Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ επί κυβερνήσεων των Δημοκρατικών την περίοδο 1960-1980 είχε λίγες θετικές στιγμές και περισσότερες αρνητικές. Αρχίζοντας από την αποτυχημένη εισβολή των Κουβανών εξορίστων στον Κόλπο των Χοίρων τον Απρίλιο του 1961, που σημάδεψε όχι απλώς τους πρώτους μήνες της προεδρίας Κένεντι, αλλά σηματοδότησε και όλη τη μετέπειτα πορεία των αμερικανοκουβανικών σχέσεων, που κορυφώθηκε με την κρίση των πυραύλων τον Οκτώβριο του 1962. Η ιστορική ομιλία του στο Δυτικό Βερολίνο τον Ιούνιο του 1963 έσωσε τις εντυπώσεις.
Ο Λίντον Τζόνσον ήταν ένας καλός πρόεδρος που προχώρησε σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Ενεπλάκη όμως στον πόλεμο του Βιετνάμ και επί των ημερών του έγινε η σταδιακή κλιμάκωση αυτού του πολέμου. Αυτό το γεγονός τον οδήγησε να μη διεκδικήσει τη δεύτερη προεδρική θητεία στις εκλογές του 1968.
Την περίοδο 1960-1980 στις ΗΠΑ, η εξωτερική πολιτική των Δημοκρατικών είχε λίγες θετικές και περισσότερες αρνητικές στγμές, ενώ και επί προεδρίας Κλίντον και Ομπάμα συνέχισε να κινείται στην γκρίζα ζώνη.
Ο Τζίμι Κάρτερ, ο επονομαζόμενος «φιστικάς», ανέλαβε την προεδρία σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να κλείσουν τις πληγές τους από την υπόθεση Γουότεργκεϊτ και να επινοήσουν μια άλλη προσέγγιση των διεθνών σχέσεων, πέρα από τον κυνικό ρεαλισμό του Χένρι Κίσινγκερ. Ο Κάρτερ είχε ένα καλό επιτελείο με επικεφαλής τον Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, ο οποίος πίστευε πως ο αδύνατος κρίκος των Σοβιετικών ήταν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εκεί επάνω έκτισε μια στρατηγική για να προσδώσει στη ΔΑΣΕ (Αύγουστος 1976) και μια πρόσθετη διάσταση. Η προεδρία του Κάρτερ σημαδεύτηκε από δύο κοσμοϊστορικά γεγονότα. Τη συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ (Σεπτέμβριος 1978), όπου ο Μεναχέμ Μπέγκιν και ο Ανουάρ Σαντάτ έδωσαν τα χέρια, βάζοντας τέρμα σε μια ιστορική εχθρότητα. Ο Σαντάτ πλήρωσε με τη ζωή του, τον Οκτώβριο του 1981, αυτή τη συμφωνία.
Μερικούς μήνες μετά το Καμπ Ντέιβιντ, στις αρχές του 1979, οι ΗΠΑ έχαναν έναν πολύτιμο σύμμαχο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Το Ιράν. Ηταν ένα καθοριστικό πλήγμα που συνέβη επί προεδρίας Κάρτερ και άλλαξε τους συσχετισμούς στην περιοχή. Η εξωτερική πολιτική των Δημοκρατικών συνέχισε να κινείται στην γκρίζα ζώνη και επί Κλίντον και βεβαίως και επί Ομπάμα, με την τραγωδία της Αραβικής Ανοιξης.
