Κατ’ αρχάς, οφείλουμε να υποκλιθούμε όλοι μπροστά στη σκηνή της δημοκρατικής πολυφωνίας. Πόσα κόμματα, κομματίδια, σχήματα, σχηματισμοί ή ό,τι άλλο θέλετε διεκδικούν την εκπροσώπηση της Αριστεράς; Για να ‘μαι ειλικρινής, βαριέμαι να τους μετρήσω και νομίζω ότι είναι μάταιος κόπος, αφού κάθε δυο-τρεις μέρες η κατάσταση αλλάζει. «Το τοπίο είναι ρευστό», που θα έλεγε ο δημοσιογραφικός λυρισμός. Πολύ ωραία έως εδώ. Πρόκειται για μια μορφή ιδεολογικής και πολιτικής ζύμωσης, από την οποία θα προκύψει, διά της διαλεκτικής, το νέο σχήμα. Επανέρχομαι όμως στον αριθμό, για να συμπεράνω ότι το ζήτημα δεν είναι ποσοτικό. Είναι ποιοτικό. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να μετρηθεί με απλή αριθμητική. Αυτό που πρέπει να αναζητήσει κανείς για να καταλάβει τι συμβαίνει στη σκηνή της Αριστεράς είναι οι ιδεολογικές και πολιτικές αποχρώσεις που αναδεικνύουν τα πρόσωπα και οι σχηματισμοί. Ας πούμε, ποια είναι η άποψη της Νέας Αριστεράς για την καταπολέμηση της ακρίβειας, σε τι διαφέρει αυτή από την άποψη του παραδοσιακού ΣΥΡΙΖΑ, όσο υπάρχει ακόμη, και πώς παρεμβαίνει στις ιδεολογικές διαφωνίες ο Πολάκης, ο Φάμελλος; Η μάχη θα πρέπει να αρχίσει από τα ζυμαρικά ή μήπως από τα όσπρια; Και πότε πρέπει να κλείσουν οι τράπεζες, όπως υποστηρίζει ο κ. Βαρουφάκης, άποψη με την οποία διαφωνεί ο κ. Κασσελάκης; Ζητώ συγγνώμη, φίλε αναγνώστη, για την αποτυχημένη απόπειρα να δώσω χιουμοριστική χροιά σε ένα ζήτημα του οποίου το μέτρο της σοβαρότητας δίνει ο δημόσιος διάλογος για την ονομασία του νέου κόμματος Τσίπρα. Διότι όλ’ αυτά θα λυθούν μόνον όταν ο κ. Τσίπρας αποφασίσει να οριστικοποιήσει το δικό του κόμμα. Στο κάτω κάτω αυτός τα δημιούργησε.
Ή μήπως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά; Μήπως η κατάσταση της σημερινής Αριστεράς, μηδέ της Ζωής εξαιρουμένης, είναι ευκαιρία για να καταλάβουμε επιτέλους ότι το φαινόμενο δεν είναι πολιτικό αλλά ψυχολογικό. Ενα είδος συλλογικής ψυχοθεραπείας όπου το πολιτικό, η οργάνωση της κοινωνίας, είναι το πρόσχημα που επιτρέπει σε όλους αυτούς να διαγωνίζονται σε κάτι το οποίο οι ίδιοι έχουν βαπτίσει πρωτιά. Τους έχετε ακούσει να μιλάνε για πολιτική; Εχετε καταλάβει ποιες είναι οι διαφορές τους και πώς ορίζουν την αριστερή τους ταυτότητα; Φοβάμαι ότι δεν πρόκειται να καταλάβετε, διότι ούτε οι ίδιοι έχουν καταλάβει. Αυτό που αποκαλούμε σήμερα Αριστερά είναι ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα υπερτροφικών εγώ, τα οποία το καθένα παλεύει να υπερκεράσει το άλλο. Για σκεφθείτε τη Ζωή, τον Πολάκη, τον Βαρουφάκη, τον Κασσελάκη. Τι έχουν να μας προτείνουν εκτός από το εγώ τους; Ακόμη και ο Τσίπρας το μόνο που είχε να πει μετά την επανεμφάνισή του είναι «είμαι εδώ, μη με ξεχνάτε». Καπετανάτα, μικρότερα ή μεγαλύτερα, των οποίων η παρουσία και η δράση είναι από μόνες τους ένας αναχρονισμός. Κειμήλια άλλων καιρών που παλεύουν να επιβιώσουν σ’ έναν κόσμο τον οποίο δεν καταλαβαίνουν.
