Οι ΗΠΑ έχουν συμπλεύσει με το επιχείρημα ότι ο κόσμος δεν αντέχει να αποκτήσει μια Βόρεια Κορέα στη Μέση Ανατολή. Οι εμπνευστές της στρατιωτικής επιχείρησης στο Ιράν απορρίπτουν την άποψη ότι διεξάγουν έναν πόλεμο επιλογής – «αν περιμένεις την άμεση απειλή, τότε περιμένεις μέχρι να είναι πολύ αργά».
Λογικά, και στην Τεχεράνη θα χρησιμοποιούν το παράδειγμα της Βόρειας Κορέας, από την ανάποδη. Συντελεστές του καθεστώτος θα υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος αυτός μάλλον δεν θα είχε συμβεί αν η χώρα τους διέθετε πυρηνικά όπλα. Ενδεχομένως, θα επικαλούνται την περίπτωση της Ουκρανίας για να καταδείξουν τι μπορεί να ακολουθήσει όταν μια χώρα εγκαταλείπει τις πυρηνικές επιδιώξεις της.
Η Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Οπλων χωρίζει τα κράτη σε δύο κατηγορίες: στα πυρηνικά και στα μη πυρηνικά. Στην πρώτη ομάδα βρίσκονται οι ΗΠΑ, Ρωσία, Ην. Βασίλειο, Γαλλία και Κίνα, δηλαδή οι χώρες που είχαν ήδη πυρηνικά όπλα πριν από το 1967 κι έτσι αναγνωρίζονται ως πυρηνικές δυνάμεις. Οι υπόλοιπες δεσμεύονται στη μη διάδοση. Ο σκοπός της συνθήκης είναι να αποτρέψει την εμφάνιση νέων πυρηνικών δυνάμεων, κάτι που μοιραία θα ενίσχυε το ρίσκο για την παγκόσμια ασφάλεια. Υπάρχουν, βέβαια, και τα de facto πυρηνικά κράτη, όπως η Ινδία και το Πακιστάν. Αλλά και το Ισραήλ, αν και ποτέ δεν το έχει επιβεβαιώσει επισήμως.
Το Ιράν επιχειρεί να διατηρεί τις τεχνολογικές του δυνατότητες κοντά στο κατώφλι της δημιουργίας πυρηνικού όπλου. Bασίζεται στο επιχείρημα ότι περιβάλλεται από δύο ισχυρότερες δυνάμεις στην περιοχή, παρουσιάζοντας την πυρηνική ικανότητα ως εγγύηση ασφάλειας. Όμως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ερμηνεύουν τις πυρηνικές βλέψεις της Τεχεράνης ως διεθνή απειλή, η οποία εδράζεται και στην εξτρεμιστική στάση και ρητορική της.
Το Ιράν πρότεινε στις ΗΠΑ να σταματήσουν τον ναυτικό αποκλεισμό των λιμανιών του, με αντάλλαγμα αυτό να αποκαταστήσει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ. Θα περίμενε κανείς ότι η αποσύνδεση του θαλάσσιου περάσματος από την ουσία της αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο πλευρών θα ήταν μια καλή διέξοδος για τον Τραμπ, ο οποίος έχει δεχθεί εισηγήσεις να αποδεχθεί την προσφορά και να ξεκινήσει από άλλη βάση έναν νέο γύρο διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.
Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, όμως, έχει κεντρική θέση στους στόχους της Ουάσιγκτον. Ο Αμερικανός πρόεδρος φαίνεται να θεωρεί ότι ο ναυτικός αποκλεισμός είναι μια αποτελεσματική μέθοδος άσκησης πίεσης στο Ιράν, παρά τις επιπλοκές στην παγκόσμια αγορά ενέργειας· είναι φανερό ότι εξαρχής επέλεξε να επωμιστεί αυτό το κόστος για ένα χρονικό διάστημα, που στην πράξη παραμένει ακόμη αδιευκρίνιστο. Αξίζει το τίμημα; Εξαρτάται. Να αποκτήσει πυρηνικά το Ιράν;
