Παρακολουθώντας το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Στο Χιλιοστό» της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού, συγκράτησα ένα κεντρικό πρόσωπο που μπορεί να έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο για να κρατηθεί η χώρα όρθια το 2015, αλλά το 99,99% των Ελλήνων αγνοούσε την ύπαρξή του. Αναφέρομαι σε μία δημόσια υπάλληλο, την κυρία Σταυρούλα Μηλιάκου, που ήταν γενική διευθύντρια Προϋπολογισμού και υπεύθυνη για το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους την περίοδο 2014-18. Την άκουγα να περιγράφει τι έζησε καθώς η χώρα φλέρταρε με την άβυσσο. Ο τρόπος που μιλούσε σε έπειθε γιατί δεν ήταν πολιτικός, αλλά κοφτός και ωμά ειλικρινής. Δεν πρόκειται για τεχνοκράτη που έχει ΜΒΑ από διάσημο πανεπιστήμιο ή που πέρασε από κάποια συμβουλευτική εταιρεία και μιλάει μόνο με ακατάληπτους, σε εμάς τους υπολοίπους, όρους. Αλλά για έναν δημόσιο υπάλληλο που ξέρει σε βάθος το αντικείμενό του, φροντίζει το δημόσιο συμφέρον και αποτελεί ένα κομμάτι μιας άκρως αναγκαίας «ραχοκοκαλιάς» του ελληνικού κράτους. Και επειδή στο παρελθόν κάναμε το λάθος να τσουβαλιάσουμε τη συντριπτική πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων στον κουβά του κλασικού στερεοτύπου, είναι υποχρέωσή μας να αναδείξουμε ως πρότυπο ανθρώπους σαν την κ. Μηλιάκου.
Το ελληνικό κράτος στέκεται σε μεγάλο βαθμό όρθιο γιατί υπάρχει αυτό το 10, 20, 30 –δεν ξέρω ακριβώς πόσο– τοις εκατό των δημοσίων υπαλλήλων που το κουβαλούν στην πλάτη τους. Τους συναντάς σε όλους τους τομείς, στην Αστυνομία, στη Δικαιοσύνη, στις Ενοπλες Δυνάμεις, στα βασικά υπουργεία. Οσο οι πολιτικοί κάνουν ρουσφέτια ή επιδίδονται σε πειραματισμούς, οι δημόσιοι αυτοί λειτουργοί παρακολουθούν την υλοποίηση φακέλων, ξέρουν τα νούμερά τους και μπορούν να δώσουν απαντήσεις με στοιχεία και αρχή, μέση και τέλος σε κάθε ερώτηση που αφορά το αντικείμενό τους. Η επέλαση του λαϊκισμού τη δεκαετία του 1980 κατέστησε τον συγκεκριμένο τύπο υπαλλήλων είδος προς εξαφάνιση, καθώς αντικαταστάθηκαν από συμβούλους, ειδικούς γραμματείς και στελέχη πολιτικών γραφείων.
Το πληρώσαμε ακριβά, γιατί καμία χώρα δεν μπορεί να πάει μπροστά χωρίς σοβαρό κράτος που στηρίζεται στην εμπειρία και στη συνέχεια. Απόδειξη αυτής της βασικής αρχής είναι κάτι άλλο που μου έχει κάνει εντύπωση. Αν κάποιος ρωτήσει πολιτικούς διαφόρων αποχρώσεων, που διοίκησαν κρίσιμους τομείς, ποιοι είναι οι κορυφαίοι υπάλληλοι στους οποίους βασίστηκαν, διαλέγουν ακριβώς τους ίδιους. Ας αναδείξουμε, λοιπόν, μία νέα τέτοια γενιά δημοσίων υπαλλήλων και ας πείσουμε τους πολιτικούς μας να τους εμπιστευθούν, ασχέτως των πολιτικών τους πιστεύω και μακριά από τους ευκαιριακούς παρατρεχάμενους.
