Υπάρχει μία αληθινά συγκλονιστική είδηση για το 2020. Ενώ ήμασταν τρομοκρατημένοι μέσα στα σπίτια έγιναν δύο «μεγάλα έργα». Το ένα αφορούσε τη συντήρηση και επέκταση χώρου/στρατοπέδου καταγραφής/κράτησης μεταναστών στη Μαλακάσα. Το άλλο στρατόπεδο για μετανάστες κοντά στις Σέρρες. Το πρώτο κόστισε 4,3 εκατομμύρια. Έλαβε πέντε παρατάσεις. Υπεγράφη επιπλέον συμβόλαιο, 1,7 εκατομμύρια.
Σε ό,τι αφορά το έργο στις Σέρρες, η αρχική δαπάνη ήταν 3,6 εκατομμύρια. Κι εκεί οι εκτιμήσεις κρίθηκαν υπεραισιόδοξες. Υπεγράφησαν νέες συμβάσεις, που, φυσικά, ξεπερνούσαν το εκατομμύριο. Όλ’ αυτά με απευθείας αναθέσεις σε τεχνικές εταιρείες, δηλαδή χωρίς να προκηρυχθούν και να διενεργηθούν μειοδοτικοί διαγωνισμοί. Το θέμα έφερε στο φως η Καθημερινή και σήμερα αναπαράγεται σε κορυφαία θέση από το politico.eu που μόνο σαν αριστερή φυλλάδα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
Όλ’ αυτά τα διερευνά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία η οποία επιχειρείται να συκοφαντηθεί τον τελευταίο καιρό, επειδή κάνει τη δουλειά της: έλεγχο πολιτικών προσώπων για κατασπατάληση πόρων της Ένωσης. Υπάρχει το ενδεχόμενο άλλα σχετικά εγχειρήματα, χρηματοδοτημένα από την Ένωση και ολοκληρωμένα στον ίδιο χρόνο ή γρηγορότερα, να κόστισαν έως και 15 φορές λιγότερο!
Είναι συνταρακτικά νέα αυτά για το 2020, γιατί η Ελλάδα, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, δεν στήριξε τους ανθρώπους μέσα στην πανδημία. Εκείνη ακριβώς την περίοδο, όμως, έγιναν αναθέσεις, για στρατόπεδα. Αιτιολογία; Αυξήθηκαν οι «ροές». Προκειμένου η Ελλάδα να «ανταπεξέλθει» σ’ ένα έργο που θα μπορούσαμε βάσιμα να ισχυριστούμε πως την εθίζει στη βαρβαρότητα, έπρεπε να δαπανήσει με συνοπτικές διαδικασίες μερικά εκατομμύρια! Εντωμεταξύ, σύμφωνα με το politico, ο αριθμός των προσώπων που έφτασαν στην Ελλάδα το 2020 μειώθηκε δραματικά: 15.696 σε σχέση με 74.649 την προηγούμενη χρονιά (European Prosecutors probe 11m cost of Greece’s migrant camps, politico).
Πιστεύω πως μπορούμε να διαφωνούμε (πολιτισμένα και με ευγένεια) για το μεταναστευτικό ζήτημα. Με μία φίλη μου έχουμε εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις πάνω στο θέμα. Εμένα με συγκινούν και μ’ εμπνέουν οι μετανάστες, αυτή δεν θέλει να περνάει απ’ τη Βικτώρια. Συμφωνούμε σ’ ένα πράγμα, όμως: η Ελλάδα, αποτυγχάνοντας να συζητήσει με ειλικρίνεια το θέμα, να καταστρώσει σχέδιο ενσωμάτωσης και να μιλήσει ψύχραιμα για την μετακίνηση προσώπων, δημιουργεί ρήγματα. Σε ό,τι αφορά τους αλλοδαπούς, αυτοί εισέρχονται σε ζώνες ανάλογα με το εισόδημά τους.
Από τη μία, ζώνες ακριβού real estate, τουρισμού, εξευγενισμού. Από την άλλη, ζώνες εξαθλίωσης, παρανομίας, εγκληματικότητας, γκρίζας οικονομίας, απάνθρωπων αναμονών και στρατοπέδων. Περιέργεια έχω να δω τις συνθήκες που επικρατούν στα camps εκατομμυρίων (πολύ φοβάμαι πως θα μοιάζουν με τα πιο άθλια σχολικά κτίρια ή τις φυλακές μας). Οι πολίτες στριμωγμένοι ανάμεσα σ’ αυτές τις ζώνες, με καθημερινή αγωνία για το κόστος της ζωής τους, μαλώνουν. Τα μίση κι οι μικρότητες φουντώνουν.
Η «σκληρή γλώσσα» για τους μετανάστες φέρνει ψήφους χωρίς να λύνει πρακτικά προβλήματα. Δεν πέφτουν οι τιμές στα τρόφιμα, υπάρχει, όμως, η υπόσχεση για μία «σκληρή στάση» απέναντι σε κάτι που ουδέποτε προσδιορίζεται με ψυχραιμία. Ουσιαστικά δίδονται υποσχέσεις για δημιουργία φυλακών. Μ’ έναν σμπάρο δυο τριγώνια: και μοίρασμα εκατομμυρίων σε τεχνικές εταιρείες και σκληρό προφίλ «πατριωτισμού». Καμιά πατρίδα δεν υπάρχει, όμως, για τα κομματικά στελέχη που δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Μόνο τους σπίτι η σπατάλη πόρων των άλλων.
