Οταν η Ελλάδα συντασσόταν ανεπιφύλακτα υπέρ της Ουκρανίας και εναντίον της Ρωσίας, πριν από τεσσεράμισι χρόνια, θεωρούσε ότι τοποθετείτο «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Εκόντες άκοντες οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ ακολούθησαν τον τότε πρόεδρο της μεγάλης αυτής χώρας, Τζο Μπάιντεν, με την Ελλάδα να εμφορείται από ενθουσιασμό. Εφτασε μάλιστα η κυβέρνηση να εξομοιώνει τη σύγκρουση Ρωσίας και Ουκρανίας με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Ηταν την εποχή εκείνη οι σχέσεις του κ. Μπάιντεν με τον Τούρκο ομόλογό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο χειρότερο δυνατόν επίπεδο και ήταν λογικό πως, συντασσόμενη με την Αμερική, η Ελλάς προσδοκούσε ότι θα αποκτούσε πλεονέκτημα έναντι της Αγκυρας. Ολα ωραία και στρατηγικώς σχεδιασμένα.
Μόνον που το Σάββατο 9 Μαΐου, ψαράδες εντόπισαν στη Λευκάδα ουκρανικό drone με μεγάλο φορτίο εκρηκτικών, ενδείξεις για συμμετοχή σε αποστολή εναντίον ρωσικού τάνκερ και μεταφορά των συγκρούσεων ενδεχομένως στη Μεσόγειο, στο Αιγαίο ή στο Ιόνιο, γεγονός που θα επέφερε πλήγμα στον ελληνικό τουρισμό.
Η ελληνική κυβέρνηση εξέφρασε «την έντονη δυσαρέσκειά» της στο Κίεβο για την αχαριστία της Ουκρανίας προς τη σύμμαχο Ελλάδα. Και ο υπουργός μας επί των Εξωτερικών ενημέρωσε τους ομολόγους του στην Ε.Ε. κατά τα ειωθότα. Αλλά ανεξαρτήτως τι γνώμη έχει κανείς για τον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι, ο άνθρωπος αυτός δίνει τη μάχη των μαχών για την προσωπική του επιβίωση και της χώρας του και ως εκ τούτου θα πλήξει τη Ρωσία όπου του δίδεται ευκαιρία. Κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς δεν ισχύουν σε αυτές τις περιπτώσεις.
Και στη συνέχεια ανέκυψε το θέμα της καταρτίσεως νομοσχεδίου εθνικού δικαίου από την Αγκυρα που θα προσδιορίζει τα ναυτικά όρια της τουρκικής δικαιοδοσίας. Την Πέμπτη, μάλιστα, εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Αμύνης διευκρίνιζε ότι οι Ενοπλες Δυνάμεις θα καταστήσουν σεβαστή την τήρηση του νέου νόμου. Αυτά σε γενικές γραμμές.
Συναγερμός σήμανε στην Αθήνα και διερωτώνται ορισμένοι γιατί συμβαίνουν όλα αυτά. Μα επειδή εδώ και μήνες διαφημίζουν υπουργοί και πάσης φύσεως αναλυτές σε κάθε ευκαιρία τη στρατιωτική συνεργασία Ελλάδος και Ισραήλ, την οποία, μάλιστα, χαρακτηρίζουν και «στρατηγική». Μόνον που δεν φρόντισαν να λάβουν σοβαρώς υπ’ όψιν ότι το Ισραήλ του πρωθυπουργού Μπίμπι Νετανιάχου έχει απειλήσει να πλήξει την Τουρκία, τη μόνη μουσουλμανική χώρα του ΝΑΤΟ, διότι επικρίνει τις ακραίες υπερβασίες του Τελ Αβίβ εναντίον των Παλαιστινίων και ενισχύει τις αποσχιστικές τάσεις των Κούρδων. Προς τι η έκπληξη κατά συνέπειαν.
Με αυτά και με αυτά, φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Καθίσαμε σε ένα μεγάλο χαρτοπαικτικό τραπέζι. Θα συνεχίσουμε το παιχνίδι έως το τέλος. Δεν υπάρχει διέξοδος, όπως αυτή που επινόησε ο Μανόλης Αναγνωστάκης σε ένα ποίημά του, όπου ο απελπισμένος ήρωάς του ανέκραξε: «Δώστε πίσω τα λεφτά μου… στα ψέματα παίζαμε». Καλό κουράγιο, συνεπώς. Είναι η πολιτική άθλημα σκληρό. Και η εξωτερική πολιτική έτι σκληρότερο.
