Αν τελικά η τουρκική εθνοσυνέλευση ψηφίσει το νομοσχέδιο που αναγορεύει τη «Γαλάζια Πατρίδα» σε νόμο του κράτους, τότε οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα εισέλθουν σε αχαρτογράφητα νερά. Θα έχουν υπερβεί το κρίσιμο σημείο το οποίο θα αποκλείει πλέον την επιστροφή στην προτεραία κατάσταση. Φυσικά αυτό θα συμβεί αν τα ρεπορτάζ, τα οποία όλα προέρχονται από την τουρκική πλευρά, επαληθευθούν. Διότι υπάρχει και το ενδεχόμενο να πρόκειται είτε για τις γνωστές δημοσιογραφικές υπερβολές είτε για καθ’ υπόδειξιν προβολή μαξιμαλιστικών απαιτήσεων για ποικίλους λόγους. Επικοινωνιακούς, διαπραγματευτικούς, για εσωτερική κατανάλωση και τήρηση ενδοκυβερνητικών ισορροπιών. Δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να αποκλείσουμε και μια τέτοια εκδοχή. Ομως, συνετό είναι να προετοιμαζόμαστε, σε όλα τα μέτωπα, με βάση το χείριστο σενάριο και όχι την οποιαδήποτε light περίπτωσή του.
Ποιος είναι ο ουσιαστικός και κρίσιμος πυρήνας των όσων διαβάζουμε; Οχι η αμφισβήτηση πλέον της ελληνικής κυριαρχίας επί των 152 νησίδων και βραχονησίδων, αλλά η δυνατότητα να υπαχθούν στην κυριαρχία της Τουρκίας. Δηλαδή από το γκριζάρισμα συγκεκριμένων περιοχών περνάμε στο επόμενο, ανώτερο στάδιο, αυτό της αλλαγής της κυριαρχίας. Παράδειγμα: τα Ιμια με την ψήφιση του εν λόγω νομοσχεδίου θα μπορούν, ανά πάσα στιγμή, με την υπογραφή και μόνον του Ταγίπ Ερντογάν να θεωρηθούν τουρκικό έδαφος. Ακούγεται υπερβολικό και ακραίο, αλλά βρίσκεται μέσα στη λογική των όσων θέλει να κατοχυρώσει, διά νόμου, η τουρκική εθνοσυνέλευση.
Οι τουρκικές ελίτ, μαθημένες να παίζουν εκ του ασφαλούς, μια γλώσσα καταλαβαίνουν: της αποφασιστικότητας και της ισχύος.
Ενας συνδυασμός συνθηκών (Συνθήκη Λωζάννης, 1923, και Συνθήκη Παρισίων, 1947) –που συγκροτούν αυτό που αποκαλούμε Διεθνές Δίκαιο– δίνει στην Τουρκία την κυριαρχία σε ό,τι υπάρχει στα 3 ν.μ. από τα μικρασιατικά παράλια, συν την Ιμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες νήσους. Αν αυτές οι 152 βραχονησίδες βρίσκονται εντός αυτών των 3 ν.μ. δικές τους είναι, να τις χαίρονται. Ομως ένα τέτοιο νομοσχέδιο δεν έρχεται για να κατοχυρώσει αδιαμφισβήτητες κυριαρχίες. Ερχεται για να προβάλει διεκδικήσεις επί της ελληνικής κυριαρχίας. Και το φλέγον, κυριολεκτικά, σημείο βρίσκεται στο πώς θα εκδηλωθεί αυτή η διεκδίκηση επί του πεδίου.
Την ελληνική κυβέρνηση ουδόλως θα πρέπει να την απασχολούν τα κίνητρα του Ερντογάν. Πάντα αυτό που μετρά είναι το αποτέλεσμα, καθώς αυτό παράγει γεγονότα. Στα Ιμια η κρίση ξεκίνησε από Τούρκους δημοσιογράφους και στην κλιμάκωσή της έφερε Ελλάδα και Τουρκία στα πρόθυρα της σύρραξης και στη συνέχεια το γκριζάρισμα της περιοχής. Σήμερα, καλές είναι οι διαμαρτυρίες και οι παραστάσεις στα διάφορα φόρουμ όπου θα καταγγέλλουμε την επιθετικότητα και τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας. Ομως αυτά δεν αρκούν. Οι τουρκικές ελίτ, μαθημένες να παίζουν εκ του ασφαλούς, μια γλώσσα καταλαβαίνουν: της αποφασιστικότητας και της ισχύος. Αν αντιληφθούν πως αυτά που σίγουρα θα χάσουν θα είναι σημαντικότερα από αυτά που ενδεχομένως θα κερδίσουν, τότε ίσως προχωρήσουν σε δεύ-τερες, πιο ψύχραιμες σκέψεις.
