Σε ό,τι αφορά ζητήματα συνέπειας και υπόληψης, η ιστορία των υποκλοπών θα πάρει πολύ κόσμο στον λαιμό της. Οχι, κατ’ ανάγκην, τους πρωταγωνιστές. Γι’ αυτούς «η χώρα είναι ζάχαρη», που θα ‘λεγε και ο Αδωνις Γεωργιάδης. Πλην του Ισραηλινού επιχειρηματία Ταλ Ντίλιαν, που κραύγασε τους φόβους του, οι υπόλοιποι νιώθουν ασφαλείς και το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν πολλές αντιθεσμικές μεθοδεύσεις για να αποδείξουν την αλήθεια της πίστης τους.
Πρόβλημα θα έχουν όλοι εκείνοι οι βουλευτές και τα στελέχη της Ν.Δ. που μέχρι προχθές ισχυρίζονταν ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι μια «υπόθεση τεσσάρων ιδιωτών» και τώρα θα αναγκαστούν να επιχειρηματολογήσουν ότι η ίδια υπόθεση είναι «εθνικό θέμα» και γι’ αυτό δεν πρέπει να συσταθεί εξεταστική επιτροπή με την απλή πλειοψηφία των 120 βουλευτών. Το μόνο ίσως επιχείρημα που μπορούν να ορθώσουν είναι ότι ο… φιλελευθερισμός προχώρησε τόσο πολύ στη χώρα, που ακόμη και τα εθνικά θέματα έχουν γίνει υποθέσεις ιδιωτών.
Αυτή είναι η ιλαρή πλευρά της διαχείρισης του σκανδάλου. Υπάρχει όμως και η συστημικώς επικίνδυνη. Η κυβέρνηση έβαλε τον εαυτό της σε λακκούβα με κινούμενη άμμο. Δεν φτάνει που με κάθε κίνησή της μπαίνει η ίδια πιο βαθιά, αλλά στην προσπάθειά της να πιαστεί από κάπου, συμπαρασύρει και το κύρος των άλλων δύο συντεταγμένων εξουσιών της πολιτείας, της κοινοβουλευτικής και της δικαστικής.
Το διαβρωμένο κύρος των θεσμών τροφοδοτεί την αντισυστημικότητα. Οταν διαβρώνεται το κύρος μιας κυβέρνησης, οι πολίτες έχουν εναλλακτικές λύσεις εντός του πολιτεύματος. Την καταψηφίζουν, ελπίζοντας ότι η επόμενη θα είναι καλύτερη. Οταν αυτή η διάβρωση προχωράει και στους άλλους θεσμούς, τότε οι «λύσεις» εκτός θεσμών μοιάζουν μονόδρομος. Ηδη δημιουργήθηκε ένα κόμμα με αίτημα ή πρόσχημα τη «Δικαιοσύνη παντού» και με περίεργες απολήξεις. Δεν ξέρουμε πόσο (λαϊκιστικώς) επαρκής είναι η Μαρία Καρυστιανού για να εκφράσει το αντισυστημικό ρεύμα, αλλά είναι πολλοί που δεν ανησυχούν για το «ποιος θα απαντήσει στο τριψήφιο τηλέφωνο αν χτυπήσει στις τρεις το πρωί», αλλά ποιοι ακούν όταν χτυπούν τα τηλέφωνα αρχηγών κομμάτων, υπουργών, στρατηγών, δημοσιογράφων κ.λπ. οποιαδήποτε ώρα της ημέρας.
Σε ζητήματα δημοκρατίας, η χώρα βυθίζεται αργά αργά σε έναν κυκεώνα ψεμάτων και αντιθεσμικών μεθοδεύσεων. Το χειρότερο, δε, είναι ότι δεν πρόκειται να σταματήσουν. Η ζωή και τα (χαμηλότερα) δικαστήρια θα φέρνουν διαρκώς νέα στοιχεία στο φως, τα οποία η κυβέρνηση θα επιχειρεί να συγκαλύψει διαβρώνοντας έτι περαιτέρω τη συνθήκη της Μεταπολίτευσης. Και αυτό είναι κάτι που θα πληρώσουμε (πάλι) όλοι μαζί.
