Στο ξεκίνημα της οικονομικής κρίσης, οι αυτοχειρίες σκαρφάλωναν συχνά ως θέμα στις πρώτες θέσεις της επικαιρότητας και παρουσιάζονταν ως κρούσματα μιας εθνικής επιδημίας. Αντί να επισημανθεί ότι η αυτοκτονία είναι πρόβλημα ψυχικής υγείας, σχεδόν κάθε νέο περιστατικό τότε συνδεόταν μονοδιάστατα, γραμμικά, με την κρίση, ακόμη κι όταν δεν υπήρχαν σαφείς ενδείξεις. Στον δημόσιο λόγο και στην πολιτική αντιπαράθεση, τότε, είχαν κυριαρχήσει και στοιχεία που σε αρκετές περιπτώσεις είχαν απόκλιση από τα πραγματικά. Πίσω από τους αριθμούς κάθε καταγραφής, όμως, έμεναν οι συγγενείς των αυτοχείρων, οι οποίοι είχαν να διαχειριστούν το πένθος, το στίγμα, τις ενοχές και τα αναπάντητα ερωτήματα.
Η πρόσφατη τραγική είδηση με τις δύο μαθήτριες στην Ηλιούπολη συνοδεύθηκε από νέες απλουστευτικές προσεγγίσεις και ερμηνείες. Κάποιοι επικεντρώθηκαν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, στο πόσο στρεβλό, ανταγωνιστικό και αντιπαιδαγωγικό είναι το σύστημα. Δυστυχώς, η ψυχική υγεία δεν βρέθηκε στο προσκήνιο της δημόσιας συζήτησης, ενώ η δημοσιογραφική κάλυψη σε αρκετές περιπτώσεις αντιμετώπισε το περιστατικό με όρους θεάματος.
Η ομοσπονδία φορέων ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και ψυχικής υγείας «Αργώ» επισημαίνει τις βασικές οδηγίες που δίνονται για την κάλυψη των αυτοκτονιών, ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο μιμητικής συμπεριφοράς. Συνιστάται να αποφεύγεται η δραματοποίηση, να μη δημοσιοποιούνται λεπτομέρειες της πράξης, της μεθόδου ή της ακριβούς τοποθεσίας του περιστατικού. Επίσης η αυτοκτονία δεν πρέπει να εξιδανικεύεται, να μην παρουσιάζεται ως «λύση» σε προβλήματα ή ως ηρωική πράξη. Παράλληλα, τονίζεται ότι πρέπει να αποφεύγεται η δημοσίευση αποχαιρετιστηρίων μηνυμάτων.
Στην περίπτωση της Ηλιούπολης, όπως και σε άλλα αντίστοιχα συμβάντα στο παρελθόν, αυτές οι συστάσεις δεν τηρήθηκαν. Δημοσιεύθηκε το σημείωμα που φέρεται να άφησε η μία 17χρονη προς τους οικείους της. Στην τηλεόραση προβλήθηκαν πλάνα της πολυκατοικίας, κλήθηκαν ειδικοί και μη να ερμηνεύσουν το περιστατικό, αγνοώντας βασικά στοιχεία για τις ανήλικες και το ιστορικό τους.
Πριν από χρόνια είχα μιλήσει με τη σύζυγο ενός αυτόχειρος. «Survivors» αποκαλούνται όσοι έχασαν τον άνθρωπό τους με αυτόν τον τρόπο. Μόλις κυκλοφόρησε η είδηση του θανάτου του συζύγου της, οι γείτονες μιλούσαν για πράγματα που δεν γνώριζαν. Κάποιοι θεώρησαν ότι η αιτία ήταν ένα δάνειο, αγνοούσαν, όμως, ότι η οικογένεια δεν είχε ληξιπρόθεσμες οφειλές. Αλλοι μίλησαν ακόμη και για εξώγαμα. «Κανένας δεν έθιξε το θέμα κατάθλιψη», μου είπε η γυναίκα του. «Είναι αλλιώς να λες ότι έπαθε κατάθλιψη αυτός ο άνθρωπος, που σημαίνει ότι αυτό που έκανε δεν ήταν ούτε ανδρεία ούτε δειλία. Αρρώστησε».
