Η λεωφόρος Πειραιώς εδώ και χρόνια είναι ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς καθρέφτες της πόλης: θαμπωμένος, ραγισμένος, βρώμικος. Εδώ η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, εδώ τα κυριλέ νυχτομάγαζα, εδώ η βιομηχανική αρχαιολογία που ανασκάπτει ξεχασμένα εργοστάσια που τα χρησιμοποιεί η Gen Z σε ολονύχτια πάρτι, εδώ και τα φορτηγά για μεταφορές – μετακομίσεις. Το να φοράς στολή καρχαρία, να ουρλιάζεις με μια ντουντούκα το ντανταϊστικό μανιφέστο ή να βρίζεις αγρίως είναι… νορμάλ στην Πειραιώς. Είναι νορμάλ επίσης, χάρη στο θάρρος της σύγχρονης τέχνης, να δεις τη Μήδεια με μαχαίρι να παίζει κρυφτό με τα παιδιά της μέρα μεσημέρι ανάμεσα στα τριαξονικά. Νορμάλ να κυκλώνουν το οικοδομικό τετράγωνο με ελαφρά πηδηματάκια χορευτές με φτερά εξωτικών πτηνών, νορμάλ να χρειάζεσαι γυαλιά πιλότου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για να διακρίνεις τον απέναντι μέσα σε σκόνη της Σαχάρας. Αλλά δεν είναι νορμάλ να περπατάς στην Πειραιώς, κοντά στο «260». Και ούτε μια ματιά θα σου ρίξουν εάν το πονεμένο σου γόνατο σε αναγκάζει να βαδίζεις αργά και μάλιστα με μπαστούνι.
Εκατέρωθεν της σιδερένιας καγκελόπορτας της Πειραιώς 260 το σχετικώς τακτοποιημένο αστικό περιβάλλον της λεωφόρου διαθέτει δύο μικρογραφίες χωματερής μήκους 34 βημάτων αριστερά και 45 δεξιά. Το οικοσύστημα ένθεν και ένθεν της πλακοστρωμένης εισόδου διαθέτει την τυπική βιοποικιλότητα παρηκμασμένων περιοχών του Τρίτου Κόσμου: μαύρο χώμα σκληρό σαν πέτρα, μεγάλες τρύπες-παγίδες καλυμμένες με σκισμένες αφίσες και ξύλα, υπολείμματα τσιμεντένιων κατασκευών που φυτρώνουν αναπάντεχα, σπασμένα μπουκάλια, πλαστικά ποτήρια, χρησιμοποιημένα προφυλακτικά, κομμάτια σχοινί.
Στην πορεία, μετά τα εγκαίνια της Πειραιώς 260 στις 29 Μαΐου, στις δύο χωματερές θα προστεθούν αποκόμματα εισιτηρίων, προγράμματα του φεστιβάλ, περισσότερα αποτσίγαρα και τενεκεδάκια μπίρας.
Ο υβριδικός μικρόκοσμος της Πειραιώς 260, που ανθεί επί 20 χρόνια στις ίδιες αποθήκες, ισορροπεί ακόμη με χάρη μεταξύ πολιτιστικής ανατροπής και μετα-νεωτερικής μελαγχολίας. Φέτος οι επισκέπτες και οι καλλιτέχνες θα συνυπάρχουν μάλλον με ένα τεράστιο γιαπί: το υπόλοιπο βιομηχανικό συγκρότημα του πρώην εργοστασίου Τσαούσογλου, που το ΥΠΠΟ επιθυμεί να αποκαταστήσει για τη δημιουργία ενός πολυχώρου με νέες σκηνές για το Φεστιβάλ Αθηνών, αποθήκες για τα σκηνικά και τα κοστούμια του Εθνικού Θεάτρου και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και άλλα.
Υπολογίζω πως έως την ολοκλήρωση του μεγα-έργου, αν δεν χαθώ σε μια τρύπα, κουτσαίνοντας και ασθμαίνοντας, θα έχω φτάσει στην είσοδο του φεστιβάλ κι όλο και κάποια παράσταση θα παίζεται ακόμη.
