Για κάποιο λόγο, όταν έχω ησυχάσει με τα της δικής μου ομάδας στο ποδόσφαιρο (δηλαδή, όταν έχει πάει καλά η ΑΕΚ) ασχολούμαι πολύ με τις ομάδες που βρίσκονται σε κρίση. Με τους ηττημένους. Οχι χαιρέκακα, σίγουρα όμως με ένα αίσθημα ανακούφισης, αλλά και περιέργειας: πώς διαχειρίζονται την ήττα ή την αποτυχία μιας χρονιάς, αν αντέχουν στην αυτοκριτική, ποιο μπορεί να είναι το επόμενο βήμα.
Συνήθως σε αυτή την κά-πως κουτσομπολίστικη περιέργεια, το σημαντικότερο όλων είναι ένα: θα αλλάξουν προπονητή; Πάντοτε ο νέος προπονητής είναι ένα φρέσκο, άγνωστο κατά κανόνα πρόσωπο, οπότε αυτό πυροδοτεί ένα νέο γύρο περιέργειας.
Ακόμα πάντως και αν είναι ένας φημισμένος προπονητής, υπάρχει η απορία εάν θα «δέσει» με τη νέα ομάδα, εάν θα προσαρμοστεί στα ελληνικά δεδομένα.
Εχει κάτι παράλογο η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο και ειδικά η αγάπη για ένα σύλλογο. Είναι κάτι τελείως περιττό, άχρηστο στην ουσία. Είτε κερδίσει είτε χάσει η ομάδα, η ζωή η δική μου δεν πρόκειται να αλλάξει σε τίποτα. Αν χάσει, μπορεί για κάποιο διάστημα να είμαι καταπτοημένος, αλλά ακόμα και αυτό έχει τη γλύκα τού να ξύνεις μια πληγή. Αν κερδίσει, ησυχάζεις και ασχολείσαι με την μπουγάδα των άλλων, κοιτώντας τους και λίγο αφ’ υψηλού.
Το ίδιο δεν ισχύει και όταν διαβάζεις ή παρακολουθείς μια ωραία ιστορία; Κάποιοι λένε ότι σε επιμορφώνει, σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο. Θα διαφωνήσω: το ποδόσφαιρο αφορά τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, έχει κάτι έντονα σωματικό, είναι ένας πόλεμος χωρίς θύματα (αρκεί να διεξάγεται εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου, αγωνιστικά δηλαδή – μη λέμε τώρα τα αυτονόητα), την ίδια στιγμή ο ρόλος της ψυχολογίας είναι απίστευτος. Αρα είναι ένα συναρπαστικό αφήγημα. Και κάθε αφήγημα είναι ένα ολόκληρο σύμπαν.
Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα αφηγήματα της σεζόν που κλείνει τώρα ήταν αυτό του ΠΑΟΚ: ξεκίνησε δυναμικά, με μεγάλη φόρα για τον εορτασμό των 100 χρόνων του, για ένα τρίμηνο, τον χειμώνα και έως τον Φεβρουάριο, ήταν ο πιο πειστικός υποψήφιος για τον τίτλο του πρωταθλήματος, συχνά απέδιδε εντυπωσιακό ποδόσφαιρο, όμως σειρά εξωαγωνιστικών τραγωδιών έπληξε την ομάδα μέσα στο καταχείμωνο: οι νεκροί οπαδοί του στο τροχαίο της Ρουμανίας, ένα οπαδικό έγκλημα, ο θάνατος του πατρός Λουτσέσκου και, παράλληλα, μια αλυσίδα από τραυματισμούς οδήγησαν τον ΠΑΟΚ στην κατάρρευση. Ετσι, έχασε όχι μόνο το πρωτάθλημα, αλλά ακόμα και το Κύπελλο από τον νεκραναστημένο ΟΦΗ.
Προφανώς και έγιναν εσφαλμένοι χειρισμοί στην προετοιμασία της ομάδας και στις μεταγραφές, όμως το ενδιαφέρον είναι αλλού: στην ανατροπή ενός αφηγήματος που μοιάζει να γράφτηκε από τον πιο φανατικό αντι-Παοκτζή του κόσμου. Η μπάλα πάντως είναι ακριβώς αυτό: κάποιος αόρατος, κοσμικός συγγραφέας, που ξέρει να μας χτυπάει εκεί που πονάμε. Χθες εμάς, σήμερα κάποιον άλλο…
