Στο παιδικό βιβλίο «Τα ψεματάκια του Φιν» (εκδ. Ψυχογιός), όταν ο μικρός ήρωας κατηγορεί την αδελφή του για μια ζημιά που έκανε ο ίδιος, εμφανίζεται πάνω από το κεφάλι του μια πιτσιλιά. Μετά, το ένα ψεματάκι φέρνει το άλλο και ο Φιν καταλήγει να κουβαλά ένα σύννεφο από χρωματιστές πιτσιλιές που του δυσκολεύει τη ζωή. Κάθε φορά που το διαβάζω στον μικρό θυμάμαι την Γ΄ Λυκείου.
Από την αρχή της χρονιάς είχε εμφανιστεί ένα μικρό κενό στα Μαθηματικά, τόσο μικρό που δεν το έπιανε το μάτι σου. Δεν του είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία. Το κουβαλούσα μαζί μου στα φροντιστήρια, στο σχολείο, στο σπίτι. Κάθε μέρα όμως αυτό ήταν λίγο μεγαλύτερο, με αποτέλεσμα στη μέση της χρονιάς να με χωρά ολόκληρη. Ηξερα πια μετά βεβαιότητος ότι δεν θα έγραφα καλά στις Πανελλήνιες, αλλά (νόμιζα πως) ήταν αργά να το μοιραστώ με κάποιον. Ολη η προετοιμασία, όλο το διάβασμα, όλα τα χρήματα που είχαν δοθεί ήδη από την προηγούμενη χρονιά ενόψει των εξετάσεων είχαν πάει στράφι. Κάθε πρωί σηκωνόμουν για το σχολείο νιώθοντας σκέτη απάτη. Στο τέλος έπαιζα κανονικό θέατρο: συμπλήρωσα ένα άρτιο μηχανογραφικό, έκανα κουβέντες για τις σχολές που δήθεν θα περνούσα κ.ο.κ. Με βαριά πόδια (και έκζεμα στα χέρια) προχωρούσα γρήγορα προς έναν τοίχο και δεν υπήρχε τρόπος να σταματήσω.
Τα ξαναδιαβάζω τώρα και νιώθω ότι θέλω να γυρίσω τον χρόνο πίσω να με μαλώσω: «Σκέφτεσαι κουταμάρες, δεν υπάρχει τίποτα μη αναστρέψιμο ή έστω τίποτα που να έχει να κάνει με όλα αυτά. Κοίτα γύρω σου, δεν βλέπεις τι γίνεται; Ξύπνα. Επίσης, με την ευκαιρία, να σου πω ότι έχεις δηλώσει πρώτη επιλογή Ψυχολογία Κρήτης, πας καλά;». Αλλά και να μπορούσα θα ήταν μάταιο. Στα 17 ζεις το τώρα σαν να είναι ολόκληρος ο κόσμος.
Δεν εκπέμπουν όλα τα παιδιά σήματα. Ή μάλλον πολλές φορές οι ενδείξεις παίρνουν τη φορεσιά της «φυσιολογικής εφηβείας» ή του άγχους των εξετάσεων και περνούν απαρατήρητες.
Κανείς, άλλωστε, δεν χρειάζεται βοήθεια από το μέλλον, αλλά από το παρόν. Κάποιος να δει τη συννεφιά και να μιλήσει, ένα σύστημα που να κοιτάξει πίσω από το τέλειο μηχανογραφικό, αυτό που κάνει κάθε παιδί ξεχωριστό, άξιο, ένα σύστημα που να δίνει διεξόδους. Δεν εκπέμπουν όλα τα παιδιά σήματα. Ή μάλλον πολλές φορές οι ενδείξεις παίρνουν τη φορεσιά της «φυσιολογικής εφηβείας» ή του άγχους των εξετάσεων και περνούν απαρατήρητες. Αλλά το σίγουρο είναι ότι πολλά παιδιά αυτή τη στιγμή κυκλοφορούν γύρω μας λειτουργικά, ευγενικά, με καλές επιδόσεις και καλά μηχανογραφικά, ανεβάζουν στόρις και φωτογραφίες με φίλους, αλλά σέρνουν αόρατες πιτσιλιές που αθόρυβα μεγαλώνουν.
Οταν προσωπικά συγκρούστηκα με την πραγματικότητα (τη μέρα που πήραμε βαθμούς, με το στομάχι κολλημένο στην πλάτη), με περίμενε στο τέλος μια αγκαλιά, όπως τον Φιν.
Αλλά ακόμα και όταν όλα πάνε καλά, δεν ξεχνάς ποτέ την εποχή που γνώρισες τη συντέλεια του κόσμου σου.
