Φόβος; Οπως αυτός που αισθανόταν ο πρωτόγονος άνθρωπος με τους κεραυνούς; Αδυναμία; Οπως αυτή που αισθάνεται ο σύγχρονος άνθρωπος απέναντι σε φυσικά φαινόμενα, που ξέρει ότι παρά τα μέσα που διαθέτει δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει; Ή μήπως κάτι άλλο, ένα ψυχολογικό σύνδρομο ενοχής απέναντι στα παιδιά μας τα οποία δεν τολμάμε να συνετίσουμε ή να τιμωρήσουμε επειδή κάτι στο βάθος μάς λέει ότι είμαστε κι εμείς συνυπεύθυνοι για την κατάστασή τους; Ο,τι και να ‘ναι, πάντως, αυτό που συμβαίνει με τις συμμορίες που λυμαίνονται και κακοποιούν την πανεπιστημιακή ζωή δεν έχει λογική εξήγηση. Προσωπικά με ενδιαφέρει περισσότερο το γεγονός ότι η πολιτεία και οι πανεπιστημιακές αρχές αδυνατούν να τους απομονώσουν και να τους πετάξουν στα κοινωνικά λύματα στα οποία ανήκουν. Αυτά τα οποία αναλύουν οι ειδικοί για να εντοπίσουν τις ποσότητες των οπιούχων που κυκλοφορούν. Αδυνατούν επειδή τους φοβούνται; Ή μήπως επειδή από μια στρεβλή αντίληψη της πραγματικότητας –διόλου σπάνια στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας και όχι μόνον– θεωρούν ότι η δράση αυτών των ομάδων είναι σύμπτωμα υγείας μιας νεολαίας που οφείλει να είναι ασυμβίβαστη; Το θυμάστε το ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα του κ. Γαβρόγλου; Κάποιος βουλευτής είπε, έντρομος, ότι δεν είναι δυνατόν να βγάλεις την πολιτική απ’ τα πανεπιστήμια. Πρώτον, είναι δυνατόν και, δεύτερον, η ταύτιση της πολιτικής έκφρασης με τους ροπαλοφόρους τραμπούκους αποδεικνύει ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο νομίζουμε.
Οταν έγινε για πρώτη φορά η Ν.Δ. κυβέρνηση, η ευταξία των πανεπιστημιακών χώρων ήταν στις προτεραιότητες των μεταρρυθμίσεων. Κατάφεραν τα προφανή. Απάλλαξαν πολλούς χώρους από τα καρκινώματα των καταλήψεων, όμως η ευταξία, κοινώς η προστασία φοιτητών και καθηγητών από τους τραμπουκισμούς, παραμένει ακόμη φιλόδοξο σχέδιο. Και βρισκόμαστε στην εκπνοή της δεύτερης τετραετίας. Ολοι συμφωνούν ότι πρέπει να ελέγχεται η πρόσβαση στους χώρους. Αχ αυτά τα τουρνικέ, τα μαγικά μηχανήματα που περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους, όπως η Γη. Ηταν να μπουν την άνοιξη, μετά το καλοκαίρι –τα περυσινά και τα δύο–, όμως ακόμη δεν τα είδαμε. Θα συνοδεύονται από κάμερες, απλώς ακόμη δεν έχουμε αποφασίσει ποιος θα προστατεύει τις κάμερες και τα τουρνικέ από τους ροπαλοφόρους. Δύσκολα πράγματα. Και όσοι κατηγορούν την κυβέρνηση για το φιάσκο της πανεπιστημιακής αστυνομίας δεν καταλαβαίνουν τις δυσκολίες της οργάνωσής της. Τι χρώμα θα είναι οι στολές; Θα φορούν πηλήκια;
Συμπέρασμα: Ποιος δουλεύει ποιον; Η κυβέρνηση τις πανεπιστημιακές αρχές ή οι πανεπιστημιακές αρχές κυβέρνηση και αντιπολίτευση συλλήβδην; Προς το παρόν, μας δουλεύουν οι ροπαλοφόροι. Ακούν για μέτρα και απλώς σχεδιάζουν την επόμενη παράστασή τους. Σε λίγο θα κόβουν και εισιτήριο.
