Ο Ελληνας πρωθυπουργός από το Αμμάν της Ιορδανίας δήλωσε πως ευθύς ως επέλθει η ειρήνευση στην περιοχή του Κόλπου θα πρέπει τα Στενά του Ορμούζ να επανέλθουν στο status quo ante, κάτι που ακούγεται λογικό. Σε αυτόν τον λατινικό όρο αναφέρονται και οι Τούρκοι πολιτικοί και σχολιαστές όταν ζητούν από την Ελλάδα να αποσύρει τα συστήματα Patriot από την Κάρπαθο και τη Θράκη, καθώς και τα πολεμικά αεροπλάνα από τη Λήμνο, όταν τερματιστεί ο πόλεμος στο Ιράν. Δηλαδή, να επανέλθει η προτεραία κατάσταση του πολέμου.
Η Τουρκία είναι πρωτίστως σφόδρα ενοχλημένη από τη συνεργασία της πατρίδας μας με το Ισραήλ. Διαβλέπει πως αυτός ο άξονας, στον οποίο μετέχει και η Κύπρος, αποτελεί το ανάχωμα στη «Γαλάζια Πατρίδα» και ανησυχεί. Μέχρι στιγμής οι τόνοι παραμένουν απέναντι στην Ελλάδα σχετικά χαμηλοί, όμως είναι ολοφάνερο πως αρχίζουν να μαζεύονται σύννεφα. Οι δηλώσεις από την τουρκική πλευρά είναι προειδοποιητικές, αλλά το αίτημα που θα διατυπωθεί –άγνωστο με ποια μορφή– μόλις τερματιστεί ο πόλεμος στο Ιράν είναι ξεκάθαρο. Επιστροφή στο status quo ante.
Η στενή συνεργασία της πατρίδας μας με το Ισραήλ ενοχλεί εκτός από την Τουρκία και την εγχώρια Αριστερά, όπως και τη Φραντσέσκα Αλμπανέζε, η οποία ήρθε στην Αθήνα για να μας κάνει υποδείξεις για την εξωτερική μας πολιτική.
Η στενή συνεργασία της πατρίδας μας με το Ισραήλ ενοχλεί και την εγχώρια Αριστερά, όπως και τη Φραντσέσκα Αλμπανέζε, η οποία ήρθε στην Αθήνα για να μας κάνει υποδείξεις για την εξωτερική μας πολιτική. Ούτε μία φορά δεν αναφέρθηκε στην Τουρκία, διότι θα χαλούσε το ειδυλλιακό αφήγημά της για τη Χαμάς. Μίλησε απλώς για τον «αιώνιο εχθρό» –χωρίς να τον κατονομάσει– και τις εθνικές ανασφάλειες της Ελλάδας, που εκμεταλλεύεται το Ισραήλ. Φυσικά, ουδείς από αυτούς που την προσκάλεσαν της εξήγησε πόθεν προέκυψαν οι «εθνικές μας ανασφάλειες», καθώς και αυτοί εμφορούνται από παρόμοιες απόψεις. Την εξωτερική πολιτική την προσλαμβάνουν με ιδεολογικούς όρους και όχι με τη στάθμιση των συμμαχιών στο πλαίσιο του συσχετισμού των δυνάμεων. Οταν η πατρίδα μας έχει την ευκαιρία να αποκτήσει μια στρατηγική συνεργασία με το ισχυρότερο κράτος της περιοχής μας, δεν ενισχύεται μόνον η άμυνά της, αλλά και το διεθνές status της σε όλα τα επίπεδα.
Η ελληνική κυβέρνηση θα έχει αντιληφθεί πως οσονούπω θα κληθεί να διαχειριστεί το αίτημα της Τουρκίας για το status quo ante. Οι επιλογές θα είναι δύο, με τα ρίσκα της η καθεμία. Πάντως, θεωρώ δεδομένη την πίεση που θα δεχθεί επί του θέματος από τα δεξιά της, αλλά από την άλλη μεριά δύσκολα θα αγνοήσει και τα θετικά των ήρεμων υδάτων. Στο μεταξύ, ενδέχεται να προκύψουν και εντάσεις με τα γνωστά καλώδια που θα λειτουργήσουν καταλυτικά προς τη μία ή την άλλη λύση. Ο ηγεμονισμός της Τουρκίας είναι δεδομένος, εξίσου δεδομένη όμως είναι και η εύθραυστη διεθνής θέση της, λόγω εσφαλμένων επιλογών της. Η ελληνική κυβέρνηση με τι κριτήρια θα λάβει την όποια απόφασή της;
