Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα δημοκρατικό κόμμα, στο οποίο ο καθένας μπορεί να λέει ελεύθερα και χωρίς συνέπειες τις απόψεις του. Αυτό το έχει αποδείξει πολλές φορές. Μάλιστα πρόσφατα πέντε βουλευτές της αμφισβήτησαν μία από τις κεντρικές επιλογές της παράταξης με άρθρο τους σε αντιπολιτευόμενη εφημερίδα. Είπαν πως το έκαναν για να βελτιώσουν τη λειτουργία του επιτελικού κράτους και όχι για να το αμφισβητήσουν. Καλή η ντρίπλα τους, δεν γνωρίζω όμως αν έπιασε. Συνεπώς, από το βήμα του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας θα μπορούν οι ομιλητές να εκφράσουν τις ανησυχίες τους, να διατυπώσουν τις απόψεις τους, να καταθέσουν τα παράπονά τους, όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά κόμματα.
Μέσα σε αυτό το δεδομένο και αναμφισβήτητο πλαίσιο, αδυνατώ να καταλάβω τον λόγο για τον οποίον ο Κώστας Καραμανλής φέρεται αποφασισμένος να μην παραστεί στο συνέδριο. Γράφτηκε πως δεν θέλει να χαλάσει την εικόνα του συνεδρίου με τις κριτικές θέσεις του. Μα, αυτά τα λέει σε διάφορους χώρους και με κάθε ευκαιρία. Η αποστολή «ηχηρών μηνυμάτων» προς την κυβέρνηση και κυρίως προς τον πρωθυπουργό είναι το χόμπι του και εναγωνίως οι φίλοι του περιμένουν την επόμενη τοποθέτησή του και καλά κάνουν. Αν κατάλαβα καλά, περίπου ασχολείται με την πολιτική και περίπου δεν ασχολείται. Αντί λοιπόν να αναπτύσσει τις ανησυχίες του για το μέλλον της πατρίδας μας σε συνάξεις αμπελουργών και καπνοπαραγωγών, ας τις αναπτύξει από το βήμα του συνεδρίου της παράταξης που ίδρυσε ο θείος του και υπηρέτησε αυτός ως πρόεδρος και ως πρωθυπουργός. Με αυτά που θα πει στον συγκεκριμένο χώρο κερδισμένοι θα βγουν και η Νέα Δημοκρατία και ο ίδιος. Σε μια μεγάλη παράταξη η κριτική είναι επιβεβλημένη, ενώ οι πανηγυρικές ομοφωνίες παραπέμπουν σε άλλες καταστάσεις.
Η αποστολή «ηχηρών μηνυμάτων» του Κώστα Καραμανλή προς την κυβέρνηση και κυρίως προς τον πρωθυπουργό είναι το χόμπι του και εναγωνίως οι φίλοι του περιμένουν την επόμενη τοποθέτησή του.
Αλλά ο πρώην πρωθυπουργός έχει και μια ηθική υποχρέωση να παρευρεθεί στο συνέδριο. Σύσσωμη η Νέα Δημοκρατία, και επί Αντώνη Σαμαρά και επί Κυριάκου Μητσοτάκη, κάλυψε πλήρως τα πεπραγμένα της διακυβέρνησής του, ακόμη και όταν αυτά δεν προσφέρονταν για υπεράσπιση. Και συνέχισε να τον υπερασπίζεται και όταν στενοί συνεργάτες του –μέσα στη δεκαετή σιωπή του– συνέπρατταν με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για να κλείσουν στη φυλακή τον Αντώνη Σαμαρά και άλλα πρωτοκλασάτα στελέχη της παράταξης. Το ότι σήμερα ο Αντώνης τα ξέχασε όλα αυτά είναι «άλλου παπά ευαγγέλιο».
Θα μου πει ο αναγνώστης πως στην πολιτική δεν υπάρχει ευγνωμοσύνη. Δεν μιλώ για ευγνωμοσύνη, αλλά για πολιτικό καθήκον. Διότι η απουσία ενός πρώην αρχηγού και πρώην πρωθυπουργού από το συνέδριο της παράταξής του πλήττει την εικόνα και του ιδίου και της παράταξης και υποθέτω πως δεν το θέλει αυτό ο Κώστας Καραμανλής. Εκτός αν υπάρχουν άλλες στοχεύσεις και άλλοι σχεδιασμοί, μη ορατοί σήμερα.
