συνολικά στο περιβάλλον μας. Πέραν του χρώματος που έχει το δέρμα του άλλου, μας ενοχλούν η εθνοτική ταυτότητά του, ο τόπος γέννησής του, το φύλο, η αναπηρία, ο σωματότυπος, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η θρησκεία, η οικονομική κατάσταση ή και το επίπεδο σπουδών του, έως και η ηλικία του. Η δυσανεξία αυτή εκδηλώνεται με πολλές μορφές, οι οποίες –όπως απέδειξαν και αιματηρά γεγονότα του πρόσφατου παρελθόντος– ξεπερνούν το σημείο της επώασης του αυγού του φιδιού και φτάνουν μέχρι και τις δολοφονίες. Το εξαιρετικά δυσοίωνο είναι πως το κακό διαιωνίζεται, δίχως να βρίσκει ειρηνικές δράσεις επιστροφής στις θεμελιώδεις αρχές της αρμονικής συνύπαρξης.
Η μεγάλη εικόνα δείχνει πως, ασφαλώς, δεν πρόκειται ούτε για νέο φαινόμενο στη χώρα μας, αφού το βαθύ παρελθόν είναι στιγματισμένο από μαρτυρίες εχθρικής συμπεριφοράς μας έναντι ακόμη και ομοεθνών προσφύγων, ούτε για ένα φαινόμενο το οποίο αφορά μόνο την ελλαδική κοινωνία. O ρατσισμός, είτε ενδεδυμένος με πανάκριβα ρούχα είτε «ωμός» με σκοτεινές ομοιόμορφες στολές, χαρακτηρίζει πολλούς σε ουκ ολίγες περιοχές του πλανήτη. Δεν γνωρίζω αν πρόκειται για την πλειοψηφία που διαμορφώνει την κατάσταση ή για απεχθή, πλην όμως ηχηρή, μειοψηφία.
Τούτη η δυστοπική πραγματικότητα, ωστόσο, δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για να παραιτηθούμε από κάθε όμορφη και φωτεινή δυνατότητα που η ανθρώπινη ψυχή διαθέτει. Ολοι μας διαθέτουμε.
