Η πολιτική αντιπαράθεση γύρω από το ακίνητο του Νίκου Ανδρουλάκη είναι ακόμη μία αφορμή για να διαπιστώσει κανείς πόσο εύκολα το πολιτικό σύστημα επιστρέφει σε πρακτικές που η χώρα έχει πληρώσει ακριβά. Η υπόθεση αυτή καθαυτήν είναι αστεία, καθώς ο κ. Ανδρουλάκης δεν έχει κάνει κάτι «περίεργο» και δεν οφείλει να απολογηθεί επειδή διαθέτει ένα ποσοστό σε οικογενειακό ακίνητο που έτυχε να νοικιάζουν φορείς του Δημοσίου για πάνω από 20 χρόνια. Η οξύτητα της σύγκρουσης, όμως, με ηθικοπλαστικούς υπαινιγμούς προκαλεί τεράστια βλάβη στην εικόνα όλων και θυμίζει εφιάλτες που έζησε το πολιτικό προσωπικό πριν από λίγα χρόνια.
Αντί η δημόσια συζήτηση να επικεντρώνεται στην ουσία της πολιτικής και μάλιστα σε κρίσιμα θέματα, όπως η οικονομία, η καθημερινότητα, η ασφάλεια και οι διεθνείς συγκρούσεις, αναλώνεται σε έναν πόλεμο υπαινιγμών με δηλητήριο και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης. Στην πραγματικότητα η κοινωνία δεν παρακολουθεί μόνο μια σύγκρουση ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση. Παρακολουθεί ένα πολιτικό σύστημα που δείχνει να μην έχει διδαχθεί επαρκώς από τα λάθη του παρελθόντος. Ενα σύστημα που συχνά πιστεύει ότι η τοξικότητα είναι εργαλείο πολιτικής κυριαρχίας. Εν ολίγοις κάποιοι θεωρούν ότι η ηθική εξόντωση του αντιπάλου αποφέρει εκλογικά οφέλη και η καλλιέργεια καχυποψίας και οργής κινητοποιεί ευκολότερα το ακροατήριο.
Η ιστορία όμως έχει ήδη απαντήσει σε αυτά τα διλήμματα και η απάντηση ήταν οδυνηρή για τη χώρα. Δεν είναι μακριά η εποχή της χρεοκοπίας, δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που η Ελλάδα βρέθηκε στο χείλος της καταστροφής με την κοινωνία διχασμένη, τους θεσμούς απαξιωμένους και το πολιτικό σύστημα υπό καθολική αμφισβήτηση. Μέσα σε εκείνο το περιβάλλον άνθησαν οι ακραίες συμπεριφορές, η αντισυστημική ψήφος, ο ανορθολογισμός και οι εύκολες υποσχέσεις. Η οργή μετατράπηκε σε πολιτικό ρεύμα και η τοξικότητα έγινε κανονικότητα. Το αποτέλεσμα το πλήρωσαν όλοι και κυρίως η ίδια η κοινωνία που υπάκουσε στα βολικά ψέματα υιοθετώντας κάθε παραλογισμό. Γι’ αυτό και προκαλεί εύλογη ανησυχία το γεγονός ότι ενώ η χώρα έχει περάσει μέσα από μια δεκαετή κρίση, ορισμένοι εξακολουθούν να φέρονται σαν να μη συνέβη τίποτα. Σαν να είναι ανώδυνο να ρίχνεις συνεχώς λάδι στη φωτιά της κοινωνικής καχυποψίας. Σαν να μην έχει συνέπειες η διαρκής υποβάθμιση της πολιτικής ζωής.
Ασφαλώς, ο έλεγχος των πολιτικών προσώπων είναι απολύτως θεμιτός. Σε μια δημοκρατία όλα κρίνονται και όλα αξιολογούνται. Αλλο όμως η αυστηρή πολιτική κριτική και άλλο η διολίσθηση σε μια ατμόσφαιρα μόνιμης ηθικής απαξίωσης όπου κάθε υπόθεση μετατρέπεται σε αφορμή συνολικής απονομιμοποίησης του αντιπάλου. Οταν η πολιτική μετατρέπεται αποκλειστικά σε πεδίο λάσπης και καταγγελιών, οι μόνοι που τελικά ωφελούνται είναι οι ακραίοι και οι δημαγωγοί. Η κοινωνία και πάντως οι σώφρονες κουράστηκαν από το μίσος, τις κραυγές και την υπερβολή. Θέλει σοβαρότητα, μέτρο και στοιχειώδη πολιτική ωριμότητα. Θέλει ένα πολιτικό προσωπικό που να αντιλαμβάνεται ότι η σταθερότητα και η εμπιστοσύνη είναι πολύτιμα αγαθά και όχι επικοινωνιακά παιχνίδια. Ας συνέλθουν λοιπόν όλοι από την κυβέρνηση έως τη σοβαρή αντιπολίτευση και ας βάλουν φρένο στη ρητορική τους. Αυτό προφανώς αφορά και τα κυβερνητικά στελέχη αλλά και εκείνα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ενώ έχουν ζήσει την τοξικότητα και τη χυδαιότητα στο πετσί τους, καταφεύγουν σε ακρότητες. Οταν δηλητηριάζεται συστηματικά η πολιτική ζωή, στο τέλος δεν χάνει μόνο ο αντίπαλος αλλά οι πάντες, και η ζημιά αθροίζεται.
