Εχουν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που ένα στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης των μέσων μαζικής μεταφοράς περιλαμβάνει το τραμ. Στο επικαιροποιημένο σχέδιο του Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών για το 2045 γίνεται λόγος για δύο επεκτάσεις: η πρώτη προς την οδό Πατησίων και η δεύτερη προς το Κερατσίνι και το Πέραμα.
Πρέπει να ήταν αρκετά γενναίοι οι συντάκτες του σχεδίου του ΟΑΣΑ για να παρακάμψουν την πάνδημη απαξίωση ενός μέσου το οποίο επανήλθε στους δρόμους της Αθήνας υπό τη δαμόκλειο σπάθη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Βλέπετε, ήμασταν υποχρεωμένοι από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή να συνδέσουμε το κέντρο της πόλης και τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις στα νότια προάστια (στο Φάληρο και στο Ελληνικό) με ένα μέσο σταθερής τροχιάς και χρόνος για μετρό δεν υπήρχε. Ετσι «γεννήθηκε» η αναβίωση του τραμ. Από ανάγκη. Οχι γιατί το θελήσαμε ή το σκεφτήκαμε από μόνοι μας.
Το τραμ έχει κατηγορηθεί περίπου για τα πάντα: είναι «αργό» (ενώ τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα στην Ποσειδώνος, στην Ελευθερίου Βενιζέλου και στην Καλλιρρόης σκίζουν τον άνεμο…), τρώει οδόστρωμα από τα λατρεμένα μας Ι.Χ. (ισχύει) και, βρε παιδί μου, παραείναι «μικρό» (εννοούν ως «δίκτυο»). Κι αυτό το τελευταίο είναι αλήθεια· αλλά δεν φταίει το τραμ για αυτό. Οπως δεν φταίει το τραμ για το γεγονός ότι 22 χρόνια μετά τα εγκαίνιά του δεν διαθέτει προτεραιότητα στα τμήματα των διαδρομών που «μοιράζεται» τον δρόμο μαζί με τα αυτοκίνητα. Ετσι, το τραμ που μεταφέρει 100 και 140 επιβάτες έχει στις διασταυρώσεις και στα φανάρια τα ίδια «δικαιώματα» με το Ι.Χ. που συνήθως μεταφέρει έναν και μοναδικό: τον οδηγό του. Ε, τα έχει αυτά η Αθήνα μας…
Και ξαφνικά, δύο ξεχασμένες επεκτάσεις επανέρχονται. Μια ευκαιρία για να το επανεκτιμήσουμε και να το κάνουμε καλύτερο.
Επειτα, είναι η ατελείωτη γκρίνια για το τμήμα Σύνταγμα – Συγγρού-Φιξ: «Χάνει ώρα», «γιατί το έφτιαξαν αφού υπάρχει μετρό ακριβώς από κάτω;». Ελάχιστοι θυμούνται πια ότι η αφετηρία τοποθετήθηκε στην πλατεία Συντάγματος γιατί ο σχεδιασμός εκείνης της εποχής προέβλεπε την πολύ λογική επέκταση του τραμ προς την οδό Πατησίων μέσω της Πανεπιστημίου. Καλά μαντέψατε, πρόκειται για την ίδια ακριβώς επέκταση που επανέρχεται σήμερα στο σχέδιο του ΟΑΣΑ για τα μέσα σταθερής τροχιάς του 2045.
Το τραμ έχει δύο μοναδικά πλεονεκτήματα έναντι του μετρό. Κοστίζει πολύ λιγότερο και οι χρόνοι κατασκευής του είναι σαφώς μικρότεροι. Οσοι γκρινιάζουν ας ρωτήσουν τους κατοίκους του Νέου Κόσμου, της Νέας Σμύρνης, του Παλαιού Φαλήρου και του Πειραιά για τη ζωή τους πριν και μετά το τραμ. Σε ένα χρόνο από σήμερα, όταν οι πρώτοι κάτοικοι της νέας πόλης που χτίζεται στο Ελληνικό μπουν στα σπίτια τους, θα συνειδητοποιήσουμε τη χρησιμότητά του και στη λεωφόρο Ποσειδώνος. Αντί, λοιπόν, να κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε, ας του κάνουμε τη ζωή ευκολότερη και, κυρίως, να το μεγαλώσουμε. Αμεσα.
