Και να προσπαθήσει κανείς να συγκεντρώσει στοιχεία, χάνεται σε πληθώρα περιστατικών που, ευτυχώς, δεν έχουν όλα μοιραία απόληξη. Πόσοι τραυματισμοί έχουν καταγραφεί, 400-500; Το 2025 είχαν τραυματιστεί 400 παιδιά και έφηβοι, ηλικίας έως 16 ετών, στο πρώτο δίμηνο του 2026 σημειώθηκαν ήδη 17 ατυχήματα, σχεδόν ένα κάθε τρεις ημέρες. Ο θάνατος ενός 13χρονου παιδιού, πρόσφατα, στην Ηλεία ήταν ο καταλύτης. Στην αλυσίδα των συμβάντων ας προστεθούν και οι νοσηλείες με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, ποιος ξέρει πόσες βλάβες από αυτές δεν θα είναι ανεπανόρθωτες. «Ο χειρισμός του ζητήματος με τα ηλεκτρικά πατίνια είναι ιδιαίτερος και δύσκολος. Είναι ένα μέσο φιλικό προς το περιβάλλον και πρέπει να βρούμε τον τρόπο να κινούνται σε ένα επίπεδο ασφαλείας. Το πρώτο μέτρο είναι η πλήρης απαγόρευση για τους ανηλίκους», είπε χθες ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.
Μέχρι σήμερα επιτρεπόταν, λοιπόν, και έως την επίσημη εφαρμογή του μέτρου θα επιτρέπεται, ένα παιδί χωρίς κράνος, χωρίς οδηγική παιδεία να κυκλοφορεί με ηλεκτρικό πατίνι. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε πληροφορίες για το πόσο εκτεθειμένος είναι ο αναβάτης όχι σε στραβοτιμονιά, αλλά στο «φύσημα του ανέμου» ή για την ταχύτητα που αναπτύσσεται αυτοκτονικά και, μάλιστα, σε κεντρικούς δρόμους και σε λεωφόρους, υπερβαίνοντας κατά πολύ το επιτρεπόμενο όριο των 25 χιλιομέτρων την ώρα. Μήπως θα έπρεπε για κάθε έφηβο που «συλλαμβάνεται» να διώκονται οι γονείς του για έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο;
Πώς φτάσαμε πάλι έως εδώ; Πώς αυτό που ξεκίνησε ως μια «ευέλικτη λύση μετακίνησης» κατέληξε πολύ γρήγορα (το φαινόμενο έχει επισημανθεί από τις πρώτες εμφανίσεις ηλεκτρικών πατινιών στη χώρα μας) να εμπλουτίζει τη λίστα με τραυματίες και νεκρούς στην άσφαλτο; Μια «λίστα» που μας κατατάσσει στην έκτη θέση στην Ευρωπαϊκή Ενωση – παρόλη την αισθητή βελτίωση που προσέφεραν τα αλκοτέστ και τα υποχρεωτικά κράνη στις μηχανές.
Το ίδιο ερώτημα επιστρέφει, διαρκώς, αμείλικτο: Γιατί οι κανόνες επιβάλλονται εκ των υστέρων; Ειδικά σε θέματα που το κόστος τους στην κοινωνία είναι σαν «χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου». Ποιος φανταζόταν ότι με την εισαγωγή των ηλεκτρικών πατινιών οι ελληνικοί δρόμοι θα αποκτούσαν ένα τόνο ανέφελης χαράς και ευχάριστου παιχνιδιού, «φιλικού στο περιβάλλον»; Οτι η ελληνική οδική πραγματικότητα θα άλλαζε χρώμα και θα γινόταν πράσινη;
