Το παγούρι δεν είναι πια παγούρι. Δεν είναι απλώς ένα χρηστικό δοχείο που κρατάει τη θερμοκρασία μιας μικρής ποσότητας υγρού σε περίπτωση που βρισκόμαστε κάπου που υπάρχει η πιθανότητα να μην βρούμε νερό.
Όχι, το παγούρι είναι ένα αντικείμενο αυτόνομο. Ένα life style αξεσουάρ. Έρχεται με τη μάρκα του, με χαραγμένο το όνομα του ιδιοκτήτη, στολισμένο με έργα τέχνης. Μπορεί να έχει και χρήση πορτοφολιού, κουδουνίζουν όταν οι πάτοι ξεβιδώνουν για να εισχωρούν κέρματα. Δεν χωράει σε τσέπη και υπάρχουν βάσιμες πιθανότητες να ξεχαστεί.
Δεν είναι απαραίτητα κυλινδρικό και αδύνατο, μπορεί να μοιάζει και με στάμνα. Πιάνει χώρο, μπόλικο πλαστικό Κίνας σε ροζ χρώμα, όπως παρατήρησα στο γυμναστήριο, που κουβαλάει 2.1 λίτρα νερού. Με ενσωματωμένο καλαμάκι στο μέγεθος υδροσωλήνα ή πυροσβεστικής αντλίας για να ενυδατώνει την ιδιοκτήτρια επί 8 ώρες.
Το tiktok με πληροφόρησε ότι όποιος δεν έχει παγούρι είτε είναι ανίδεος από βιωσιμότητα είτε περιορισμένος σε ό,τι αφορά στις περιβαντολογικές ανησυχίες. Στα γραφεία είναι απαραίτητα. Το ίδιο και στα σχολεία. Ο γιος μου μού είπε ότι είναι εξαιρετικά χρήσιμα. Τα χρησιμοποιούν για να χαράσσουν σκονάκια, να τα εκσφενδονίζουν ή για να βρέχουν την ομήγυρη. Και αυτές είναι πράγματι οι καλύτερες δυνατές χρήσεις. Μέχρι που ο άντρας μου είχε μια καλύτερη ιδέα, μπορεί όλοι να είναι αλκοολικοί; με ρώτησε.
Όχι δεν τίθεται τέτοιο θέμα, κανείς δεν πίνει πια αλκοόλ, όλοι ενυδατώνονται συνέχεια για να έχουν ωραίο δέρμα. Μόνο οι μεσήλικες πίνουν αλκοόλ και για τον λόγο αυτό διαθέτουμε ένα ολόκληρο ντουλάπι με παγούρια. Έρχονται επισκέπτες και τα ξεχνούν το λεπτό που τους προσφέρεται κάτι πιο θελκτικό από ένα ποτήρι νερό.
Μη με παρεξηγήσετε, δεν έχω κάτι εναντίον του παγουριού. Φυσικά χρειαζόμαστε νερό για την εύρυθμη λειτουργία των κυττάρων του σώματος και τα σχετικά και φυσικά τα επαναχρησιμοποιούμενα δοχεία είναι καλύτερα από ότι η αλόγιστη χρήση μικρών πλαστικών μπουκαλιών.
Απλώς δεν καταλαβαίνω την εμμονή με αυτό το περιττό παιδικό αξεσουάρ. Παλιότερα τα χρησιμοποιούσαν οι φορτηγατζήδες που βρίσκονταν εν κινήσει. Οι υπόλοιποι όταν διψούσαμε βρίσκαμε νερό να ξεδιψάσουμε, Ήταν σχετικά απλό. Ένα δώρο του πολιτισμού. Σήμερα οι ενήλικες οι οποίοι ζουν, εργάζονται και κινούνται στο κέντρο μιας πόλης δεν έχουν πρόσβαση σε κάποια πηγή; Δεν υπάρχει κοντά μια βρύση, ένας ψύκτης, ένα ψυγείο; Αναρωτιέμαι υπάρχει άνθρωπος στο κέντρο των Δυτικών πόλεων που έχει ποτέ πεθάνει από αφυδάτωση;
Και σκεφτείτε την ώρα που η κατάποση νερού αυξάνεται οι ευκαιρίες για διαθέσιμα δημόσια αποχωρητήρια μειώνονται. Ίσως πρέπει να υιοθετήσουμε τη λύση της πάνας για ενηλίκους.
