Τι να σκέφτηκαν άραγε τα μέλη της αντιπροσωπείας των πανεπιστημίων του Χονγκ Κονγκ που ήρθαν στη Θεσσαλονίκη για να συζητήσουν, στο πλαίσιο υφιστάμενης συμφωνίας συνεργασίας, με τις αρχές του ΑΠΘ και βρέθηκαν να πολιορκούνται από «αγωνιστές φοιτητές» και καθηγητές(!), κλειδωμένοι στην αίθουσα των επισήμων;
Υστερα από αυτή την εμπειρία μένει να δούμε αν θα εξακολουθήσουν να επενδύουν στη συνεργασία, από την οποία το ΑΠΘ μόνο κέρδη έχει να αποκομίσει. Αλλά αυτή είναι η μία πλευρά των όσων θλιβερών έγιναν στο κτίριο διοίκησης του ΑΠΘ, εις βάρος του αντιπρύτανη Ιάκωβου Μιχαηλίδη.
Η άλλη είναι οι τραμπουκισμοί, διά των οποίων ομάδες ακραίων στοιχείων, φοιτητικών αλλά και (φευ) μελών ΔΕΠ, επιχειρούν να επιβάλουν τα δικά τους «θέλω».
Εν προκειμένω, η «επαναστατική μέθοδος» για να υπερασπιστούν την απερίγραπτη κατάσταση που χρόνια επικρατεί στις φοιτητικές εστίες ήταν ο άγριος προπηλακισμός του αντιπρύτανη. Ο λόγος; Οι πρυτανικές αρχές αποφάσισαν να θέσουν τέλος στο χάλι που επικρατεί χρόνια τώρα στις φοιτητικές εστίες, όπου από τους 1.370 φοιτητές, οι 400 είναι αγνώστου ταυτότητος και… προελεύσεως.
Αποτελεί κοινό μυστικό στο πανεπιστήμιο και στην πόλη ότι στο «άβατο» των φοιτητικών εστιών επικρατεί χαώδης κατάσταση. Οι πληροφορίες που φτάνουν στις πανεπιστημιακές αλλά και στις αστυνομικές αρχές επιμένουν ότι γίνονται επινοικιάσεις δωματίων, καταστροφές υποδομών, διακίνηση ναρκωτικών, παρέχεται «φιλοξενία» σε άτομα ύποπτα για εμπλοκή σε υποθέσεις του ποινικού δικαίου κ.λπ.
Το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι καινούργιο. Απλώς η νυν διοίκηση του ΑΠΘ αποφάσισε ότι πρέπει να εφαρμοστεί ένας κανονισμός λειτουργίας που θα βάζει φραγμούς στην ασυδοσία και κάλεσαν τους διαμένοντες εκεί φοιτητές να το συζητήσουν ώστε από κοινού να βρεθεί μια φόρμουλα.
Η απάντηση στην πρόσκληση για διάλογο ήταν «αγωνιστική». Ομάδες από αυτές που κάνουν «κουμάντο» στις εστίες, ανάμεσά τους και τρεις πανεπιστημιακοί τους οποίους ο κ. Μιχαηλίδης κατονόμασε στην κατάθεσή του στην Κρατική Ασφάλεια, στρίμωξαν βίαια στον τοίχο τον αρμόδιο αντιπρύτανη έξω από την αίθουσα της συνάντησης και με ύβρεις και απειλές αξίωναν «ή το παίρνεις πίσω εδώ και τώρα ή δεν έχεις να πας πουθενά», στέλνοντάς τον στο νοσοκομείο.
Εχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον η στάση της πανεπιστημιακής κοινότητας, στην οποία βεβαίως είναι γνωστό ότι «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της φοιτητικής εστίας». Με εξαίρεση την ανακοίνωση της πρυτανείας που αποδοκίμασε τους τραμπουκισμούς, οι υπόλοιποι, φορείς της αλλά και πνευματικοί δάσκαλοι, σιώπησαν, στη λογική τού «άσε τώρα πού να μπλέκουμε…».
Αυτό το κλίμα φόβου και σιωπής είναι που θέλουν να παγιώσουν όσοι επιδίδονται σε βιαιότητες τέτοιου είδους στα πανεπιστήμια και οι καθοδηγητές τους, και καθώς φαίνεται το πετυχαίνουν.
