Αυτό που συνέβη με το μη επανδρωμένο ουκρανικό σκάφος έχει εξοργίσει δικαιολογημένα την Αθήνα. Δεν είναι δυνατόν ένα κράτος που έχει στηριχθεί από την Ελλάδα, και μάλιστα με κόστος, να μη σέβεται την εθνική της κυριαρχία και να λειτουργεί ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα.
Το πώς φέρθηκε όμως η Ουκρανία μάς δείχνει και άλλα πράγματα που πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν. Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι ο πόλεμος με τη Ρωσία μετέτρεψε την Ουκρανία πάρα πολύ γρήγορα σε ένα μίνι Ισραήλ. Από πολλές απόψεις. Δεν είναι τυχαίο ότι η μυστική υπηρεσία πληροφοριών του Κιέβου αναφέρεται συχνά ως «baby Mossad», γιατί λειτουργεί εντελώς ανορθόδοξα και καταφέρνει συχνά το ακατόρθωτο. Ούτε είναι τυχαίο ότι δημιουργήθηκε μια δυναμική πολεμική βιομηχανία από το μηδέν, η οποία σήμερα εξάγει σε πολλές χώρες ή πουλάει τις πατέντες της. Ο πόλεμος στην εποχή μας άλλαξε βασικά λόγω της Ουκρανίας. Ολοι οι στρατοί του κόσμου τρέχουν να αντλήσουν συμπεράσματα από το παράδειγμά της. Το αμερικανικό Πεντάγωνο κάνει λόγο για «αλλαγή παραδείγματος» και συνειδητοποιεί ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τους εξοπλισμούς είναι εντελώς παρωχημένος.
Τα κατάφερε μόνη της η Ουκρανία; Προφανώς όχι. Το έκανε με αμερικανικά και ευρωπαϊκά κονδύλια. Αλλά έδειξε επαγγελματισμό, στοχοπροσήλωση και έβαλε τα καλύτερα μυαλά της να σκεφτούν πρακτικά και να φέρουν γρήγορα αποτελέσματα. Η Ουκρανία όμως έχει γίνει ένα μίνι Ισραήλ και από μία ακόμη άποψη. Υιοθετεί τους δικούς της κανόνες συμπεριφοράς, συχνά χωρίς να λογαριάζει τις αντιδράσεις των συμμάχων της και χωρίς –το κυριότερο– να ζητάει την άδεια κανενός προστάτη της. Ανατινάζει αγωγούς, βυθίζει πλοία σε διεθνή ύδατα, στέλνει μη επανδρωμένα σκάφη στο… Ιόνιο και γενικά κάνει ό,τι θεωρεί πως εξυπηρετεί το εθνικό της συμφέρον με τρόπο ωμό, αυθάδη και ενίοτε προκλητικό.
Ολα τα παραπάνω πρέπει να μας προβληματίσουν. Πρώτα απ’ όλα το πώς έχει αλλάξει ο πόλεμος και αντί για τουρκικές φρεγάτες, η απειλή βρίσκεται σε drones που δεν ξέρουμε καν ότι κρύβονται σε κάποια σπηλιά. Εμείς εδώ μιλάμε πολύ για καινοτομία και τον «Κένταυρο», αλλά έχουμε αρκετό δρόμο ακόμη, άλλοτε γιατί περιμένουμε να υπογραφεί μία ακόμη ΚΥΑ και άλλοτε επειδή κανείς δεν αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος για αυτονόητες αποφάσεις. Ελπίζω να μη χρειαστεί ένα σοκ για να μάθουμε στα γρήγορα κάτι από το παράδειγμα της Ουκρανίας, γιατί ο κόσμος, η τεχνολογία, ο πόλεμος, όλα αλλάζουν με ραγδαίο ρυθμό, όσο εμείς βουλιάζουμε στο ατελείωτο παραπολιτικό κουτσομπολιό.
