«Επεισόδια» στο Αριστοτέλειο. Ρόπαλα, κράνη, τραυματίες, προσαγωγές, καμία σύλληψη. Θύματα, φοιτητές. Το απόγευμα η παράσταση επαναλήφθηκε στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Αλλοι τραυματίες εδώ, άλλες προσαγωγές. Τα θύματα και πάλι φοιτητές. Τα συνήθη επεισόδια, εξίσου κοινά με τα τροχαία. Οι πανεπιστημιακές αρχές στεντορεία τη φωνή διακηρύσσουν ότι θα τηρηθεί η νομιμότητα. Πόσες φορές το έχουμε ακούσει; Και πόσες φορές θα το ξανακούσουμε; Η νομιμότητα, πάντως, θα τηρηθεί ώσπου να τηρηθεί. Ομως όλ’ αυτά είναι τόσο χιλιοειπωμένα που δεν αξίζει καν τον κόπο να τα σχολιάσει κάποιος. Δεν είναι καν είδηση. Οπως φαίνεται ότι δεν είναι είδηση ότι αθωώθηκαν οι τραμπούκοι που είχαν κρατήσει όμηρο τον πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου και του είχαν κρεμάσει μια ταμπέλα στον λαιμό. Αν κατάλαβα καλά, το επιχείρημα της προέδρου του δικαστηρίου είναι ότι αθωώθηκαν λόγω αμφιβολιών. Φαίνεται ότι η ταμπέλα δεν ήταν ακριβώς ταμπέλα και δεν κρεμόταν από τον λαιμό του. Το ζήτημα δεν είναι πολιτικό. Είναι ψυχιατρικό. Αντιθέτως, νομίζω ότι θα είχε σημασία να μελετούσε κάποιος την ταυτότητα αυτών των τύπων. Αλήθεια, ποιοι είναι; Τι κάνουν στη ζωή τους όταν δεν ορμούν με ρόπαλα; Ποιοι τούς ζουν; Δουλεύουν; Είναι κοινός υπόκοσμος. Οι ληστές των τραπεζών που συνελήφθησαν χθες προέρχονται από το θηριοτροφείο των Εξαρχείων.
Στις ειδήσεις αναφέρονται ως «αντιεξουσιαστές». Για να τους εξορκίσουμε τους δίνουμε πολιτική ταυτότητα, χωρίς να αναρωτιόμαστε ποια είναι η σημασία της; Δεν έχω ακούσει κάποιον από δαύτους να περιγράφει τον εαυτό του και να εξηγεί τι θα πει «είμαι αντιεξουσιαστής». Είναι εναντίον κάθε εξουσίας, εκτός από την εξουσία που ασκεί ο ίδιος με κράνη, μαχαίρια και βαριοπούλες. Και σε ποια εξουσία εναντιώνονται όταν στέλνουν στο νοσοκομείο φοιτητές; Προφάσεις εν αμαρτίαις. Απλώς, αν τους αποκαλέσεις τραμπούκους ή απλώς αλήτες ρίχνεις το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου. Και, προς Θεού, όλοι θέλουμε να κρατήσουμε κάποιο επίπεδο. Και παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι δίνοντάς τους πολιτική ταυτότητα κολακεύουμε την ψυχασθένειά τους. Ο «αντιεξουσιαστής» μπορεί να περιφέρει τον ναρκισσισμό του χωρίς να ντρέπεται. Πόσο απέχουν αυτοί οι «αντιεξουσιαστές» από τους δολοφόνους της Μαρφίν, που και αυτοί κουβαλούν στη συνείδησή τους ως άλλοθι κάποια πολιτική ταυτότητα; Ας μην κοροϊδευόμαστε. Βήματα μπορεί να έχουν γίνει, όμως η ατμόσφαιρα του δημόσιου πανεπιστημίου εξακολουθεί να εντάσσεται στη συλλογή όσων κάνουν τη ζωή στη χώρα απογοητευτική. Ας βρούμε το θάρρος να μην κολακεύουμε όλους αυτούς με διάφορα καλλωπιστικά πολιτικά χαρακτηριστικά. Μέλη του υποκόσμου είναι, που δεν έχουν καν το θάρρος να το παραδεχθούν.
