Τα προφανέστατα θετικά νέα για τον άνθρωπο εμπεριέχονται στη φράση του ιατρικού ανακοινωθέντος ότι «ο Γιώργος Μυλωνάκης εξήλθε της ΜΕΘ του νοσοκομείου, καθώς η κλινική του κατάσταση παρουσιάζει βελτίωση». Και συνεχίζονται αυτά τα θετικά –για τον υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ– νέα αμέσως μετά, στην αναφορά ότι «κρίνεται σκόπιμη η μεταφορά του σε εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης». Το κέντρο αυτό βρίσκεται στη Γερμανία. Και κάπου εδώ, αναπόφευκτα αναδύονται σκέψεις προβληματισμού για το ευρύτερο ζήτημα της φροντίδας και της μέριμνας στη χώρα μας προς όλους τους ανθρώπους, είτε είναι αξιωματούχοι είτε μη δημόσια πρόσωπα, των οποίων η σωματική ή και συναισθηματική κατάσταση κρίνεται αναγκαίο να τύχουν περίθαλψης, εξειδικευμένης φροντίδας, στήριξης και προστασίας.
Για ποιο λόγο, εν έτει 2026, δεν έχουμε μεριμνήσει να υπάρχει ένα τέτοιο κέντρο αποκατάστασης στην Ελλάδα; Χρειάζεται αιτιολόγηση μιας τέτοιας ανάγκης, ειδικά για όλους όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα κάλυψης των εξόδων του ασθενούντος προσώπου για τη νοσηλεία του, καθώς και των αγαπημένων τους προσώπων κατά την εκεί παρουσία τους στο πλευρό του; Το πρόβλημα σοβαρών ελλείψεων στην ελληνική επικράτεια είναι μείζον.
Προ ημερών, σε συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με αντικείμενο το ζήτημα της ενδοοικογενειακής βίας, συζητήθηκε η από το 2023 έκθεση με τις «συστάσεις της ομάδας εμπειρογνωμόνων του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Καταπολέμηση της Βίας εναντίον των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας (GREVIO) και της Επιτροπής των Μερών για τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης». Ας μη μείνουμε στο απαράδεκτο γεγονός ότι από τη συνεδρίαση της 25μελούς επιτροπής απουσίαζαν, σύμφωνα με σχόλιο παρούσας βουλευτού, οι 11 άνδρες-μέλη της. Να κρατήσουμε, μεταξύ άλλων, επισημάνσεις όπως ότι «είναι ανύπαρκτα τα εξειδικευμένα κέντρα – καταφύγια για τα θύματα βιασμού και σεξουαλικής βίας στη χώρα μας, που θα παρέχουν άμεσα δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες, όπως η ιατροδικαστική εξέταση, η νομική συνδρομή, η ψυχολογική βοήθεια από μόνιμο ειδικευμένο προσωπικό». Η αποκαρδιωτική λίστα των οδυνηρά σημαντικών ελλείψεων στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν είναι μικρή. Ενδεικτικά:
Πόσα κέντρα υποστηριζόμενης διαβίωσης ΑμεΑ διαθέτει η χώρα μας; Ευτυχώς που υπήρξε η μέριμνα προσώπων όπως η πρώην πρόεδρος ΕΛΕΠΑΠ Ιωαννίνων Νατάσα Μπέγκα ώστε ένα τέτοιο κέντρο να δημιουργηθεί προ ολίγων ετών στην πρωτεύουσα της Ηπείρου. Προφανέστατα χρειάζονται και άλλα. Οπως ζωτικά αναγκαίο είναι να δημιουργηθούν αξιοπρεπείς δημόσιες δομές φροντίδας για ηλικιωμένους, ώστε να εξαλειφθεί το αίσχος όσων μαθαίνουμε σχετικά με αυτά που συμβαίνουν σε κάποια ιδιωτικά (ακόμη και σε… διαμερίσματα!) «γηροκομεία»-κολαστήρια.
Πού κρύφτηκε η αγάπη μας; Πού εξορίσαμε την έγνοια μας;
