Σήμερα το Κράτος του Ισραήλ γίνεται 78 χρόνων. Την Παρασκευή 14 Μαΐου 1948, λίγο μετά το μεσημέρι, ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν εξήγγειλε την ίδρυση του εβραϊκού κράτους. Την επόμενη μέρα, επτά αραβικά κράτη επιτέθηκαν στο νεογέννητο κράτος για να το εξαφανίσουν από τον χάρτη. Τα νίκησε, επέζησε και μεγαλούργησε. Λίγους μήνες πιο μπροστά, στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποφάσισε τη δημιουργία, στην περιοχή που ονομαζόταν Παλαιστίνη, δύο κρατών, ενός αραβικού και ενός εβραϊκού.
Η απόφαση 181 του ΟΗΕ προνόησε η ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ να τεθεί υπό διεθνή έλεγχο και απέδωσε το 54% της παλαιστινιακής γης στο εβραϊκό κράτος και το 43%, που ήταν και το πιο εύφορο, στο αραβικό κράτος. Υπέρ της συγκεκριμένης απόφασης ψήφισαν 33 κράτη, κατά 13, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα και απείχαν 10 κράτη μεταξύ των οποίων και η Βρετανία.
Η αρνητική στάση της κυβέρνησης Σοφούλη – Τσαλδάρη, εν μέσω εμφυλίου πολέμου, είχε ως βάση την προστασία της πολυπληθούς ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο και την ανησυχία για την τύχη του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
Το «Ποτέ Ξανά» δεν αφορά το παρελθόν. Εχει εγκολπωθεί στο παρόν και στο μέλλον μέσα από το απόφθεγμα της Γκόλντα Μέιρ: «Ο κόσμος αγαπά τους Εβραίους, όταν τους λυπούνται όλοι».
Η Ελλάδα ήταν η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που καταψήφισε την απόφαση 181 του ΟΗΕ. Μπορεί το 1949 να αναγνώρισε de facto το Κράτος του Ισραήλ, όμως η de jure αναγνώρισή του καθυστέρησε. Ηρθε το 1990 επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Πάντως η ελληνική παροικία της Αιγύπτου δεν διασώθηκε από τον εθνικισμό του Νάσερ, ούτε στη συνέχεια η φιλοαραβική στάση όλων των ελληνικών κυβερνήσεων εκτιμήθηκε από τις παλαιστινιακές τρομοκρατικές οργανώσεις. Ως γνωστόν στην Ελλάδα έλαβαν χώρα πολύνεκρες επιθέσεις επί μια εικοσαετία, ακόμα και στην περίοδο του «αραφατισμού».
Από την ίδρυσή του το Κράτος του Ισραήλ δίνει καθημερινά έναν υπαρξιακό αγώνα. Γνωρίζει πως δεν δικαιούται να ηττηθεί ούτε μια φορά. Οποιος κοιτάξει τον χάρτη θα δει μια κουκκίδα να περιβάλλεται από εχθρικά κράτη που εκτείνονται από τον Ατλαντικό ώς τον Περσικό Κόλπο. Και όμως το «προοδευτικό αφήγημα» υποστηρίζει πως αυτή η κουκκίδα των 9.600.000 κατοίκων, εκ των οποίων το 20% είναι Αραβες, απειλεί το αραβικό έθνος των 360 εκατομμυρίων. Ολοφύρονται για τη Νάκμπα των 500.000 Παλαιστινίων, αλλά ουδείς καν μνημονεύει τους 750.000 Ισραηλίτες οι οποίοι εκδιώχθηκαν από τις αραβικές χώρες, όπου ήταν εγκατεστημένοι από το βάθος των αιώνων. Και φυσικά αυτοί οι 750.000 Ισραηλίτες δεν απαίτησαν από καμιά υπηρεσία του ΟΗΕ να κληρονομείται η ιδιότητα του πρόσφυγα.
Η γέννηση του Κράτους του Ισραήλ έχει έναν θεμέλιο λίθο βγαλμένο μέσα από την ιστορία του εβραϊσμού. Το «Ποτέ Ξανά» δεν αφορά το παρελθόν. Εχει εγκολπωθεί στο παρόν και στο μέλλον μέσα από το απόφθεγμα της Γκόλντα Μέιρ: «Ο κόσμος αγαπά του Εβραίους, όταν τους λυπούνται όλοι». Αυτό δεν θα συμβεί Ποτέ Ξανά!
