Κυριακή μεσημέρι, λεωφόρος Κωνσταντινουπόλεως. Σταματημένοι σε φανάρι. Πρώτα έρχεται κάτι περισσότερο σαν αεράκι παρά σαν ήχος κι ύστερα μια ομάδα επτά-οκτώ αγοριών με ηλεκτρικά πατίνια περνάει με ταχύτητα ανάμεσα στα αυτοκίνητα και διασχίζει τη διασταύρωση μια ανάσα πριν το φανάρι γίνει πράσινο, εγείροντας τα σύγκρυα του τρόμου. Ακολουθεί μια δεύτερη ομάδα φουριόζων εφήβων που γαζώνει τη συμβολή των δρόμων πριν ακόμη εκκινήσουν τα αυτοκίνητα. Συνεχίζουν αλώβητοι, αφού κανείς από τη διασταυρούμενη ροή δεν άρπαξε την εκπνέουσα οριακή στιγμή· η άχνα του μεσημεριού σκορπά μια ναρκωτική νωχελικότητα στον αέρα και στην αραιή κίνηση των δρόμων. Είναι 11 έως 14 χρόνων το πολύ. Στητά πάνω στα πατίνια, ακίνητα, έχουν την ανατριχιαστική αταραξία εκείνου που πιστεύει πως έχει τον απόλυτο έλεγχο.
Είναι στην ψυχολογία του εφήβου να αψηφά, ακόμη και να προκαλεί τον κίνδυνο. Ιδίως μέσα στον κύκλο της ομάδας, που προσφέρει ασφάλεια, αμβλύνει την ατομική ευθύνη και κάνει να μοιάζει η παρακινδυνευμένη πράξη ηρωική. Ενα παιχνίδι με τον θάνατο σε περιβάλλον υψηλού κινδύνου χωρίς προπέτασμα προστασίας.
Ολα ήταν παραβιασμένα: οδήγηση πατινιού με ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας τα 25 χλμ./ώρα από παιδιά κάτω των 15. Υπέρβαση αυτού του ορίου ταχύτητας. Μη χρήση κράνους. Κίνηση σε λεωφόρο. Ανεπίγνωστοι παραβάτες ή άγουρα είδωλα όσων θεωρούν τους νόμους σχετικούς και πάγια την ατιμωρησία;
Οι έλεγχοι ανύπαρκτοι, οι γονείς άφαντοι, κανένα μάθημα οδικής ασφάλειας για ηλεκτρικά πατίνια στα σχολεία. Δεν είναι μόνο οι απερίσκεπτες κούρσες αυτοκτονίας σε λεωφόρους και κεντρικές αρτηρίες. Είναι και οι τρελές πορείες σε πεζοδρόμια, πεζόδρομους, στενά, μονόδρομους της γειτονιάς – γνωρίζει ένα 11χρονο, που πετάγεται από τη γωνία, το στοπ, το τρίγωνο, τον κανόνα της δεξιάς; Εκατοντάδες τα ατυχήματα μέσα στο 2025, δύο θανατηφόρα, δεκάδες τους πρώτους μήνες του ’26, ένα θανατηφόρο. Θα απαγορευτεί η κυκλοφορία ανηλίκων με πατίνια στους δρόμους; Θα επιβάλλονται στους κηδεμόνες κυρώσεις;
Το ζητούμενο ίσως δεν είναι να εξοβελιστούν ολοκληρωτικά από τη ζωή τους. Αλλά να ενταχθούν με αυστηρούς κανόνες και απαραβίαστους όρους, ακόμη και ως παιχνίδι. Ομως είναι αυτό δυνατόν στην Ελλάδα της άναρχης μετακίνησης, της απουσίας υποδομών, των εγωκεντρικών και αντικοινωνικών συμπεριφορών, των ανεφάρμοστων κανόνων; Σε μια κοινωνία που αντιλαμβάνεται ως φυσική κατάσταση την παρατυπία; Δεν είναι.
