Θα έπρεπε κανονικά να περιμένω την ολοκλήρωση του ντοκιμαντέρ των Βαρβιτσιώτη και Δενδρινού, όμως δεν άντεξα και γράφω ενώ περιμένω να δω το δεύτερο επεισόδιο. Ο λόγος δεν είναι ούτε η ποιότητα ούτε η ουσία της αφήγησης. Ο λόγος είναι ένα πρόσωπο το οποίο δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου και όσες φορές το θυμάμαι τόσο περισσότερο με ενθουσιάζει η παρουσία του. Πρόκειται για τον κ. Σταθάκη. Ενσαρκώνει με το ύφος του όλο το πνεύμα της εποχής. Η εκφραστική λιτότητα, το μόνιμο χαμόγελο, η βαριά φωνή λένε πολύ περισσότερα από όσα οι βαθυστόχαστες αναλύσεις ή η επιχειρηματολογία, που απλώς επιβεβαιώνουν αυτό που ξέρεις εξαρχής, αφού στο κάτω κάτω το έχεις ζήσει. Ομως ο κ. Σταθάκης αυτό όλο το μεταπλάθει σε δραματική ερμηνεία. Κατ’ αρχάς είναι η φυσιογνωμία του στην οποία δύσκολα μπορώ να αντισταθώ. Ιδιος με έναν από τους αγαπημένους μου Γάλλους κωμικούς ηθοποιούς τον οποίο οι νεότεροι μάλλον δεν θα τον ξέρουν, οι παλαιότεροι όμως σίγουρα έχουν νιώσει αυτό που σου προσφέρει η πραγματική κωμωδία. Δεν είναι το γέλιο. Είναι η ευφορία. Οσο για τον ηθοποιό, είναι ο Μπουρβίλ. Δεν είναι μόνον η ομοιότητα της φυσιογνωμίας. Είναι το ύφος που χαρακτηρίζει τον Μπουρβίλ ως κωμικό χαρακτήρα. Το γεγονός ότι παθαίνει διάφορα τα οποία ο ίδιος δεν τα αντιλαμβάνεται και τα αντιμετωπίζει με την αθωότητα που εκφράζει και το μόνιμο χαμόγελο του κ. Σταθάκη. Δεν τον εγκαταλείπει ποτέ και δεν χάνει την εκφραστικότητά του. Εντάξει, τρώγαμε ξύλο όπου τολμούσαμε να εμφανιστούμε, αλλά δεν πάθαμε και τίποτε. Για να ‘μαι ειλικρινής, με έχει τόσο μαγέψει το χαμόγελό του και η ομοιότητά του με τον Μπουρβίλ, που δεν θυμάμαι τι έλεγε ο Σταθάκης. Δεν έχει και σημασία εξάλλου.
Απ’ αυτήν την άποψη είναι ευτύχημα για την ποιότητα του έργου που δεν δέχθηκαν να εμφανισθούν ο κ. Βαρουφάκης και ο κ. Τσίπρας. Ο ναρκισσισμός του ενός ανταγωνίζεται τον ναρκισσισμό του άλλου και ο θόρυβος θα λειτουργούσε ως παράσιτο στη λιτή ερμηνεία του Μπουρβίλ μας. Η αλήθεια είναι ότι από το πρώτο επεισόδιο μου έμεινε η μνημειώδης φράση του κ. Λαφαζάνη που, όταν ρωτήθηκε αν έβαλαν στυλό και χαρτί για να κάνουν λογαριασμούς, απάντησε: «Ναι, αλλά δεν έβγαιναν». Η συνέχεια στο χαμόγελο του κ. Σταθάκη: «Εντάξει μωρέ, δεν πάθαμε και τίποτε». Από το πρώτο επεισόδιο διαπίστωσα ότι οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ έχουν συλλάβει την ουσία αυτού που συνέβη τις ευλογημένες εκείνες ημέρες. Διάφοροι τύποι έρχονταν αντιμέτωποι με διάφορους άλλους με ξενικά ονόματα οι οποίοι προσπαθούσαν να τους εξηγήσουν τι τους συμβαίνει, όμως εκείνοι επέμεναν να μην καταλαβαίνουν επειδή νόμιζαν ότι είχαν καταλάβει. Ευτυχώς που τώρα πια βλέπουμε τον Σταθάκη και σκεφτόμαστε τον Μπουρβίλ.
