Οποτε συμβαίνει κάτι τρομερό, οι δημοσιογράφοι ψάχνουν και βρίσκουν ανάλογα περιστατικά για να παρουσιάσουν στο φιλοθέαμον κοινό. Τα κανάλια καλούν ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και… «αστυνομικούς αναλυτές» (ένα καινούργιο φρούτο της σόουμπιζ) για να σκοτώσουν τον άπλετο τηλεοπτικό χρόνο που έχουν.
Ετσι, μετά τα «έξι ανήλικα παιδιά που ζούσαν στο Περιστέρι μέσα σε ακαθαρσίες» –κατά πως λένε οι τίτλοι–, διαβάζουμε: «νέο περιστατικό ανηλίκων που ζούσαν σε άθλιες συνθήκες μαζί με τους γονείς τους έρχεται στη δημοσιότητα, αυτή τη φορά στους Αγίους Αναργύρους» (16.5.2026). Σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλα.
Το πρόβλημα είναι ότι μες στην πολλή θολούρα μας και στην ακατάσχετη «μπλαμπλαδολογία» των καναλιών (όση, τέλος πάντων, αντέξαμε να παρακολουθήσουμε) δεν καταλάβαμε γιατί αυτά τα παιδιά ζούσαν σε τέτοιες συνθήκες. Αυξήθηκαν τόσο πολύ τα ενοίκια στο Περιστέρι, ώστε έξι παιδιά ηλικίας 3-13 ετών να ζουν σε ένα δώμα 27 τετραγωνικών; Ηταν φτωχοί οι γονείς και δεν μπορούσαν να προσφέρουν κάτι περισσότερο; Είχαν λεφτά και ήταν διαταραγμένοι; Κακά τα ψέματα. Πλην της φτώχειας ή της διαταραχής, δεν υπάρχει άλλη εκδοχή. Λογικοί γονείς, με έστω ελάχιστα χρήματα, δεν ζουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους (σύνολο 8 άτομα!) σε 27 τ.μ.
Η πολιτεία πάντως έκανε το καθήκον της. Η αστυνομία συνέλαβε και στις δύο περιπτώσεις τους γονείς και η Δικαιοσύνη το τερμάτισε. «Ποινή φυλάκισης 16 μηνών επέβαλε το Αυτόφωρο Μονομελές στους γονείς των έξι παιδιών που έμεναν σε διαμέρισμα στο Περιστέρι υπό άθλιες συνθήκες υγιεινής. Το δικαστήριο καταδίκασε το ζευγάρι για έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο, στην πλημμεληματική της μορφή» («Καθημερινή», 14.5.2026). Πάλι καλά, να λέμε, που ο κ. Γιώργος Φλωρίδης δεν μετέτρεψε κι αυτό το αδίκημα σε κακούργημα…
Τι θα γίνουν τώρα αυτά τα έξι παιδιά; Μάλλον θα μείνουν «παρκαρισμένα» σε κάποιο νοσοκομείο μαζί με τα υπόλοιπα «1.300 κακοποιημένα και παραμελημένα παιδιά που φιλοξενήθηκαν στα νοσοκομεία όλης της χώρας με εισαγγελική εντολή. Λόγω της σοβαρής έλλειψης προνοιακών δομών, τα νοσοκομεία μετατρέπονται σε προσωρινά καταφύγια» (ΠΟΕΔΗΝ, 18.11.2025). Ευτυχώς, με τις άοκνες προσπάθειες της κυβέρνησης, όλα τα νοσοκομεία καλλωπίζονται. Τουλάχιστον τα παιδιά δεν θα ζουν σε μουντό περιβάλλον.
Στα σοβαρά τώρα: αυτά τα περιστατικά και όσα θα αποκαλυφθούν, δείχνουν τα τεράστια ελλείμματα στο κράτος πρόνοιας, είτε στο σκέλος της φτώχειας των οικογενειών είτε σε αυτό της ψυχιατρικής παρακολούθησης κάποιων γονέων. Αυτό πρέπει να κοιτάξουμε. Ολα τ’ άλλα είναι για το (τηλε)θεαθήναι.
