Η φλυαρία γύρω από το τραγικό γεγονός δεν δείχνει μόνο την αμηχανία μας. Δεν δείχνει μόνο την αδυναμία μας να αντιμετωπίσουμε με τα διανοητικά και ψυχικά εργαλεία που διαθέτουμε την αυτοκτονία, «το μεγαλύτερο φιλοσοφικό πρόβλημα της εποχής μας», όπως το αποκαλεί ο Καμύ. Ειδικά όταν οι συνθήκες δεν μας βοηθούν να ενεργοποιήσουμε τις «εύκολες» λύσεις, όπως η οικονομική απελπισία ή ο πόνος της αρρώστιας, που ούτως ή άλλως έχει προδιαγράψει το τέλος. Και δεν μιλώ για την ακραία ανοησία που επέδειξε η κ. Κωνσταντοπούλου, όταν απεφάνθη ότι για την αυτοχειρία των δύο 17χρονων κοριτσιών φταίει, ούτε λίγο ούτε πολύ, η κυβέρνηση. Αυτό και μόνον αποδεικνύει ότι δεν καταλαβαίνει τίποτε από τον κόσμο στον οποίο ζει. Αναφέρομαι στη δημοσίευση του σημειώματος της μιας εκ των δύο και στις εικόνες από το τραγικό συμβάν. Και στην αδυναμία μας να παραδεχθούμε ότι στην πράξη αυτή υπάρχει κάτι ανεξήγητο. Και αυτό το ανεξήγητο είναι που μας τρομάζει περισσότερο. Ολοι μιλάμε, όλοι έχουμε απόψεις για όλα, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν και γεγονότα που ξεπερνούν τις απόψεις μας, με αποτέλεσμα να έχει χάσει ο νους μας τη δυνατότητα να αμφιβάλλει, κοινώς να σκέπτεται. Ο ναρκισσισμός μας είναι η καλύτερη άμυνα για να πάμε παρακάτω. Δεν είμαστε όλοι ψυχίατροι και οι ψυχίατροι, στον βαθμό που διαθέτουν κάποια σοφία, μας υπενθυμίζουν την υποχρέωση της αμφιβολίας. Ας το πάρουμε απόφαση: δεν μπορούμε να ξέρουμε γιατί δύο νέα κορίτσια αποφάσισαν να πέσουν στο κενό για να τελειώνουν με τη ζωή τους.
Δύο νέα κορίτσια, που δεν ζούσαν μόνα τους στην ερημιά. Είχαν οικογένειες, πήγαιναν σχολείο. Το περιβάλλον τους δεν είχε αντιληφθεί ότι αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα; Λέμε ότι ευθύνεται το σχολείο. Μα το σχολείο δεν είναι αφηρημένη ιδέα, ούτε μαθηματικό θεώρημα. Το αποτελούν άνθρωποι, με τους χαρακτήρες τους και τα προβλήματά τους ο καθένας, καθηγητές και μαθητές. Και η λειτουργία του σχολείου στηρίζεται στις σχέσεις αυτών των ανθρώπων, με τις ικανότητές τους και τα ελαττώματά τους. Οταν αυτές οι σχέσεις δεν λειτουργούν, τότε το σχολείο δεν λειτουργεί. Μετατρέπεται σε μια μηχανή αναπαραγωγής χωρίς ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Είναι προφανές πως κανείς από τους καθηγητές των δύο κοριτσιών δεν είχε αντιληφθεί ότι κάτι δεν πάει καλά, διότι δεν είναι μέσα στα καθήκοντά τους. Και το καθήκον του γονιού; Η οικογένεια; Εδώ οι σχέσεις είναι πιο περίπλοκες και πολύ πιο δύσκολα κωδικοποιούνται σε συναισθήματα αγάπης, σε ενοχές, σε αδιαφορία. Ας μη γελιόμαστε. Οι περισσότεροι γονείς σήμερα φοβούνται τα παιδιά τους και το κυριότερο, φοβούνται να αναγνωρίσουν τα προβλήματά τους για να απαλλαγούν οι ίδιοι από τις ενοχές τους. Εννοείται πως τίποτε απ’ αυτά δεν εξηγεί την απόγνωση των δύο κοριτσιών. Απλώς το τραγικό γεγονός θα πρέπει να μας υπενθυμίσει ότι, όση πρόοδο κι αν πετύχουμε, από την υπαρξιακή απόγνωση δεν πρόκειται να απαλλαγούμε.
