Ο μηδενιστικός, φονικός οπαδισμός και ο αγοραίος παραγοντισμός, η καχυποψία και η συνωμοσιολογία είναι τα πιο αρνητικά –χρόνια– στοιχεία του ελληνικού ποδοσφαίρου· το γεγονός επίσης ότι τα κρίσιμα ντέρμπι διεξάγονται με ξένους διαιτητές είναι μια κατάντια, όπως και να το κάνουμε. Και ακόμα, το ότι στα ντέρμπι υπάρχει απαγόρευση μετακίνησης οπαδών είναι άλλο ένα (αναγκαίο, έως τώρα τουλάχιστον) κακό.
Εχουν, όμως, γίνει σημαντικά βήματα μπροστά και αυτό φάνηκε με πολλούς τρόπους (και) στο φετινό πρωτάθλημα. Αλλά επειδή αυτά είναι ζητήματα κουλτούρας, νοοτροπίας, θέλουν χρόνο για να αλλάξουν. Και, εξυπακούεται, το ποδόσφαιρο είναι και αυτό ένας πιστός καθρέφτης της κοινωνίας. Το γνωστό αυτό κλισέ λέει μιαν αλήθεια – όπως όλα τα κλισέ μάλλον.
Ενα απλό παράδειγμα, όχι κάτι ακραίο αλλά ενδεικτικό του τι σημαίνει φτωχή ποδοσφαιρική κουλτούρα: με τη λήξη του προχθεσινού αγωνιώδους αγώνα ΑΕΚ – ΠΑΟ και την ανακήρυξη της Ενωσης σε πρωταθλήτρια Ελλάδας, έγινε ένα αδιανόητο «μπουκάρισμα» στον αγωνιστικό χώρο από τους οπαδούς της ΑΕΚ. Για περίπου μισή ώρα ο εκφωνητής εκλιπαρούσε τους οπαδούς να αποχωρήσουν, προκειμένου να βγει έξω η ομάδα να κάνει τον γύρο του θριάμβου.
Υπομονετικά, αλλά και με ολοένα αυξανόμενο εκνευρισμό πλέον, περιμέναμε και εμείς στις κερκίδες να χειροκροτήσουμε τους παίκτες, τους αληθινούς πρωταγωνιστές δηλαδή.
Πήρε αδικαιολόγητα πολλή ώρα για να αδειάσει ο χώρος. Τι δείχνει αυτό; Οτι ο μέσος οπαδός βάζει τον εαυτό του πάνω από την ομάδα εντέλει – και πάνω από τους υπόλοιπους οπαδούς επίσης. Δείχνει έναν κακώς εννοούμενο δικαιωματισμό.
Το επιχείρημα υπέρ του ενθουσιασμού για τον τίτλο κ.τ.λ. δεν το ακούω. Αλλά, θα μου πείτε, αυτά όλα είναι ψιλά γράμματα.
Ωστόσο, τέτοιες συμπεριφορές, που θεωρούνται αυτονόητες και δεδομένες, δεν πρέπει να θεωρούνται αυτονόητες και δεδομένες.
Γκρίνιες τέτοιες ώρες; Οχι, δεν είναι γκρίνια. Είναι το αίτημα κάτι να γίνει όμορφα, όχι άναρχα. Αλλά ας είναι. Αν θυμηθεί κάποιος τι γινόταν στα ελληνικά γήπεδα των δεκαετιών του ’90 και του 2000, τα σκηνικά απείρου κάλλους στη Ριζούπολη ή στο ΟΑΚΑ, στην Τούμπα και στην παλιά Νέα Φιλαδέλφεια, όταν κάποιοι αγώνες δεν έληγαν καν και διαιτητές κατέληγαν αιμόφυρτοι, βρισκόμαστε όντως σε ένα άλλο σύμπαν σήμερα.
Εντάξει· ως ΑΕΚτζή δεν θα μου μείνει στο διάβα του χρόνου το εκνευριστικό «ντου» των συν-οπαδών, αλήθεια είναι αυτό. Θα μου μείνει ο αγώνας-θρίλερ και η χαρά όλων στο τέλος. Μάλλον, ίσως να μην κρατάω ούτε καν το πρωτάθλημα, αλλά αυτό που γράφει ο σπουδαίος Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο στο φρεσκοτυπωμένο βιβλίο του «Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως» (μτφρ.: Κώστας Αθανασίου, εκδ. Μεταίχμιο): «Είτε κερδίζουμε είτε χάνουμε/ εμείς το κέφι μας κάνουμε».
