«Η Ελλάδα υπήρξε πολύ υποστηρικτική. Ο Μητσοτάκης είναι τρομερός τύπος. Κατανοεί τη σημασία του ζητήματος». Οι πρόσφατες δηλώσεις Τραμπ ενδεχομένως να προκάλεσαν προς στιγμή αμηχανία στον Ελληνα πρωθυπουργό, από την άποψη ότι επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη στενή εταιρική σχέση με τις ΗΠΑ και στην «αντιδημοφιλία» του πολέμου στο Ιράν· ουδείς ταυτίζεται με το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης, αλλά οι παρενέργειες στην οικονομία δημιουργούν μια διακεκαυμένη ζώνη στην πολιτική αρένα. Ομως, στο τέλος της ημέρας, οι δηλώσεις αυτές αποτελούν μια μορφή επιβράβευσης στο πλαίσιο των διμερών σχέσεων, η οποία ενδεχομένως να αποδειχθεί επωφελής στο μέλλον. Σίγουρα δεν είναι αυτονόητη για άλλες χώρες.
Ενδεικτική είναι, αν μη τι άλλο, η περίπτωση της Ισπανίας. Η κυβέρνηση Σάντσεθ αρχικά αρνήθηκε να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της –στο 5% του ΑΕΠ– στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Επειτα, ο Ισπανός πρωθυπουργός επέκρινε σε υψηλούς τόνους την αμερικανοϊσραηλινή επιχείρηση στο Ιράν, την οποία χαρακτήρισε παράνομη. Κυρίως, όμως, απέρριψε τα αιτήματα της Ουάσιγκτον να χρησιμοποιήσει κοινές στρατιωτικές βάσεις για την υποστήριξη της επιχείρησης «Epic Fury».
Στην Ουκρανία, η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε πολιτικό κόστος με την επιλογή της να τραβήξει χωρίς αστερίσκους διαχωριστική γραμμή από τη Ρωσία.
Επιπλέον, διεύρυνε τα ανοίγματα προς την Κίνα, καλώντας το Πεκίνο να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στις διεθνείς υποθέσεις. «Η Τουρκία έχει πλέον σοβαρό ανταγωνισμό για τον τίτλο του πιο αδύναμου κρίκου της Συμμαχίας», έλεγε τις προάλλες σε συνομιλία μας στρατηγικός αναλυτής στην Ουάσιγκτον, σε μια χαρακτηριστική αποτύπωση του κλίματος που επικρατεί για την Ισπανία στην αμερικανική πρωτεύουσα· άλλωστε, στην Ελλάδα γνωρίζουμε καλά ότι η Μαδρίτη έχει συστηματικά οικοδομήσει μια στρατηγική σχέση με την Τουρκία στον τομέα της άμυνας, η οποία σε τελική ανάλυση αντιβαίνει στα ευρωπαϊκά συμφέροντα.
Στην Ουκρανία, η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε πολιτικό κόστος με την επιλογή της να τραβήξει χωρίς αστερίσκους διαχωριστική γραμμή από τη Ρωσία του Πούτιν. Στο Ιράν, απέφυγε να σταθεί εμπόδιο στην κατά τα άλλα υψηλού ρίσκου αμερικανοϊσραηλινή επιχείρηση. Η κυβέρνηση έχει δεχθεί συχνά την κριτική ότι με την υπερβολική της συνέπεια θεωρείται δεδομένη. Ομως οι συμμαχίες έχουν και υποχρεώσεις – και κρίνονται στα δύσκολα. Το να είσαι «δεδομένος» έχει και τα οφέλη του. Η στάση χωρών όπως η Ελλάδα αποκτά άλλωστε ξεχωριστή σημασία σε αυτήν τη συγκυρία, όπου οι ΗΠΑ του Τραμπ φλερτάρουν ακόμη και με την απεμπλοκή τους από το ΝΑΤΟ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ακόμη ανέτοιμη Ευρώπη.
Το παράδειγμα της Ισπανίας, την οποία ορισμένοι αποκαλούν το νέο «μαύρο πρόβατο» στο ΝΑΤΟ, προσφέρεται για χρήσιμα συμπεράσματα στην Αθήνα, η οποία δικαίως τηρεί παραγωγική στάση από την οπτική των στρατηγικών της σχέσεων· χωρίς να αναιρεί το μήνυμα ότι αυτή η κρίση θα πρέπει να τελειώσει σύντομα.
