Πριν πάμε στο θέμα, θέλω να δώσω συγχαρητήρια στον εντελώς άγνωστο σε μένα φωτογράφο Κώστα Μεταξάκη (Intime News), αλλά και στον επιμελητή της «Κ», ο οποίος επέλεξε τη φωτογραφία που συνοδεύει το ρεπορτάζ του Αντώνη Αντζολέτου: «Ενα ιδρύεται, δύο διαλύονται», που δημοσιεύθηκε στην «ΚτΚ» (2/5/2026 σελ. 10). Η φωτογραφία δείχνει τον Αλέξη Τσίπρα στη σκηνή του κινηματογράφου «Αστόρια» του Ηρακλείου στην παρουσίαση του βιβλίου του «Ιθάκη» (29/4/2026). Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από μια περίεργη γωνία, ώστε στο φόντο να διακρίνεται ολοκάθαρα μια αφίσα του «Χονδρού και του Λιγνού».
Εδώ και πολλά χρόνια έχω πάψει να πιστεύω στις συμπτώσεις. Είμαι βέβαιος ότι τόσο ο φωτογράφος όσο και ο επιμελητής, εμφορούμενοι από πηγαίο χιούμορ, διάλεξαν αυτή τη φωτογραφία, που ειλικρινά εμένα μου θυμίζει επιτυχημένη γελοιογραφία. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς θυμάστε τον Χονδρό και τον Λιγνό από τον παλαιό κινηματογράφο και το Σινεάκ. Οι γκάφες τους ήταν παροιμιώδεις. Πραγματικά γελάγαμε με την ψυχή μας, παρά το γεγονός ότι στα πρώτα τους χρόνια πρωταγωνίστησαν στον βουβό κινηματογράφο. Αυτά σαν antipasto, που λένε και οι γείτονές μας οι Ιταλοί. Πάμε στα σοβαρά.
Ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξη στον ΑΝΤ1, στον Νίκο Χατζηνικολάου, είπε επί λέξει με στόμφο: «[…] Δεν τις κλείσαμε εμείς. Μας τις κλείσανε τις τράπεζες.
Τις τράπεζες έπρεπε να τις κλείσουμε εμείς την επόμενη ημέρα των εκλογών…». Ο άνθρωπος είναι παθολογικός ψεύτης. Ολα αυτά συνέβησαν μόλις πριν από 11 χρόνια. Οι μνήμες είναι νωπές και έχει το θράσος να μας κοροϊδεύει ακόμα. Ελάτε να θυμηθούμε τι ακριβώς συνέβη. Παρασκευή 26 Ιουνίου 2015, στις 23:45 ο Τσίπρας με διάγγελμα προκηρύσσει το δημοψήφισμα. Μέσα σε ελάχιστες ώρες ΟΛΑ τα ΑΤΜ της χώρας αδειάζουν, από πολίτες που φοβούνται την αβεβαιότητα που εγκυμονεί το δημοψήφισμα. Δεν είχε κανένα νόημα να γεμίσουν ξανά τα ΑΤΜ με μετρητά, γιατί και πάλι θα τα άδειαζε ο κόσμος. Αν πάλι άνοιγαν οι τράπεζες τη Δευτέρα, είναι απολύτως βέβαιο ότι οι καταθέτες θα έτρεχαν για να αποσύρουν τις καταθέσεις τους.
Το αποτέλεσμα: Bank Run! Τα χρήματα των καταθετών στις τράπεζες έχουν γίνει δάνεια και αν όλοι οι καταθέτες τα απαιτήσουν, δεν υπάρχουν! Τελεία και παύλα. Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει την αντίδραση του κόσμου στην περίπτωση αυτή. Ακριβώς για τον λόγο αυτόν έκλεισαν οι τράπεζες. Βεβαίως, μόνοι μας κλείσαμε τις τράπεζες για να μην καταστραφεί η χώρα, αλλά ήταν ένα αναγκαίο μέτρο το οποίο προκλήθηκε από την ανοησία να προκηρυχθεί δημοψήφισμα. Ποιος λοιπόν φταίει; Φυσικά, η ερώτηση είναι ρητορική. Δεν αποφάσισε ο Γιάννης Στουρνάρας και κάποιος γραφειοκράτης στις Βρυξέλλες να μας κλείσουν τις τράπεζες, έτσι για πλάκα. Το αποφάσισαν, μετά λόγου γνώσεως, γιατί ένας επιπόλαιος πρωθυπουργός και ένας νάρκισσος υπουργός Οικονομικών, ήθελαν να παίξουν την τύχη της χώρας στα ζάρια. Ευτυχώς που υπήρξαν οι νουνεχείς και πρόλαβαν το κακό.
Πάμε τώρα και στον πρωτοφανή ισχυρισμό ότι «[…] τις τράπεζες έπρεπε να τις κλείσουμε εμείς την επόμενη ημέρα των εκλογών…». Οι εκροές κεφαλαίων από τη χώρα ξεκίνησαν τους τελευταίους μήνες του 2014, όταν πλέον ήταν ολοφάνερο ότι πρώτο κόμμα στις επερχόμενες εκλογές θα ήταν ο Σύριζα. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Ετσι, λοιπόν, μπροστά στην αβεβαιότητα που προκαλούσε η επικείμενη άνοδος των ερασιτεχνών στην εξουσία, ώθησε τον κοσμάκη να προστατεύσει τα χρήματά του. Μέχρι το τέλος του 2014 είχαν φύγει από την Ελλάδα πολλά δισ. ευρώ. Το ότι συνέχισαν να φεύγουν και μετά την άνοδο του Σύριζα στην εξουσία, δείχνει ότι ο κόσμος δεν είχε καμία εμπιστοσύνη στους ερασιτέχνες, που είχαν υποσχεθεί ότι όταν θα κυβερνούν αυτοί, «θα παίζουν τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν»! Θέλει όμως πραγματικά πολύ μεγάλο θράσος να ισχυρίζεσαι ότι είναι κακό μεν το κλείσιμο των τραπεζών, αλλά μας το επέβαλαν άλλοι και παράλληλα να επιμένεις ότι έπρεπε να το κάνουμε μόνοι μας! Εδώ η λογική μεταναστεύει αλλού. Εμένα μου θυμίζει κάποιον που αυτοκτονεί γιατί μπορεί κάποτε να τον σκοτώσουν!
Υστερα από αυτή την ανάλυση, απορείτε ακόμα ποιος είναι ο χρυσός χορηγός του Κυριάκου Μητσοτάκη; Ακούει στο όνομα Τσίπρας, ο οποίος κατά λάθος έγινε πρωθυπουργός, έχει χάσει έξι φορές από τον Μητσοτάκη και τώρα, έπειτα από ένα υποτιθέμενο rebranding, θέλει να ξαναδοκιμάσει την τύχη του. Το μόνο που θα επιτύχει είναι να κάνει τους ψηφοφόρους να φωνάζουν: «Θεέ μου, από πού γλιτώσαμε!».
Πάμε τώρα στον κραταιό Νικόλαο του ΠΑΣΟΚ. Είναι μονίμως μουτρωμένος, θυμωμένος και μονοθεματικός: Υποκλοπές. Ολες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πολύ περιορισμένο ενδιαφέρον για το θέμα. Θεωρούν ότι υπάρχουν άλλα θέματα που τους απασχολούν και τους επηρεάζουν περισσότερο, αλλά αυτός επιμένει. Κακό του κεφαλιού του.
Η σημαντικότερη όμως χορηγία βρίσκεται στην πολύ ξεκάθαρη θέση που έχει επανειλημμένα εκφράσει σχετικά με τη συνεργασία με τη Ν.Δ. Αυτός και τα στελέχη του απορρίπτουν μετά βδελυγμίας οποιαδήποτε συνεργασία με τη Ν.Δ. και επιδιώκουν το ΠΑΣΟΚ να είναι πρώτο κόμμα, έστω και με μία ψήφο. Δεν απορρίπτει συνεργασίες με άλλα κόμματα, αλλά βάζει όρους και προϋποθέσεις. Ελάτε να δούμε τα πιθανά σενάρια και τις συνέπειές τους.
Το 2015, ένας επιπόλαιος πρωθυπουργός και ένας νάρκισσος υπουργός Οικονομικών ήθελαν να παίξουν την τύχη της χώρας στα ζάρια.
Επανειλημμένως έχω διατυπώσει την άποψή μου ότι οι περισσότεροι πολιτικοί της χώρας μας δεν γνωρίζουν αριθμητική. Ας υποθέσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ βγαίνει πρώτο στις επόμενες εκλογές. Για να έχει ισχνή αυτοδυναμία πρέπει να συγκεντρώσει 36%-37%. Λίγο δύσκολο μου φαίνεται με τα σημερινά δημοσκοπικά ποσοστά του, που κυμαίνονται γύρω στο 15%. Αν καταφέρει να είναι πρώτο κόμμα και να συγκεντρώσει κάποιο ποσοστό κοντά στο 30%, τότε μπορεί να κάνει συνεργασία με ένα ή περισσότερα από τα λοιπά κόμματα, ώστε να σχηματίσει κυβέρνηση.
Αφού έχει αποκλείσει εκ προοιμίου τη Ν.Δ., δεν υπάρχουν και πολλές άλλες επιλογές. Μένει το νέο κόμμα του Τσίπρα ή της Καρυστιανού, η Ελληνική Λύση και η Πλεύση Ελευθερίας. Πώς σας φαίνεται; Ακριβώς για τον λόγο αυτό ισχυρίζομαι ότι με τη σημερινή στάση του, το μήνυμα που περνάει στους εν δυνάμει ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ είναι: «Φίλοι μου αγαπημένοι, ψηφίστε σήμερα ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν ξέρετε με ποιους μπορεί να συγκυβερνήσουμε». Δεν μου φαίνεται και πολύ ελκυστική πρόταση αυτή για τους νοικοκυραίους, που θέλουν να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Πιστεύω ότι η προκαταβολική απόρριψη οποιουδήποτε σεναρίου κάνει κακό.
Ενας υπεύθυνος πολιτικός θα έλεγε κάτι τέτοιο: «Ψηφίστε μας για να μπορέσουμε να αλλάξουμε τη σημερινή πολιτική κατάσταση και σε περίπτωση που δεν θα έχουμε αυτοδυναμία και θα χρειαστούμε συνεργασίες, θα αντιμετωπίσουμε την κατάσταση μετά τις εκλογές. Πάντως, με την υπευθυνότητα που μας χαρακτηρίζει σαν ένα συστημικό κόμμα που κυβέρνησε για πολλά χρόνια τη χώρα, δεν θα αφήσουμε την πατρίδα μας στο χάος της ακυβερνησίας». Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι πολιτικά αφελής, αλλά μου φαίνεται πιο λογικό να έχεις περισσότερες επιλογές, παρά λιγότερες.
Το ΠΑΣΟΚ, όμως, προχώρησε και σε άλλες κινήσεις, που κατά την ταπεινή μου άποψη απομακρύνουν κεντρώους ψηφοφόρους. Το διαρκές φλερτ του «δημάρχου» της πόλης Χάρη Δούκα με την Αριστερά, δεν μου φαίνεται να προσελκύει πολλούς ψηφοφόρους. Η Αριστερά βρίσκεται σε αποδρομή. Η Νέα Αριστερά και ο Κασσελάκης, μόλις που διακρίνονται στις δημοσκοπήσεις. Ο Σύριζα τα ίδια. Μένει μόνο το υπό ίδρυση κόμμα του Τσίπρα. Ειλικρινά, δεν μπορώ να φανταστώ το ΠΑΣΟΚ να αυτοκτονεί συνεργαζόμενο με τον Τσίπρα.
Ακόμα ο Χάρης Δούκας, εξοφλώντας γραμμάτια προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που βοήθησε στην εκλογή του, έκανε κάτι πρωτοφανές. Επέτρεψε στον δημοτικό σύμβουλο Πέτρο Κωνσταντίνου, αντί να ορκιστεί, να αναγνώσει δικό του μανιφέστο υπέρ της Παλαιστίνης και άλλα ακροαριστερά. Ολα αυτά λειτουργούν σωρευτικά, προβληματίζοντας τους νοικοκυραίους ψηφοφόρους που θα ήθελαν να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ.
Πάμε όμως και στην περίφημη διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ. Είδαμε τον Πελεγρίνη ο οποίος, αν θυμάμαι καλά, ήταν υπουργός της πρώτης κυβέρνησης Σύριζα – ΑΝΕΛ. Δεν μου φαίνεται και πολύ καλή μεταγραφή. Ακολούθησε ο διάσημος Φαραντούρης, ο οποίος φαίνεται ότι σκοπεύει να γράψει το όνομά του στο βιβλίο Guiness. Λέγεται ότι πρώτα πέρασε από τη Ν.Δ., στη συνέχεια πήγε στον Σύριζα, κουβέντιαζε με την Καρυστιανού, η οποία φαίνεται ότι τον απέρριψε, και βρήκε στέγη στο ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι τυχαίο ότι τον αποκαλούν «γυρολόγο». Κι αυτός, μεν, πολύ καλά κάνει βλέποντας ότι ο Σύριζα δεν έχει πλέον κανένα πολιτικό μέλλον, και προσπαθεί να προσκολληθεί στο ΠΑΣΟΚ, αλλά κανένας δεν κατάλαβε τι θα κερδίσει το ΠΑΣΟΚ από αυτή τη μεταγραφή. Πολύ ξεκάθαρα τα είπε η Νάντια Γιαννακοπούλου: «Θέλουμε διεύρυνση, θέλουμε να μεγαλώσουμε ως ΠΑΣΟΚ τα ποσοστά μας, όμως η διεύρυνση δεν γίνεται ούτε με ανθρώπους οι οποίοι έχουν πληγώσει πάρα πολύ την παράταξη στο παρελθόν ούτε προφανώς και με γυρολόγους».
Ιδού γιατί ισχυρίζομαι ότι αυτοί είναι οι χορηγοί του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος εκπροσωπεί τη σιγουριά και τη σταθερότητα και όχι τους επιπόλαιους ερασιτεχνισμούς, που τους δοκιμάσαμε και είχαμε οδυνηρές συνέπειες.
*Ο κ. Ανδρέας Γ. Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.
