Με σαγηνεύουν οι σκηνοθετημένες εμφανίσεις πολιτικών ανάμεσα σε νεολαίους που τους στηρίζουν. Έχουν κάτι από κακή ερασιτεχνική παράσταση. Ερωτικές σχεδόν σχέσεις, όλο θαυμασμό, αναπτύσσονται μεταξύ νεολαίας-αρχηγού. Παράταιρες ματιές στην κάμερα. Πολλά αστεία-άλλωστε η νεολαία είναι μονίμως χαρούμενη, όλοι το ξέρουν αυτό.
Όλοι οι πολιτικοί θέλουν να έχουν με το μέρος τους τη νεολαία (όρος ευρύς, φτάνει μέχρι τους σαραντάρηδες). Στην Ελλάδα, όμως, είναι δύσκολο να «πιάσεις» τη νεολαία. Η νεολαία-μύγα είναι, τάχα, απρόβλεπτη, απολιτίκ, αδιάφορη. Ας δούμε τους όντως λόγους.
Αρχικά, η νεολαία βαίνει μειούμενη. Η χώρα ξαποστέλνει εργατικό δυναμικό στο εξωτερικό. Εκεί οι Έλληνες διαπρέπουν πίσω από τον πάγκο του μπαρ, ως γιατροί στα νοσοκομεία, ως νοσοκόμοι κλπ. Στη χώρα μένουν οι άνθρωποι που χρειάζονται φρέσκιες ιδέες και φροντίδα, αλλά δεν τη βρίσκουν.
Ο άλλος λόγος είναι οι υλικές συνθήκες της ζωής της νεολαίας που της δημιουργούν μία δυσπιστία, εάν όχι σκέτη παραίτηση και κυνισμό. Από τα σχολικά κτίρια που είναι λες και βρίσκονται στην εμπόλεμη ζώνη, μέχρι τις ανύπαρκτες ευκαιρίες για απασχόληση και αποταμίευση, η νεολαία είναι ριγμένη και δεν είναι τόσο ηλίθια που να μην το καταλαβαίνει.
Ο εύκολος τρόπος να πάρεις τη νεολαία με το μέρος σου είναι να την εξαπατήσεις ή/και να τη διορίσεις. Να την προσδέσεις στο άρμα της διαφθοράς, να δημιουργήσεις μία ταύτιση συμφερόντων, να πείσεις μερικές εκατοντάδες νέα μυαλά πως η συντήρηση της δικής σου εξουσίας είναι και δικό τους προσωπικό ζήτημα.
Οι χίπστερ-νέοι διορισμένοι λόγω κομματικής φιλίας δεν λένε πως τη θέση τους την έλαβαν λόγω «ρουσφετιού». Αυτή είναι μία λαϊκή λέξη, παππουδίστικη, που μυρίζει φασολάδα, «Ελλαδίτσα» και τέτοια μίζερα. Η τρέχουσα νεολαία έχει δικτύωση και επαφές, πτυχία στο εξωτερικό και θέση στο Δημόσιο χωρίς διαγωνισμό.
Για να πάρεις τη νεολαία με το μέρος σου, πρέπει να βρεις «έξυπνους» τρόπους. Παρόλο που για πολλούς από εμάς η στέγη είναι μία ημιμόνιμη πηγή γνησίου τρόμου, αγχώδους διαταραχής και εξόδων, η εξυπνάδα των επιτελείων εξαντλείται στο να βάζουν τους πολιτικούς να κάνουν χαλαρωτικά βιντεάκια όπου μάς εξηγούν πράγματα. Οι προσχεδιασμένες «ερωτήσεις» στους πολιτικούς από τη «νεολαία» που πρωταγωνιστεί σε βίντεο, αλλά όχι στην πολιτική ζωή του τόπου μας, αφορούν τ’ αγαπημένα τους φαγητά, τα ταξίδια κλπ.
Υπάρχει κάτι απροκάλυπτα πατερναλιστικό στον τρόπο που, αριστερά και δεξιά, γαλουχούν τη νεολαία να συμπεριφέρεται προβλέψιμα. Τα νέα παιδιά πρέπει να είναι ελέγξιμα, ελάχιστα απαιτητικά και ιδανικά «μπετοναρισμένα». Τι εννοώ; Η καλύτερη νεολαία, αριστερά και δεξιά, είναι η πιστή νεολαία, η ταμμένη, διανοητικά γερασμένη νεολαία, αυτή που ουδέποτε θ’ αμφισβητήσει «τις αρχές και τις αξίες της». Σ’ όλ’ αυτά βοηθά και η κουλτούρα «πολιτικής συζήτησης» με πόντκαστ-βιντεοπροπαγάνδα.
Η κατάσταση θα βελτιωνόταν εάν τα κόμματα σταματούσαν να χρησιμοποιούν τους νέους ανθρώπους που έχουν γύρω τους σαν ντεκόρ γύρω από μπαγιατισμένους πολιτικούς ή από ψόφιες πολιτικές ιδέες. Σαν το μαρούλι μέσα στο λιγδερό πιτόγυρο: μία καθόλου πειστική υπόσχεση πως κάτι αληθινά φρέσκο συμβαίνει εδώ.
Δεν είναι θέμα ηλικίας, υπάρχουν πολιτικοί που στα 60 και τα 70 τους είναι απολύτως αντισυμβατικοί και προσωπικότητες άκρως εμπνευστικές στα 79. Είναι θέμα φρεσκάδας ιδεών και ειλικρινούς συσχέτισης με νεότερα άτομα. Αρκετά κόμματα στην Ελλάδα διαπράττουν το αδιανόητο (και πληρώνουν το τίμημα!): δίνουν βήμα στη νεολαία μόνον αφότου την έχουν παππουδέψει καλά καλά.
