Μία αγωνιστική πριν από το οριστικό φινάλε της ποδοσφαιρικής σεζόν, όσον αφορά τα «ανώτερα κλιμάκια» της βαθμολογίας (θέσεις 1-8), το μόνο που μένει να κριθεί είναι ποια ομάδα θα κατακτήσει τη δεύτερη θέση (ο Ολυμπιακός ή ο ΠΑΟΚ), παίρνοντας έτσι το «εισιτήριο» για τα προκριματικά του Champions League («Τσου-Λου», κατά την αργκό των αθλητικογράφων).
Ακόμη, αν Αρης (31 βαθμούς) και Λεβαδειακός (28) μοιραστούν την πέμπτη θέση, η οποία εξασφαλίζει από χορηγούς και τηλεοπτικά δικαιώματα μερικές χιλιάδες ευρώ μπόνους. Το Σάββατο θα κονταροχτυπηθούν στο Χαριλάου μεταξύ τους.
Ο Λεβαδειακός, το θαύμα της φετινής σεζόν, που παραλίγο να πετάξει έξω τον Παναθηναϊκό από την τέταρτη θέση, βρέθηκε προχθές να χάνει από τον ΟΦΗ με 2-0 στη Λιβαδειά – για να το γυρίσει σε 3-2 μετά το 90ό λεπτό. Αγγλικού τύπου ανατροπή. Βέβαια, μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, ο ΟΦΗ μοιάζει να έχει ήδη πάει διακοπές. Αλλά, έστω κι έτσι, στη Λιβαδειά γράφτηκε ένα μικρό αφήγημα με δραματική κορύφωση, που πύκνωσε λίγα λεπτά πριν από τη λήξη του αγώνα. Ο ποδοσφαιρόφιλος ζει για κάτι τέτοια αφηγήματα.
Στη λεγόμενη ουρά της βαθμολογίας απομένουν ακόμα δύο αγωνιστικές. Εκεί αγωνίζονται έξι ομάδες, με τις πρώτες τρεις να έχουν σωθεί (Ατρόμητος, Κηφισιά, Παναιτωλικός), μία ομάδα να κινδυνεύει (Αστέρας Τρίπολης) και δύο να έχουν σχεδόν ήδη υποβιβαστεί: ΑΕΛ και Πανσερραϊκός.
Πάντοτε λυπάμαι όταν υποβιβάζονται σύλλογοι με πιστούς οπαδούς. Η ΑΕΛ είναι, μαζί με τον ΟΦΗ, κορυφαίος επαρχιακός σύλλογος με νέο γήπεδο και πολύ κόσμο να την ακολουθεί. Ο Πανσερραϊκός έχει τη δική του ιστορία και πιστούς φιλάθλους. Αμφότερες οι ομάδες τιμούν τις πόλεις που τις γέννησαν· όμως δεν πήγαν καλά φέτος. Προς το τέλος της σεζόν έδειξαν και οι δύο να οδεύουν για τη μεγάλη ανατροπή, αλλά μάλλον το βάρος τελικώς τις έχει γονατίσει.
Του χρόνου θα έχουμε ξανά στην πρώτη κατηγορία την Καλαμάτα (τη σεζόν 1999-2000 τερμάτισε 9η, ενώ έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας) και τον ιστορικότατο Ηρακλή. Είχε λείψει ο Ηρακλής από τα «σαλόνια», όπως λείπουν ακόμα ο Πανιώνιος και ο Απόλλων Σμύρνης.
Συχνά σκέφτομαι όλες εκείνες τις ομάδες με τις οποίες μεγάλωσα, τι να έχουν απογίνει. Π.χ. ο Εθνικός Πειραιώς, η Καστοριά (που κατέκτησε ένα Κύπελλο Ελλάδος το 1980 κι έβγαλε έναν Σαργκάνη και έναν Δίντσικο) ή ένας άλλος ιστορικός σύλλογος, η Δόξα Δράμας. Το σκέφτομαι συχνά και για κάποιες αγγλικές ομάδες που κάποτε έγραφαν Ιστορία: Ιπσουιτς, Ντέρμπι Κάουντι, Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς.
Οσο μεγαλώνεις, πιάνεις τον εαυτό σου να έχει δεθεί με τα πιο απίθανα πράγματα και ούτε που το έχεις καταλάβει. Τα πρωταθλήματα κάποτε τελειώνουν· η μπάλα, όμως, συνεχίζει να κυλάει.
