Αρκεί για μια επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση ως σύνθημα το «Μαζί για την Ελλάδα του 2030»; Αρκεί το επαναλαμβανόμενο «εκλογές τώρα» για να οδηγηθεί ο ψηφοφόρος στις κάλπες κρατώντας στο χέρι το «σωστό» ψηφοδέλτιο; Πόση ανταλλαγή φορολογικών και real estate παρατυπιών αντέχει η κοινή γνώμη; Οταν κάποιος κρατάει ένα περιστέρι με κλάδο ελιάς στο ράμφος και το αφήνει να πετάξει ψηλά ακολουθώντας με το βλέμμα την τροχιά του, προμηνύεται και μια «νέα αρχή» στην πολιτική ζωή της χώρας;
Εύκολα μπορεί να απαντήσει κανείς «όχι» σε όλα. Θα έχει τραβήξει, όμως, μια διαχωριστική γραμμή από την πραγματικότητα. Πόσους αφορά αυτή η «πραγματικότητα» κι αν τρέφει την εκλογική βάση των κομμάτων, είναι αντικείμενο άλλων ειδικοτήτων. Οι δημοσκοπήσεις, πάντως, δηλώνουν έντονη ρευστότητα, αβεβαιότητα, υψηλά ποσοστά γκρίζας ζώνης, προβάδισμα με φθορά της Ν.Δ., ανακατατάξεις και αναδιάταξη δυνάμεων στην αντιπολίτευση, εν αναμονή, μάλιστα, και της εξαγγελίας νέων κομμάτων.
Ενα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα για τα επιτελεία είναι (ή θα όφειλε να είναι) η διαφαινόμενη απόκλιση της πολιτικής από την κοινωνία. Δεν είναι μόνο ο πολυσυζητημένος θυμός ή η αντισυστημική γλώσσα στην οποία βρίσκει την έκφρασή του· ούτε και τα οξύτατα οικονομικά προβλήματα, που δεν θεραπεύονται με επιδόματα. Μια μάλλον κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων παραμένει ανεπηρέαστη από δημοσιεύματα, ειδήσεις, αναλύσεις και ό,τι διαμείβεται στη δημόσια σφαίρα. Ενημερώνεται από δικά της δίκτυα, στα οποία, συχνά-πυκνά, αναπαράγονται διάφορα συνωμοσιολογικά και «ψεκασμένα» με τη μορφή αποκαλύψεων και καλά κρυμμένων μυστικών μιας εξουσίας που μας επιβουλεύεται. Και, φυσικά, όσο η διαπλοκή και η διαφθορά διαχέονται, τόσο τα σενάρια αυτά εμφανίζονται αληθοφανή και εμπλουτίζονται από νέα στοιχεία. Υπάρχουν δε και κοινωνικά στρώματα που έχουν προ πολλού απομακρυνθεί από την επιρροή των κομμάτων, όπως, τουλάχιστον, την ξέραμε. Οσο αναδιαμορφώνεται ο λεγόμενος προοδευτικός χώρος, άλλο τόσο ριζοσπαστικοποιείται και ο αντισυστημικός χώρος.
Χειρότερη από την αλαζονεία είναι η αυταρέσκεια. Ανιχνεύεται ευρέως στην πολιτική σκηνή, χωρίς να χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένο ιδεολογικό πρόσημο. Η αυταρέσκεια που καλπάζει χωρίς ενσυναίσθηση, με επιλεκτική όραση και ακοή, αναπαράγοντας ληγμένα επιχειρήματα και ληγμένα σύμβολα. Κανένα περιστέρι, όσο λευκό κι αν είναι, δεν φέρνει την άνοιξη.
